En plots gaat het licht uit… De burn-out van schrijfster Isabel

Burn-out
Isabel Degroote
Geschreven door Isabel Degroote

Isabel zat op de sneltrein van het leven zonder ook maar één keer bewust stil te staan bij zichzelf. Een burn-out volgde. Ze leerde belangrijke levenslessen.

Tegenwoordig hoor je veel verhalen in je omgeving over mensen die uitgevallen zijn door een burn-out of ken je zelf ook mensen die dit hebben meegemaakt. Je hoort die verhalen en vindt het ook wel erg voor die personen in kwestie, maar verder sta je er niet altijd goed bij stil. Zeker als je er zoals ik van overtuigd bent dat je echt goed zorgt voor jezelf en ook je eigen grenzen stelt. Ik dacht ergens dat dit me wel niet zou overkomen…

Tot zomaar uit het niets – naar mijn aanvoelen toen toch – bij jezelf ook het licht uitgaat… Je lichaam zegt, of liever schreeuwt, letterlijk STOP en gaat ook effectief in staking. Alle leuke plannen die we nog hadden tijdens ons zomerverlof werden hiermee meteen ook van de tafel geveegd.

Misschien betert het wel

Het begon allemaal met een drie weken niet te verklaren aanhoudende hoofdpijn en vage maag-darmklachten die uiteindelijk overgingen in een zeer laag energiepeil en futloos gevoel.  In deze toestand vertrokken we toch op reis, want ‘misschien betert het wel’. Maar dat deed het jammer genoeg niet. Als “kers op de taart” moesten we onze reis vroegtijdig afbreken na een verschrikkelijk lange en angstige nacht met hartritmestoornissen. In een huisje ver weg van huis, een niet vertrouwde omgeving…

Dit was meteen de start van een paar helse en extreem overspannen en emotionele weken. Eerst gingen we na of er geen medische zaken aan de oorsprong lagen van al deze symptomen met als resultaat: niets te vinden. Mijn man had meteen een vermoeden van wat er met me gaande was: burn-out. Ikzelf deed er echter enkele weken over om te beseffen en dan ook nog eens te aanvaarden wat er werkelijk scheelde.

De eerste weken na mijn “lichamelijke staking” waren een heuse emotionele rollercoaster. Leuke vakantieplannen vallen in duigen, teleurgestelde en verdrietige kindjes, iedere dag tranen van verdriet en onmacht die over je wangen rollen, jezelf blijven afvragen “hoe is dit allemaal zo ver kunnen komen?” Niet alleen emotioneel was het heel zwaar om dragen, maar ook fysiek: mezelf wassen ‘s morgens voelde aan als een berg beklimmen, een klein wandelingetje maken als een marathon lopen, constant last van aanhoudende en zeurende spierpijnen over mijn ganse lichaam… al die lichamelijke beperkingen kwamen dan psychisch ook weer heel hard aan. Onmacht, boosheid, verdriet,….

Ook al duurde het weken vooraleer ik besefte of wou inzien wat er met me aan de hand was. Toch nam ik zelf na thuiskomst van onze reis de touwtjes in handen. Ik contacteerde de huisarts en op eigen initiatief een psychologe. Ik wou zo vlug mogelijk iets aan deze situatie veranderen en vooral: ik wou te weten komen hoe ik in godsnaam in deze situatie was beland…  Twee weken later had ik mijn eerste afspraak bij de psychologe, maar dit duurde als maanden voor mij.

Burn-out

In september kwam het proces van aanvaarding. De kindjes waren terug naar school en ik had het gevoel dat ik eindelijk kon rusten. Ik volgde relaxatietherapie bij een kinesiste, deed deze oefeningen ook dagelijks thuis om tot een toestand van rust te komen, ik ging naar de psychologe,… Ik volgde in die periode ook enkele yogalessen en kwam (terug) tot het besef hoe belangrijk het is om stil te staan bij jezelf en wat je werkelijk innerlijk voelt.

Mezelf (her)ontdekken

De eerste maand was vooral weer proberen tot mezelf en tot rust te komen in combinatie met platte rust, de maand erop was het energiepeil wat gestegen en kon ik weer genieten van een wandeling in de stille natuur. (Wat een wonder is de natuur en de buitenlucht in het ganse proces!!) Ik leerde vooral om terug te luisteren naar mijn eigen lichaam en kwam door de consulten en de momenten in de natuur opnieuw tot inzichten. Ik (her)ontdekte als het ware mezelf. Mijn saxofoonlessen bleef ik verder volgen (weliswaar op een lager pitje), want deze brachten me bij momenten ook wel (therapeutische) inzichten bij! Zoals in: leer graag zien waar je eigenlijk bang voor bent…

Burn-out

Drie maanden verder…

Nu drie maanden verder ben ik behoorlijk fysiek hersteld en kwam ik tot vele inzichten die me zeker vooruit helpen. Het zal voor mij altijd een grote uitdaging blijven om een mooi evenwicht te bewaren tussen rust en activiteit en om duidelijke grenzen te stellen. Dit voel je sterk in het herstelproces. Het herstelproces is een leerschool op zich. Ga je even teveel over je grenzen heen, dan voel je dit meteen. Nog een belangrijke les:

Bij het nemen van beslissingen, voel je innerlijke zelf aan en kijk of het écht goed voelt en aansluit bij wie je bent.

