Arbeid opvangen in het water

Veerle Jochems
Geschreven door Veerle Jochems

Arbeid in bad… is behoorlijk in ! Zeker onder de thuisbevallers, maar ook in een ziekenhuis kan het meer en meer. Een overtuigd thuisbevaller ben ik altijd geweest. Rond badbevallingen heb ik echter weinig gelezen. Het trok me niet. Ik vond het ook wat akelig. Maar zeg nooit nooit…

Het is zo mooi om te zien hoe ieder nieuw verwekt kind met z’n eigen verhaal komt, hoe het vaak in de buik al op allerlei wijze duidelijk maakt wie het is en wat het komt doen.

Drie kindjes heb ik al rondlopen. Twee zieltjes heb ik moeten afgeven. Zwanger zijn, bevallen, ik begon er feeling mee te krijgen. En toch werd mijn laatste zwangerschap en bevalling weer helemaal anders…

Een groot gezin, stress en rouw, het was niet altijd simpel om contact te maken met de nieuwe buikbaby. Maar algauw vonden we ons reddend ritueel: een heerlijk badje met enkele druppels lavendelolie en de herkenbare mijmerende woorden van Fabienne Marsaudon op het prachtige cd-boek Hymne à la Vie (Monte-Cristo) op de achtergrond. Tegen het einde van de zwangerschap werd het een dagelijks ritueel. Het idee badbevalling begon al te borrelen, maar ik maakte me er niet klaar voor. En toen was het D-day. Een maand later dan verwacht, maar prima op tijd. Water sijpelde over de grond. Ik was alleen thuis met de jongste. De twee oudsten zouden ‘s avonds thuis komen. De weeën waren dragelijk. Vrolijk uitgelaten deelde ik het blijde nieuws eerst met de jongste en deden we nog wat spelletjes in de tuin. Ik was er klaar voor! Ik bracht de vroedvrouw op de hoogte. Tegen de avond kwamen er draken van weeën echter. Zou het deze nacht komen? Moet ik gaan slapen of niet? Ben ik wel voldoende uitgerust? Stomme vragen in mijn geest. Het komt hoe het komt en het leek inderdaad door te zetten. Op vijf centimeter stagneerde de bevalling echter en raakte ik in paniek. Ik voelde dat ik bang was van de naderende uitdrijving, bang dat ik misschien weer een kind zou moeten afgeven. We waren zo’n goed buikteam. Mijn vroedvrouw raadde me aan in bad te gaan. Want gaan slapen wilde ik niet, kon ik niet.

Het was een zegen… In bad werd ik stilaan weer rustig en kreeg ik weer contact met mijn kind en mijn ademhaling en spoelden mijn drakenweeën weg. En  het meest fabuleuze van al: haast ongemerkt ben ik tot tien centimeter, volledige ontsluiting, geëvolueerd. Ik kreeg persdrang… Weer even een momentje van paniek. Daar had ik niet op gerekend. Ons bad is te klein, onze badkamer te koud en te ver van de slaapkamer en mijn water begon al af te koelen. Ik had vooral ook schrik uit te glijden en niet genoeg bewegingsvrijheid te hebben in de koude badkamer en ‘t smalle bad. Dus liep ik zo snel als ik met een ingedaalde baby kon naar mijn slaapkamer waar ik eerst even opwarmde op handen en knieën onder het wollen dekbed om dan volledig toe te kunnen geven aan een nieuwe perswee en in drie, vier keer persen was ons kindje er. Emotie: is de baby levensvatbaar? Ademt onze boorling , heeft ‘t een mooie kleur? Een jongen!

Zijn navelstreng kreeg de tijd vanzelf af te vallen. En wat ik al vaker heb gehoord van lotuskindjes: ons mannetje was zo sereen en dat bleef zo. Het is eigenlijk nog steeds zo. Ik denk dat zijn karakter en het water er ook wel iets mee te maken hebben. Hij kreeg de toepasselijke naam ‘Rio’. En we baden nog soms samen. En dan luistert hij heel aandachtig naar het lopende water en dat alleen al maakt hem rustig. En bij het spelen in bad grijpt hij naar de doucheslang. Nostalgie?

 

 

Over de schrijver

Veerle Jochems

Veerle Jochems

Blij en dankbaar om de universitaire opleiding met aanvullend diploma die haar gevormd heeft en die chic staat in haar biografie. En toch tegen de tijd dat ze dat magische papiertje kreeg beseffende dat ze eigenlijk niks weet en dat het echte “volle” leven zich meer op het niveau van het voelen en doen situeert. Plots besefte ze dat het niet alleen zaak is van mooie ideeen te hebben maar ze ook te leven. Haar kinderen zorgden er pas echt voor dat ze er helemaal voor ging, met vallen en opstaan. Thuisbevallen, wandelen, reizen, wildkamperen, thuisonderwijs, klussen en tuinieren, boeiend samen onder weg. Nooit zoveel geleerd als de laatste 10 jaar dag in dag uit met de kinderen, eerst een grote verkwikkende plons In de natuur, nu een onzekere dans in de maatschappij…