Carrièrebeestjes

volleven admin
Geschreven door volleven admin
Elke ochtend staan we op, klaar om weer een dag de rollen van ons leven te vervullen. Het zijn er wel wat, maar vaak dragen we ze onbewust en met verve: dochter, zus, vriendin – het gaat als vanzelf. Buurvrouw, collega, en dergelijke zijn we misschien wat minder lang, maar ze kunnen er nog wel bij. Mama, voor mij een nieuwe, best eng maar oh zo heerlijk.

Het is pas wanneer een verandering in rol zorgt voor twijfel en onzekerheid, dat je je er echt bewust van wordt. Wie ben ik eigenlijk voor iedereen? En vooral – wie ben ik of wil ik zijn voor mezelf? De overstap van carrièrebeest naar huismama blijkt zo’n verandering – zij het een tijdelijke – voor mij.

Een carrièrebeestje? Oh ja, dat ben ik wel. En altijd al geweest moet ik toegeven. Steeds de primus van de klas, ingenieursstudies erbij, en een doctoraat afgewerkt met de ambitie om op een universiteit of hogeschool te blijven en door te groeien.

In die glazen bol zag ik mezelf nooit in een flat in Boston, met als voornaamste taak de zorg voor mijn vier maanden oude zoontje. Flesjes maken en badjes geven terwijl manlief zijn droomjob waarmaakt aan de Harvard universiteit. Maar kijk, dit jaar ben ik wel degelijk een SAHM (stay at home mom).

Natuurlijk was dat een gezamelijke beslissing en natuurlijk sta ik er nog steeds achter, maar als ik eerlijk ben, is het wel erg wennen. Begrijp me niet verkeerd, het cliché dat moeder zijn de mooiste job ter wereld is, is helemaal waar. Alleen dacht ik vroeger steeds dat ik dan van 9 tot pakweg 6 nog wel een ‘bijberoepje’ zou hebben. Toen een vriendin een aantal jaar geleden 8 maanden thuis bleef na de geboorte van haar dochtertje, dacht ik dat zij het wel héél rustig aan deed. Ja tuurlijk, een paar maanden bij je baby willen zijn, is niet meer dan logisch, maar daarna vlieg je er toch gewoon weer in alsof er niets gebeurd is? Wou zij dan niet vooruit? Zo dacht ik toen, en ik weet dat heel wat mensen in mijn omgeving er nu nog steeds zo over denken.

Nu sta ik aan de andere kant en moet ik bij het aanvragen van een bankkaart hier aangeven dat mijn reden om in Amerika te zijn ‘spouse’ is, ‘echtgenote’ dus. Een echtgenote en een moeder, dat is mijn rol vandaag. Ik worstel er nog steeds mee of dat wel genoeg is. Zorgen voor je kindje, boodschappen doen, koken, de was insteken… is dat een volwaardige tijdsbesteding? Of is dat, zoals een vriendin me recent nog langs haar neus weg zei, ‘een jaar vakantie’? En als dat klopt, waarom voelt het dan niet als vakantie? Het is een verwarrende wervelwind van gedachten, die me soms overvalt. Tegelijkertijd schaam ik me dat ik het werk van huisvrouwen niet naar waarde lijk te schatten. Maar dat klopt niet, ik denk alleen dat ik in die rol te kort schiet. Maar in wat dan precies? Is een thuisblijfmama sowieso een supervrouw die haar eigen kleren naait, driegangenmenu’s op tafel tovert en de kinderen in een perfect schoon huis grootbrengt met de colgate glimlach?

Gelukkig wordt mij verzekerd dat dat mag, wat moeite hebben met het opnemen van een nieuwe rol, en het neerleggen van andere, vertrouwdere rollen. Het is zelfs aangetoond dat vrouwen daar meer moeite mee hebben dan mannen. Waarom laat ik me uit mijn lood slaan door wat anderen denken? Als zij denken dat het een makkelijk jaar vakantie is, dan mogen zij dat denken, wat maakt het uit? Dat iemand denkt dat ik een stap opzij zet – of zelfs achteruit – voor mijn man en mijn gezin: is dat mijn probleem? Als ik mezelf kan blijven overtuigen dat ik meer waard ben dat wat ik betaald werd, dat ik niet mijn job ben, en als ik mezelf de tijd gun om aan te passen en te wennen… dan wordt dit jaar een heerlijk avontuur en ik geen desperate housewife. Een aantal lessen die ik mezelf moet leren dit jaar- wat maakt dat ik ‘eeuwige student’ als bijrolletje noteer.

Over de schrijver

volleven admin

volleven admin

Volleven publiceert ook artikels van gastschrijvers, was jij er graag bij? Email dan naar welkom@volleven.be