Een verhuis als helingsproces

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
Verhuizen brengt veel werk met zich mee. Dat is een vaststaand feit. Je moet alle spullen in dozen stoppen, selecteren wat je niet met je meeneemt, dozen van het ene huis naar het andere verslepen, meubels overbrengen en weer in elkaar steken, het oude huis leegruimen en verkoopklaar maken, het nieuwe huis bewoonbaar maken enz…

Een beetje anders wordt het als je geen huis hebt om naartoe te gaan en je nog niet verder kan/wil kijken dan de effectieve verkoop van het huis.
Als je daarbovenop als doel stelt dat je maar 15-20% van al je spullen meeneemt naar je nieuwe leven, wordt het een heel persoonlijk doorleef proces. Een vorm van therapie die geen enkele therapeut je kan geven.
Ieder voorwerp uit het verleden wordt onder de loep genomen: waar komt het vandaan? Waar staat het symbolisch voor? Wat zit er achter? Kan het doorwerkt worden? En last but not least: gaat het mee naar het nieuwe leven?
In een beladen verleden van een beladen persoontje is ieder item een beladen ding dat wel ergens associatie heeft met de gebroken mens die je bent. Ieder aspect van je verleden komt onder vuur te staan, verplet je hele zijn, knalt tegen je aan. Al die momenten die je ver weg hebt gestoken, die je niet meer in je herinneringen wilde, worden je weer onder de neus geschoven en rijten je oude wonden zonder pardon weer helemaal open. Je moet en je zal er doorheen gaan! Geen ontkomen aan, geen verstoppen meer, alle verstop plaatsen zijn met de grond gelijk gemaakt. Alles waar je zo’n schrik voor had, alle schimmen van weleer komen boven water. Ieder klein detail staat te wachten om je door elkaar te schudden en je eens alle hoeken van de kamer te laten zien. Alle vreugde die je eens mocht voelen, maar vooral alle pijn en verdriet.
Gaande van onafgewerkte creaties tot fotokaders die je achter de kast had gezet omdat je er niet dagelijks mee geconfronteerd wilde worden. Van boeken die je zo graag aan je kinderen wilde voorlezen, maar waar ze tot je spijt geen interesse in hadden, tot de te kleine kleertjes babykleertjes van diezelfde persoontjes die je nooit hebt kunnen weggooien. Van de positieve zwangerschapstest die nadien in een miskraam uitmondde tot de stenen beeldjes van je overleden grootvader.
Alles wat voorheen te pijnlijk was om te verwerken, komt nu open en bloot op tafel te liggen. De dood van een geliefde, de jeugd waar je niet aan wil terug denken, de schoolperiode waarin je zodanig gepest werd dat die nog steeds venijnig meespeelt in leven nu, de kindjes die je weer aan de aarde moest afgeven voor ze goed en wel een vorm hadden gekregen, de periode rond de geboorte van je zoon die je tot in het diepste van je ziel geraakt heeft…
Een verhuis als degene die we nu doorstaan, is een krachtig spel van donkere schaduwen in je leven en helende energieën die met hun licht de schaduwen verjagen.

Heel heftig en intens. Controle op de situatie houden is onmogelijk. Je wordt door een proces gesleurd waar je niet zomaar uit kan.
Een heftig proces als dat gaat ook compleet in je lichaam zitten. Iedere wervel in je rug gaat pijn doen, je schouders en nek doen heerlijk mee, je loopt wekenlang rond met hoofdpijn, en ook die keelontsteking moet even helemaal gevoeld worden. Alles heeft zijn eigen betekenis, dat wat mentaal heelt, gaat even goed in je lichaam zitten om dan voorgoed uit je lichaam te trekken.
De middenrif ontsteking was een moeilijkerd, vooral omdat alle organen in de buurt mee gingen ontsteken. Maag, twaalfvingerige darm, gal, bijnieren… ze staan allemaal voor hun eigen heelproces, maar samen zijn ze best pittig te verdragen. Ik geloof niet in het nemen van medicatie, omdat dit het mentale heelproces tegenhoudt, maar toen ik op een avond het gevoel kreeg dat mijn kinderen zonder moeder zouden achterblijven omdat mijn lichaam de ontsteking niet meer kon dragen, hebben we er toch maar een grote hoeveelheid kruiden naartoe gegooid. Met succes gelukkig. Logisch ook dat dat een groot keerpunt was in dat hele helen. Een paar grote wonden mochten sinds dat moment weer gaan dichten en hoewel nog niet helemaal dicht, is het gelost.

Prachtig, dit proces… heel mooi om te mogen doorstaan, hoewel niet makkelijk.
Een week geleden deelde een wijze vriendin van me een mooie uiteenzetting over de werking van onze 7 chakra’s en het openen daarvan en mocht ik ontdekken dat het hele heelwerk die deze verhuis ons geeft een groter geheel blijkt te zijn. Het openen van je chakra’s is duidelijk een heel intens werk en gaat gepaard met een immens lichamelijk ontgiftingsproces. Weer een puzzelstukje die in de grote levenspuzzel past.

Onze grote verhuis, weg uit België, naar een toekomst die we op dit moment nog niet kennen, is een groots gebeuren geworden. Heel intiem, enkel voor ons kleine gezinnetje, maar heel groots en heftig. Ondertussen is het huis op 1 kamer na helemaal leeg, hebben we nog minder dan 15% van het oorspronkelijke geheel over en beginnen we stilaan in het loslaat-proces te komen. Loslaten van dat wat was, loslaten van de mensen die we liefhebben, loslaten van de plaats die we zo goed kennen…
Nog eventjes… dan mogen we een nieuwe pagina in ons boek omdraaien en nieuwe avonturen gaan beleven. Benieuwd wat we nog gaan tegenkomen voor we zover zijn! De kilo kurkuma die we een paar weken terug bestelden voor de intense ontstekingen die mijn lichaam mocht dragen, is nog voor de helft gevuld… dus kom maar op met dat laatste deel! De kurkuma-capsules liggen klaar!

Gerelateerd

Zikomo: Diep ademen

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.