A Muse a Day – het verhaal van een muze

a muse a day
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits

Een interview, een artikel… al die ideeën passeerden de revue toen we wat wilden gaan schrijven over ‘A Muse a Day’, hét kunstproject van 2015 van beeldend kunstenaar Rem van de Bosch.
Maar doe Google open en typ “a muse a day” in en je wordt overspoeld door interviews en artikels. Nog eentje erbij is uilen naar Athene dragen.

a muse a day

Toen begon het te dagen… waarom gaan we niet wat persoonlijker? Het verhaal van een muze… hoe heeft ze het beleefd? Waarom wilde ze muze worden? Hoe verliep haar dag? Ode aan de muze!

En dan tenslotte… 365 dagen, 365 muzen. Hoe gek is het om maar 1 muze haar verhaal te volgen. Kijk alleen nog maar naar de redactie en schrijvers van Vol Leven. Het krioelt er van de muzen!

Aangekomen in 2015 hebben vrouwen het tijdperk der mannen overleefd. Mannen zijn niet langer het sterke geslacht, vrouwen gaan staan en schijnen hun aura’s over de wereld heen.

Het kunstproject van Rem van de Bosch laat naast de schoonheid van het échte vrouwelijke lichaam ook zien dat vrouwen sterke wezens zijn die eveneens kunnen gaan staan en schitteren.

De vrouw als muze is een feit…

a muse a day

Ook ik gunde mezelf een dagje als muze… een mooi eresymbool aan mezelf na een leven in de schaduw. Een moeilijke jeugd en puberteit maakte ook van mijn adolescentie een donkere periode. In 2012 een buik-kindje verliezen deed het onmogelijke: het gooide me met een schok op het spoor waar ik mijn hele leven al naar zocht. Sindsdien ging ik mezelf helen… lichamelijk, mentaal en spiritueel. Een fenix die ontwaakte uit zijn as…
Ik ben nog lang niet waar ik moet zijn, het pad is nog lang, maar 2015 is het jaar waarin ik ben gaan staan, waarin ik mezelf aanvaard zoals ik ben en waarin anderen hetzelfde kunnen doen of zichzelf als een sneltrein uit mijn leven kunnen verwijderen.

Waarom ben ik muze genoeg om aan het project deel te nemen? Omdat ik echt ben. Met al mijn goede en slechte eigenschappen, met al mijn tekorten en bijzonderheden. Ik ben ik en ik ben goed zoals ik ben. Dat maakt mij bijzonder. Rem kan maar geluk hebben met mij als muze 😉
Of dat zou toch het antwoord zijn dat ik zou willen geven aan het einde van het hele helingsproces… helaas ben ik zover nog niet op dit moment. Ooit…

1 augustus was mijn dag. Zenuwachtig zoals iedere muze op voorhand blijkt te zijn. Je gaat uiteindelijk niet elke dag naakt voor de lens van een man die niet je echtgenoot is. Ik had geluk! Als zomerkind kreeg ik een zonnige dag. Beter kon niet!

Rond de afgesproken tijd ging de telefoon. “Waar is het juist, ik vind het niet.” Hehe… ons plekje in het bos is dan ook wel erg afgelegen. Even later arriveerde hij dan toch veilig ter plekke.
Mijn dochters merkten meteen al op: hij heeft dezelfde soort auto als wij! Dat brak het ijs voor hen zodat ook zij zich goed konden voelen. Al bij al ontvingen ze al heel de voormiddag mijn energie en moesten ze dat maar zien te verwerken. Arme kinders!
Ook mijn man begon meteen te vertellen en uit te leggen. Ik… not so much. De zenuwen waren er nog steeds ontzettend hard en dat zorgt er voor dat ik in een cocon kruip.
7-jarige dochter was helemaal in de wolken! Ze heeft zelf een passie voor fotografie en is begonnen met fotograferen toen ze amper 3 jaar was. Ze heeft er ook echt oog voor, moet ik zeggen. Het gaat verder dan een kinderbevlieging. Een echte fotograaf ontmoeten, was voor haar dus ontzettend groots! En toen mocht ze Rem’s toestellen bekijken. En zelfs uitproberen. Nu, een maand later, praat ze er nog steeds over… wat ontzettend bijzonder vond ze dat!

