Eerlijke kleding, wat is dat precies en wat hebben we ervoor over?

Veerle Jochems
Geschreven door Veerle Jochems
Met spijt in het hart denk ik Inti Washi te sluiten… Ik ben overtuigd van mijn producten en ik vind marktjes doen leuk maar… ik verkoop de producten niet waar ik uiteindelijk Inti Washi voor begonnen ben en ons textiellandschap is in grotere crisis dan ik oorspronkelijk dacht…

Mijn hoofdleverancier Artesania Sorata leerde ik kennen in 2004, op onze huwelijksreis. Ik was meteen verliefd op die allerschattigste pastel gekleurde truitjes en accessoires, 100% allerzachtste alpacawol, zichtbaar degelijk, allemaal op z’n allervrolijkst en dan bleken ze nog ecologisch dik in orde te zijn en fair trade gelabeld! Ik heb toen wel  een trui voor mezelf gekocht, maar ik durfde niks kopen voor mijn toekomstige kinderen. Ik durfde ‘t lot niet tarten. Maar zo’n negen maanden later was ik al bevallen  van een eerste zoon. En die kleedde ik graag in wol. Het aanbod op de Belgische markt vond ik zo ontgoochelend. Beperkt, veelal saai en steevast duur. De truitjes en dekentjes van Artesania Sorata bleven in mijn hoofd voorbijschieten. Ik ben er voor terug gegaan! En ik zou een winkeltje starten om ook hier wol en handwerk terug op te waarderen. Het enige wat mij stoorde in ‘t verhaal was het exportverhaal… Mijn producten komen van ver, per vliegtuig. Kan ik dan nog spreken van een ecolgisch product?

Wat was ik blij toen ik gisteren op het wolfeest van Animalaines in Bastogne ontdekte dat er vandaag de dag veel meer wol te koop is dan in 2004. Gemaakt van locale schapenwol maar ook locale alpacawol. Ik voelde mijn producten overbodig worden. En ik vond dat niet erg. Ik was blij om deze op ‘t eerste gezicht prachtige evolutie.

En toch… liet dit marktje me meer dan ooit met een wrange nasmaak achter. De verhalen van de andere verkopers. Het koopgedrag van de bezoekers. De opkomst zelf.

Ik prees de anderen hun producten gisteren meer aan dan de mijne, want ze waren dan misschien niet zo kleurrijk (dat kon nog komen): ze mochten zeker ook gezien worden en… ze waren tenminste lokaal! Tot ik het hele verhaal hoorde. In de meeste gevallen was alleen de grondstof lokaal. De verwerking gebeurde steevast in het buitenland, soms in twee, drie verschillende landen om uiteindelijk tot één afgewerkt product te komen, want lokale spinnerijen en zomeer zijn niet rendabel. Zelfs een eenvoudig paar sokken had van grondstof tot afgewerkt product waanzinnige afstanden afgelegd om dan voor 13 euro het paar te wachten op koopgrage klanten…

En wat kochten die klanten? Truien, sokken? Neen, zoals gewoonlijk alleen mutsen en portemonnaie-tjes. Daar word ik zo moe van… Mijn hoofdproduct wordt niet gekocht. Alleen door vrienden die jaar in jaar uit geconfronteerd worden met onze truien en telkens weer zien hoe degelijk, warm en mooi ze zijn. Klanten op marktjes laten zich alleen verleiden door de zoveelste muts of het zoveelste pennenzakje. Kleding kopen ze straks wel ergens in solden of tweedehands. Steevast kleding die gemaakt was ooit door kinderhanden in een giftig dampende met instorten bedreigde fabriek en oorspronkelijk verkocht werd met 70% winst, minstens. De boekhouder die ik indertijd om raad vroeg, vertelde me dat, van die 70% winst. Vandaar dat de gewone kledingzaak kan solderen tot -70%! Ik heb nooit zoveel winst willen maken. Zeker niet op kleding. Eventueel juist wel op accessoires omdat ik de basisproducten demoratisch wilde houden! Neen, tussen de 50 en de 80 euro voor een kindertrui is niet goedkoop. Maar het gaat dan wel om een gezond product zonder uitbuiting. En transportkosten rekende ik eigenlijk niet eens mee. Al bij al bleven die beperkt, want mijn producten reisden maar één keer. De fabricatie gebeurde allemaal in en rond La Paz. Het aantal tussenpersonen blijft ook beperkt.  Ach, voor mij is ‘t een hobby en idealisme. En ik heb geen winkelruimte te huren en ik weiger te investeren in dure reclame.

