Als een normale nachtrust geen evidentie meer is…

nachtrust
Isabel Degroote
Geschreven door Isabel Degroote

Onlangs werd in het Vlaams parlement een resolutie goedgekeurd om meer te screenen op postnatale depressie en betrokkenen te sensibiliseren.  Je kan hier een verhaal achter de roze wolk lezen.


De roze wolk doorprikken. Een thema dat de laatste weken nogal veel op de voorgrond trad.  Dit thema houdt me de laatste tijd toch ook bezig.  Ik volg al een tijdje de facebookpagina van The Gentlemom –  een echte aanrader voor alle (toekomstige) mama’s –  waar men ook probeert dit taboe te doorbreken. (het boek is zeker ook een dikke aanrader)

Laat ik me eerst even kort voorstellen. Ik ben 32 jaar en mama van 2 flinke, lieve en toch karaktervolle meisjes van 2 ½ en 4 ½ jaar.   Ik ben bijna 11 jaar werkzaam als hulpverlener voor ouders met kinderen tussen 0 en 3 jaar.   Ik herinner me nog de reacties tijdens mijn eerste zwangerschap:  “Bij jullie zal alles waarschijnlijk van een leien dakje lopen, met al die kennis”,  “ Amai, dat wordt makkelijk bij jullie”…  maar op dat ogenblik was ik uiteindelijk een mama in spe en was ik helemaal niet zeker van mezelf.

Het is immers moeilijk te voorspellen hoe het moederschap zal verlopen, hoe je kindje zal zijn en hoe jij als mama zal zijn… Het zorgde toen – misschien wel onbewust – al voor een beetje extra “druk”?!

‘Ik voelde me eerder op een donderwolk’
Borstvoeding bij onze eerste spruit liep niet van een leien dakje en nadien bekeken, heb ik toch even op het randje van een postnatale depressie gestaan. Gelukkig waren mijn mama en mijn man – en de collega’s – er om tijdig aan de alarmbel te trekken.

De eerste weken voelde ik me allesbehalve op een roze wolk.  Eerder een donderwolk.  Ik had het moeilijk met het veranderende leven.  Het moedergevoel moest nog groeien en ik miste sterk mijn vrijheid van voorheen.

Slapeloze nachten

Na een 5-tal maanden ging ik opnieuw aan het werk, maar daarmee begon een zeer zware periode. Onze beide meisjes sliepen zeer slecht vanaf het moment dat mama terug aan het werk ging.  We kunnen momenteel nog maar een 6-tal maanden “genieten” van een normale nachtrust en geloof me: het zit nog serieus in de kleren!

Niets hielp, dus bleven we gewoon doorploeteren: het huishouden, dagelijks al je energie samenrapen om naar het werk te vertrekken, eens thuis nogmaals de kindjes te entertainen en klaarstomen om naar bed te gaan en dan hopen op misschien toch eens een goeie nacht…

‘Dat is nu eenmaal kinderen hebben’
Heel weinig “me-time” en” partnertime” dus.  We leefden 4 jaar van ons leven met een chronisch slaapgebrek, wat werkelijk roofbouw is op je lichaam (en geest). In het begin vertel je nog wel eens over hoe lastig het opstaan ’s nachts is en hoe “versleten” je je wel voelt, maar soms voelde je ook dat mensen er weinig gehoor naar hadden. Soms dacht ik gewoon mensen te zien denken: “Het  zal wel aan de mama en de papa liggen” of “Bij ons zou het geen waar zijn”.  Ook dooddoeners zoals “Dat is nu eenmaal kinderen hebben” konden me de muren doen opjagen.

Soms had ik zelfs het gevoel dat er op het werk ook niet altijd evenveel begrip voor was. Het werk moet natuurlijk gewoon gedaan worden, moe of niet.

En nu? Als één van onze meisjes sporadisch nog eens een korte kreet slaakt in het midden van de nacht, gaat mijn hartslag meteen de lucht in en ben ik meteen gespannen.  Zo’n angst om opnieuw enkele slapeloze uren tegemoet te gaan.

Zorgen voor mekaar

Het is zo belangrijk om echt zorg te dragen voor elkaar. Fris op het werk komen met kleine kinderen die slecht slapen is niet evident.  Laat ons tijd nemen om echt naar elkaar te luisteren, uit te huilen (al krijg je hiermee je uren slaap niet terug, maar het lucht toch even op!)

Ik herinner me nog een gesprek tijdens een consultatie, waarop een mama opgelucht en bijna dolgelukkig mijn bureau verliet omdat ik haar kort even vertelde dat ik (als hulpverlener) ook heel wat problemen had met het slapen van mijn kindjes ’s nachts… Het gevoel begrepen te worden en echte empathie kan mensen zoveel vooruit helpen!

Als hulpverlener, maar ook in het dagelijkse leven, wil ik me meer gaan toespitsen op het bespreekbaar stellen van dit thema. Postnatale depressie is iets wat niet alleen de eerste weken na de bevalling kan optreden, ook maanden nadien is hier nog aandacht voor nodig.

Achter de wolken…

Maar tot slot nog deze belangrijke boodschap: Het ouderschap kan misschien zeer lastig zijn, geniet toch ten volle van alle momenten die wel goed verlopen.  Geniet dus van alle goeie en “roze” dingen en focus niet teveel op de donderwolken. Iedereen komt er wel, hopelijk met voldoende steun en entourage… Is dit er niet, roep dan zeker en vast tijdig professionele hulp in!

Wij hebben er ons doorgeslagen, met ups en downs!

 Opvoeden is een proces van vallen en opstaan… en weer doorgaan… In ieder gezin!

Over de schrijver

Isabel Degroote

Isabel Degroote

Isabel (°83) groeide op – en woont nu nog steeds – op de West-Vlaamse “boerenbuiten”. Ze is gelukkig getrouwd en mama van twee dochtertjes (°2011 en °2013).
Het gezinsleven is voor haar zeer belangrijk, ze hecht dan ook veel belang aan gezamenlijke gezinsmomenten/activiteiten.
Isabel kiest bewust voor een eerder traditionele levensstijl, waarin het haar grote uitdaging is om evenwicht te vinden tussen haar gezin, het moederschap, haar zelfontplooiing en haar werk.
Sinds 2005 is Isabel werkzaam als verpleegkundige bij Kind en Gezin; ouders ondersteunen, informeren en begeleiden in het prille moederschap/ ouderschap geven haar veel voldoening.
De thema’s opvoeding, zelfzorg en zorg voor elkaar interesseren haar sterk.
Isabel heeft tot nu toe geen ervaring in het schrijven van artikels en neemt hiermee een duik in het onbekende, ze schrijft vooral vanuit eigen gevoelens en ervaringen.