Aware Parenting: net iets anders dan huilen in je armen

aware parenting
Fran Habils
Geschreven door Fran Habils

‘Aware parenting’ van Dr. Aletha Solter wordt door veel natuurlijke ouders als een voorbeeldmanier van ouderschap voorgespiegeld.  Maar is het wel zo ‘natuurlijk’ en ideaal? Wat is het verschil met huilen in je armen?


Mijn verhaal

Onze dochter was een echte high-need baby. Ze huilde vaak, wilde heel de tijd aan de borst en was alleen tevreden wanneer ik haar vasthad en met haar rondliep.

In mijn zoektocht naar antwoorden, raadde iemand mij het boek “The Aware Baby” van Dr. Solter aan. In eerste instantie leek het een openbaring.  Na deze methode twee maanden te hebben toegepast, bleek Aware Parenting toch niet zo ideaal…

Aware Parenting

Het basisprincipe van Aware Parenting is: huilen is normaal én is een nood. Je kindje moet huilen om te ontladen en trauma’s te verwerken.

Tijdens zo’n huilbui houd je je kindje in je armen, raakt hem aan en eventueel spreek je wat troostende of bemoedigende woorden toe.  Alles wat het huilen onderdrukt is strikt verboden ( afleiden, fopspeen, troostborst, wiegen, …).

Omdat huilen volgens Dr. Solter echt een noodzaak is, wordt ook geopperd dat je het huilen kan uitlokken. Wanneer jij dus denkt dat een huilbui noodzakelijk is, kan je je peuter bijvoorbeeld iets verbieden. Zo wordt hij boos en volgen de tranen vanzelf.

Kern van waarheid

Op zich denk ik dat wat Dr. Solter vooropstelt een kern van waarheid bevat. Huilen heeft zeker een ontladende werking en helpt bij het verwerken van trauma’s.

Ik geef haar zeker gelijk wanneer ze zegt dat je kinderen niet eindeloos moet proberen afleiden of wiegen. Soms huilen kinderen gewoon. Soms weet je waarom, soms niet.  Een kind huilt vaak om te ontladen. Op die momenten kan je inderdaad niets anders doen dan er gewoon zijn en zoveel mogelijk prikkels wegnemen.

Gemiste communicatie

“Huilen is voor een baby of peuter zowat het enige communicatiemiddel dat hij heeft.”
Dr. Solter gaat echter aan één heel belangrijk feit voorbij. Huilen is voor een baby of peuter, naast lichaamstaal, zowat het enige communicatiemiddel dat hij heeft.

Als je er dus vanuit gaat dat huilen een nood op zich is, bestaat de kans dat je belangrijke signalen mist.  En hoe maak je als ouder dan het onderscheid tussen huilen als communicatie en huilen als nood? Mij lukte dit alvast niet.

Tegennatuurlijk

Nog een probleem is dat je kindje willen troosten een heel sterke natuurlijke drang is.  Dr. Solter verklaart dit door te zeggen dat het gewoon ingebakken zit in onze cultuur. Het is dus geen intuïtie, maar aangeleerd gedrag.

Misschien heeft ze een punt, maar na mijn dochter twee maanden lang de borst te weigeren omdat ik dacht dat ze “moest” huilen, kon ik het niet meer aan! Ons meisje was ineens van gemiddeld twaalf borstmomenten per dag naar vier gegaan. Het arme kind smeekte me tussen het snikken door om melk en ik kon geen “neen” meer zeggen.

Iedereen heeft een ander idee over de borst als troost aanbieden en ik ben er ook absoluut van overtuigd dat je je kindje even geliefd kan laten voelen door het op andere manieren te troosten. Voor mij is het echter de natuurlijkste zaak van de wereld.

Ik ben ervan overtuigd dat kinderen naarmate ze beter leren spreken ook steeds meer zullen communiceren over wat er scheelt. Wanneer mijn dochter, die nu twee is, vandaag een emotionele uitbarsting heeft, laat ze me heel duidelijk weten dat ze vooral niet aangeraakt wil worden en dus ook geen borst wil. Het is gewoon een natuurlijk, geleidelijk proces: van huilen naar praten en van troostborst naar een gesprek tussen ouder en kind.

Ik vind het strikte mijden van borstvoeding als troost bij zeer jonge baby’s gevaarlijk: Als moeders de signalen van hun baby verkeerdelijk inschatten voor een nood aan huilen, kunnen ze daarmee de hele borstvoeding ondermijnen. Dat vind ik het risico niet waard.

Ook het uitlokken van huilen vind ik onnatuurlijk. Uiteraard moet je huilen niet kost wat kost proberen tegengaan, maar niemand zou graag tot huilen gepusht worden. Als een kind geleerd heeft dat huilen normaal is en dat de ouder luistert, zal het echt wel huilen als het daar nood aan heeft.

Conclusie

Ik heb van mijn ‘Aware Parenting’-ervaring geleerd dat huilen oke is. Ik probeer het huilen nu niet meer kost wat kost te stoppen en als ik mijn dochter niet getroost krijg.  Ik ben er simpelweg voor haar. Soms wil ze in mijn armen huilen, vaak niet. Ik laat haar gewoon weten dat ik er ben, dat ik luister en dat ze bij mij terechtkan. Ik kan er nu veel rustiger mee omgaan.
Al de andere dingen die Dr. Solter zegt, zijn alvast niet aan mij besteed.

Meer lezen?