Mijn alpacawol zou steviger zijn dan die van in België opgegroeide alpaca’s, vertrouwde een wolspecialiste me gisteren nog toe. Want in hun land van oorsprong ondergaat de wol van de alpaca’s voortdurend thermische schokken omwille van de vrieskou ‘s nachts en de zonneschijn overdag, wat de wol heerlijk elastisch maakt. Ook zij stelde zich vragen of het ecologisch en economisch werkelijk interessant is die dieren hier te houden. In Bolivia is er nog land genoeg vrij, zijn de dieren inheems en grazen ze hun eigen maaltje bijeen. Hier worden ze bijeengepropt op te kleine landerijen en kosten ze veel aan bijvoeder terwijl ze onze biodiversiteit echt niet ten goede komen. Misschien zijn mijn uit Bolivia ingevoerde truien toch zo gek niet. Al ons andere kleding komt ook uit Azië en sociaal en ecologisch is er doorgaans veel op aan te merken. En als je ze nieuw koopt zijn ze niet goedkoper dan mijn kleding en zeker niet degelijker. Tweedehands is ok maar al dat tweedehands was ooit eerstehands en daar moet dus eerst iemand in investeren, toch?

Om af te ronden… de laatste dooddoener… Tieners en pubers zouden mijn truien niet willen dragen. Want die dragen alleen wat de mode voorschrijft. Kan dat nog anno 2015 ? Ik dacht dat onze jongeren bewust en geëngageerd waren? Het zijn trouwens zij die met hun spaarcentjes portemonnaietjes, vingerpopjes en handschoenen komen kopen. Als we echt willen dat het kapitalisme met z’n monopoliebedrijven stopt zullen we toch dringend kleinschaligere projecten moeten steunen, niet door er een sleutelhanger van te kopen bij wijze van steun, maar door te laten zien dat we willen dat zij ‘t zijn die ons kleden en voeden!

Ik sluit Inti Washi niet voor ik daarover met jullie in debat ben kunnen gaan! Maar ik ben ‘t echt beu alleen gadgets en geen kleding te verkopen!

Meer over

Inti Washi

http://www.everyoneweb.com/intiwashi

Artesania Sorata

http://www.artesaniasorata.com/What_You_Can_Do/what_you_can_do.htm

http://makingsenseofthings.info/2014/03/bolivian-story-diane-bellomy-artesania-sorata/

Gerelateerd

Een eerlijke prijs voor handwerk

Over de schrijver

Veerle Jochems

Veerle Jochems

Blij en dankbaar om de universitaire opleiding met aanvullend diploma die haar gevormd heeft en die chic staat in haar biografie. En toch tegen de tijd dat ze dat magische papiertje kreeg beseffende dat ze eigenlijk niks weet en dat het echte “volle” leven zich meer op het niveau van het voelen en doen situeert. Plots besefte ze dat het niet alleen zaak is van mooie ideeen te hebben maar ze ook te leven. Haar kinderen zorgden er pas echt voor dat ze er helemaal voor ging, met vallen en opstaan. Thuisbevallen, wandelen, reizen, wildkamperen, thuisonderwijs, klussen en tuinieren, boeiend samen onder weg. Nooit zoveel geleerd als de laatste 10 jaar dag in dag uit met de kinderen, eerst een grote verkwikkende plons In de natuur, nu een onzekere dans in de maatschappij…

2 Berichten

  • Beste Veerle,

    Ik heb eens gekeken naar wat je zoal verkoopt. Allemaal supermooie producten. De truitjes ideaal voor baby’s tijdens de koude winters. Er is denk ik zeker een markt voor, maar dan veelal voor baby’s en jonge kinderen. Misschien kan je je meer richten tot een webshop en toch wat meer reclame maken hiervoor?
    Je hebt ook een webshop? Je kan ook een verdeler worden van al je verkoopartikelen? Even aan netwerking doen…

  • Nog even meedelen dat je bol.com nu een verkoopaccount kunt aanmaken én ook gratis als zelfstandige.