Dansen

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits

U vraagt, wij draaien, moet The Universe gedacht hebben. Want toen waren we ineens 2 weken verder, hebben we een auto gekocht en haalde ik mijn theoretisch rijbewijs. Zomaar even tussen de soep en de patatten (aardappelen voor de Nederlanders) door. En ja, in die volgorde. Het normaal af te werken stappenplan gooiden we door elkaar. Maar daar kijkt niemand meer van op.

Zoals altijd schreef ik mijn vorige column letterlijk last minute (rara wanneer ik deze column aan het schrijven ben). Ik had een paar dagen voorheen een kladstuk geschreven, maar dat voelde niet lekker. Maar die zaterdagochtend kon ik het niet langer uitstellen. Het onderwerp kwam spontaan boven, alsof het lag te wachten om mijn aandacht te krijgen. En dus schreef ik over hoe we nog niet wisten hoe we gingen reizen en dat ik er gewoon op vertrouwde dat alles wel op ons pad zou komen. Wat hou ik van Vol Leven. In plaats van in paniek te schieten als er een breakthrough door mijn lichaam suist, mag ik het nu gewoon neertypen. En zo ging het ook… het onderwerp moest aandacht krijgen. Want 3u later belde een vriendin op met de boodschap dat ze een auto voor ons gevonden had. Ze zag hem en moest meteen aan ons denken. Misschien moest ze even voor ons nakijken of hij in orde was? Mijn intuïtie vertelde mij meteen dat dit het pad was. 3 dagen later was hij van ons. Dank je, Universe! Perfect timing, as always…
Het proces daarop was nogal chaotisch. Want een auto heeft een autoverzekering nodig. En manlief noch ik heeft een rijbewijs, een minimumvoorwaarde voor zo’n verzekering. Het bedrijf waar we onze levens- en brandverzekering hebben, wilde wel een verzekering afsluiten nog voor een van ons een effectief rijbewijs had, maar een voorlopig theoretisch bewijs was ook voor hen een minimum. Geen uitstellen meer dus, ik moest dat theoretische examen nu maar eens gewoon gaan doen. Misschien kon ik het tegen vrijdag gedaan krijgen? Maar vrijdag kwam en alsook een immense paniekaanval inclusief hyperventileren en heel veel huilen. Examens zijn echt niet mijn dada. De kern van die hele faalangst kwam boven, het werd me duidelijk waar het ooit ontstaan is en hoe diepgeworteld het zit. Dat mocht ik gaan helen. “Ik vergeef je, het is goed zo” werd uitgesproken en mocht met de wind wegvliegen, vrij als vogel, in vol vertrouwen dat de woorden de juiste personen wel zullen vinden en mijn boodschap ook een stukje in hun hart kan helen.
Dinsdag was het dan zover. Ik kreeg dat weekend van verschillende lieve mensen het aanbod dat ze mij wel tot daar wilden voeren, maar ik had mijn gezin nodig Dit was enorm groots voor mij, dit wilde ik met hen delen. Met trein en bus gingen we naar het examencentrum en terwijl mijn lieve man en kinderen buiten wachtten, ging ik binnen het examen doen. Nog een laatste groepsknuffel en een “je kan het, mama… wij geloven in jou!” en daar ging ik. Het was tijd om voor eens en voor altijd het monster der faalangst te verslagen. En zo geschiedde. Even rustig ademhalen, de start-knop, 50 vragen en ik stond alweer buiten. 50/50! Niet alleen het monster was met de grond gelijk gemaakt, ik had ook nog eens een prachtige score waar de perfectionist in mij alleen maar van kon dromen. I did it!
De verzekering werd verder in orde gebracht, de nummerplaat werd opgestuurd en de auto kwam naar huis. We doopten haar Juliette. Welcome home, Juliette! Nice to meet you!
De volgende stap is effectief leren rijden natuurlijk en daar komt ze al meteen van pas. Vergezeld door 2 lieve begeleiders gaan we binnenkort de wegen (on)veilig maken, ons Juliette en ik.

julietteZo werkt The Universe dus. Leven vanuit vertrouwen en liefde en de juiste dingen komen op het juiste moment op je pad. Sinds ik die les leerde, ben ik meer van het leven gaan houden. Uit je hoofd weg, in je diepere zelf. Overal doorheen ademen, vertrouwen dat komt wat komen moet.
De afgelopen 2 jaar zijn een mooie “life change” geweest die ons tot dit punt bracht. Of hoe een kind verliezen ook een prachtig kado werd. Mooi hoe alles werkt en in elkaar past, alsof het puzzelstukjes van een groter geheel zijn.
Open je vleugels, vertrouw en vlieg.

En nu is het weer stil en is er eventjes dat zwarte gat gevoel. Wat nu? Wat is de volgende stap op ons pad? Het liefst van al wil ik er volledig in vliegen, zorgen dat we zo snel mogelijk weg zijn. Maar zo werkt het niet natuurlijk. In afwachting op de volgende stap ruimen we verder ons huis uit, zodat we dat eindelijk te koop kunnen zetten. Er komen ook een paar verjaardagen aan. Jongste dochter werd 2 dagen geleden 7 jaar, en zoon en oudste dochter zijn begin mei jarig. Ze worden respectievelijk 1 en 10 jaar. Er staat ook een reeks optredens van de dansschool gepland, dus daar ligt een groot stuk van onze focus de komende weken. The Universe zorgde voor een vrije agenda die weekends, zodat we die fijne dans-periode mooi kunnen afsluiten voor we onze vleugels uitstrekken. Afscheid nemen wordt het moeilijkste onderdeel van onze reis, hoewel we regelmatig terugkeren en het dus in principe geen echt afscheid is. Het is toch niet hetzelfde. De dansschool was de laatste 7 jaar een rode draad doorheen ons leven. Die rode draad lossen is niet makkelijk. Daar mag extra tijd en aandacht naartoe, zodat we hier een prachtige herinnering van kunnen maken. Bepaalde stukjes dansschool mogen met ons mee op reis. Een dochter met een passie voor dansen kan haar dansopleiding niet zomaar helemaal doorbreken, wat een extra uitdaging aan onze reis geeft. Een nog uit te werken idee vormde zich al in mijn hoofd en de juiste mensen om dat idee mee vorm te geven, kwamen al op ons pad. Ik vertrouw er op dat dochter gewoon kan verder dansen onderweg.

Net zoals we als gezin verder dansen door het leven. Ieder zijn eigen dans, ieder zijn eigen stijl, maar samen een bijzonder mooi geheel. Ik ben benieuwd wat de komende weken voor ons in petto hebben…

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia’s gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.