Dan was het tijd voor de fotoshoot. Hoewel ik helemaal pro AMAD ben – het is gewoon een ongelooflijk fijn project – had ik het toch maar moeilijk om die jurk uit te trekken. Ik hou niet van mijn lichaam. Nooit gedaan ook. Ik kijk zelden in een spiegel, als ik me ‘s avonds was, is dat even snel onder de douche en zeker niet naar beneden kijken om maar niet geconfronteerd te moeten worden met dat vreselijke lichaam van me. En hoewel ik daar enorm aan gewerkt heb de laatste 2 jaar was het toch een grote stap. Mijn lieve man was uiteindelijk degene die mijn jurk bij me uitdeed. Zijn steun was zo mooi en zo belangrijk.

Rem stapte meteen in de rol van fotograaf en het werd snel duidelijk dat dit een man met een passie is. De manier waarop hij naar je kijkt door die lens gaat diep. Het ene compliment na het andere krijg je naar je toe gegooid en ik twijfel er niet aan dat hij dat op dat moment ook gewoon meent. Ik had een grote les in het allemaal loslaten en genieten van mijn moment. En hoewel de zenuwen tijdens de hele shoot aanwezig waren, werd het wel makkelijker naarmate de tijd verstreek. De haat naar mijn lichaam toe verdween op de achtergrond, ik was even vrij van oordeel. Mooi gevoel, dat!

En toen besloot hij dat we maar even een andere achtergrond moesten zoeken. Misschien daar, in het bos daar achter? Zo geschiedde… maar wat Rem niet wist was wat een uitdaging hij me daarmee gaf. Om in dat bos te raken, moesten we een gracht over. Die gracht is mijn “trollengracht”. Trollen zijn etherische wezens. Ze weerspiegelen je grootste angsten. Daarom dat ze vaak als slecht worden gezien, hoewel ze dat in principe niet zijn. De leegstaande gracht achter ons stukje grond was daardoor ook altijd mijn minst favoriete plek, omdat ze daar duidelijk voelbaar zijn. Ik kwam er gewoon niet en ben in al die jaren dat we daar komen ook nog nooit over de gracht heen geklomen zoals de kinderen continu doen. Voor de fotoshoot moest ik dus symbolisch over de gracht heen, over de trollen heen, helemaal door mijn angsten door. Erg mooi en helend.
Op een plekje waar de zon op m’n snoet scheen, werden de overige foto’s gemaakt.
Ik geef toe… na de foto’s kon Rem niet snel genoeg weg zijn. Hoewel hij een ontzettend leuk mens was met een fijne energie rondom zich, was de hele ervaring enorm intens. Ik had erg veel nood aan in een hoekje kruipen en er niet meer uit komen. De emoties die me overvielen waren te veel.

Ik heb nog een dag of 2 enorm gehuild, zo intens was het. Alle emoties zijn gepasseerd… verdriet, angst, woede, verlegenheid, maar ook blijheid, trots en een gevoel van rust. Het was goed zo…
Ik hou nog steeds niet van mijn lichaam. Die les moet ik nog leren. Maar die dag heeft me zo hard deugd gedaan. Ik heb er geen seconde spijt van gehad en ik ben open gebloeid op een manier die ik op voorhand niet verwacht had. Ik heb me nog nooit zo bewust vrouwelijk gevoeld als toen. Dat uurtje zal me altijd bijblijven.

Ik ben Rem en het project zo ontzettend dankbaar voor de kans die ik kreeg. Het was een life changing moment dat ik nooit zal vergeten.

a muse a day

Noot: Alle foto’s in dit artikel zijn eigendom van Rem Van den Bosch. Je kan de reeks volgen op Facebook, meer informatie over het project vind je hier.

Gerelateerd

Zikomo – Opgroeien

Vogelvrij: Up and Down

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia’s gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.