Over Attachment Parenting:
http://volleven.be/ontdekking-van-attachment-parenting/

Over huilen toelaten en ondersteuning bieden:
http://volleven.be/huilen-in-je-armen

Heb je plezier in wat je hier leest? Volg ons dan op Facebook

Over de schrijver

Fran Habils

Fran Habils

Na de geboorte van mijn dochter in 2013, nam mijn leven een heel andere wending.
Als thuisblijfmama ben ik zeer bewust bezig met opvoeding en dat heeft een positieve uitwerking op ons hele gezinsleven.
Het is begonnen met Attachment Parenting en heeft zich ontpopt tot een bewustwordingsproces waarin ik niet enkel anders naar mijn dochter kijk, maar ook naar de rest van de wereld en vooral mezelf!

Naast mijn gezin zijn mijn grote passies muziek en theater.
Ik hou ook van lezen, films en series kijken en de zon op mijn huid.

Na al twaalf jaar als vegetariër door het leven te gaan, begin ik me eindelijk ook een beetje meer te verdiepen in gezonde voeding.

2 Berichten

  • Zelf heb ik heel mooie ervaringen met Aware Parenting. Het onderscheid maken tussen huilen van de honger en huilen om te ontladen was voor mij ook echt moeilijk (ben zelf een emo-eter). Ik heb een workshop van Dr Solter gevolgd waarvan ik volgende zaken graag met jullie deel:

    – Het heet Bewust Ouderschap, niet Perfect Ouderschap. Het kan geen kwaad om af en toe eens iets te missen (eten geven terwijl er een nood aan huilen was of omgekeerd), zolang je in liefdevol contact blijft met je kind en blijft zoeken. Wat wel kwaad kan is het huilen systematisch onderdrukken of systematisch weigeren je kind eten te geven wanneer het huilt.

    – Als je je kind hebt aangeleerd om te eten (of tutten, of eender wat) in plaats van te huilen, is het logisch dat het deze handeling zal willen stellen om troost te vinden. Zelf kan je je ook heel slecht voelen, omdat je waarschijnlijk eenzelfde methode gebruikt om je eigen gevoelens te onderdrukken. Probeer je eigen opgepotte stress en de bijhorende controlepatronen (eten, roken, drinken, tv,…) te zien, los van wat bij het kind speelt. Zo kan je de nood van je kind vaak beter inschatten.

    – Als je voelt dat het je niet lukt of je twijfelt of wat je doet wel ok is voor je kind, consulteer dan een Aware Parenting Instructor. Deze kan samen met jou op zoek gaan naar wat het beste is voor jou en je kind.

    Veel succes!

    • Beste Anke,

      Bedankt om je ervaring te delen!

      Ik kan best geloven dat Aware Parenting voor jou werkt. Ik denk dat er niet per se één juiste manier van opvoeden is en dat elke combinatie van ouder en kind anders is.

      Ik ben het zeker ook met je eens dat het geen perfect ouderschap moet/kan zijn. Voor mij geldt dit namelijk ook, maar ik voel het een beetje anders aan.
      Naar mijn gevoel is het risico om signalen te missen te groot en dan neem ik liever het (mogelijke) risico dat ik het huilen te vaak onderdruk met eventueel emo-eten als gevolg.
      Ik ben zelf emo-eter en let er dan ook zo veel mogelijk op dat ik mijn dochter dit op geen enkele andere manier aanleer. Zo geef ik haar bv. geen koekjes om haar te sussen en
      zal ik haar enkel de borst geven wanneer ze daar uitdrukkelijk om vraagt.
      Zelf probeer ik me ook zo veel mogelijk bewust te zijn van mijn eigen manieren om met emoties om te gaan en deze stap voor stap te verbeteren.
      Ik vind dat er wat borstvoeding betreft te veel twijfel bestaat over of een troostborst nu wel of niet ok is en daarom koos ik uiteindelijk om het wel toe te laten. Ik kan perfect begrijpen dat andere moeders dit liever niet doen.
      Zoals ik ook al in het artikel vertel, vrees ik ook dat het bij heel jonge baby’s gevaarlijk kan zijn. Het is namelijk perfect normaal dat een pasgeborene om de 2 uur naar de borst vraagt. Veel moeders krijgen echter te horen dat dit veel te vaak zou zijn en als gevolg komt hun melkproductie niet goed op gang. Ook nachtvoedingen hebben nog tot de leeftijd van 18 maanden als functie de bloedsuikerspiegel op peil te houden. Als een wat oudere baby uit zichzelf doorslaapt ‘s nachts zou ik hem nu niet per se wakker gaan maken, maar zo lang hij er zelf om vraagt, vind ik het toch een risico.
      Tot slot, zegt Dr. Solter zelf dat het nooit te laat is om via huilen te genezen van trauma’s. Ooit zal mijn dochter de borst niet meer willen. Ik vermoed dat ze dan automatisch vaker zal huilen als ze dat echt nodig vindt.
      Om al deze redenen heb ik beslist om borstvoeding wel als troost toe te staan.

      Zelf ben ik ook naar een Aware Parenting instructeur gegaan. Dit was jammer genoeg niet zo een aangename ervaring.

      Ik ben niet volledig tegen Aware Parenting, in tegendeel, ik heb er heel wat uit meegenomen, maar ik vind persoonlijk dat er toch wat risico’s aan verbonden zijn. Ik wilde deze met mijn artikel belichten in de hoop dat andere ouders zo een weloverwogen beslissing kunnen nemen.