Nu het fysieke herstel wat op de achtergrond geschoven is, kan ik me dus meer op deze zaken beginnen focussen. Eens je volledig tot rust gekomen bent en wat hersteld bent ga je als het ware opnieuw op zoek naar je ware zelf.

Wie ben ik nu? Wat wil ik echt?

Ik leerde om mild te zijn voor mezelf. Ik leer mezelf aanvaarden zoals ik ben met mijn sterke punten en mijn valkuilen. Aanvankelijk dacht ik, waarom is het nu nodig om zolang thuis te zijn? Nu besef ik waarom dit echt nodig is. Ten eerste moet je fysiek herstellen, maar ten tweede is het ook belangrijk om te leren uit dit gebeuren en dit kan alleen door tot jezelf te komen. En om tot jezelf te komen heb je nu eenmaal tijd, rust en, heel belangrijk voor mij, de natuur nodig.

Hoe is dit nu allemaal zover kunnen komen?

Het antwoord op deze vraag begint stilletjesaan vorm te krijgen, maar is een nog steeds lopend proces. Om het heel kort te beschrijven: na onze helse periode van chronisch slaaptekort met onze twee meisjes (zie artikel ‘Als een normale nachtrust geen evidentie meer is’,) voelde ik geleidelijk aan mijn energie terugkomen. Het moet ongeveer anderhalf jaar terug geweest zijn wanneer ik me terug zeer energiek begon te voelen en in alles een uitdaging zag, want ik voelde me blijkbaar onoverwinnelijk… Ik ging terug meer sporten, volgde saxofoonlessen, zorgde voor het gezinnetje en ging ook op het werk meer taken opnemen. Daarbovenop komt nog dat er een groot veranderingsproces aan de gang is op het werk, waarvan ik onlangs pas bij mezelf ontdekte dat dit me meer stress bezorgde dan ik eigenlijk dacht. Eigenlijk waren al deze activiteiten en taken allemaal zaken die ik echt leuk vond, maar:

Het was gewoon… té veel

Ik zat zowat op de sneltrein van het leven en nam nogal veel mee wat er op mijn pad kwam, zonder ook maar één keer bewust stil te staan bij hoe mijn lichaam dit echt allemaal aanvoelde.

Misschien was ik beter op een boemeltrein gestapt. Zo zou ik alles wat rustiger aan hebben gedaan en ook af en toe eens een ‘halte’ hebben genomen waarbij ik kon “voelen” en stilstaan.

Ik heb al heel wat geleerd en heb nog heel wat te leren. Het is een proces met vallen en opstaan. Maar vooral een proces op mijn ritme, een proces waarbij ik luister naar mijn lichaam. Ik neem tijd om te voelen, te luisteren, te genieten van de kleine dingen en de natuur en vooral naar mezelf…

Burn-out

Mijn bijdrage

Ik besef dat ik me kwetsbaar opstel door voor een stuk te delen wat ik reeds doormaakte de voorbije maanden. Maar als ik hiermee toch al een beetje kan bijdragen aan het doorbreken van het taboe is mijn doel geslaagd. Verder hoop ik dat ik hiermee ook kan tonen aan mensen die hetzelfde meemaken dat ze niet de enige zijn en wil ik ook een oproep doen aan mensen: merk je een signaal op bij iemand in je omgeving, probeer dit dan ook te benoemen en zorg voor elkaar en jezelf!

Burn-out

*De foto’s in dit artikel hebben voor mij ook een symbolische waarde, gezien ik deze allemaal zelf nam tijdens mijn herstelperiode in de mooie natuur.

Meer lezen?

Dit zijn artikels die mij tot nu toe konden inspireren:

Dit zijn de zes levensprincipes voor meer zelfvertrouwen

Self love: waarom de grootste vijand voor uw geluk waarschijnlijk in uw eigen-hoofd zit

 

Over de schrijver

Isabel Degroote

Isabel Degroote

Isabel (°83) groeide op – en woont nu nog steeds – op de West-Vlaamse “boerenbuiten”. Ze is gelukkig getrouwd en mama van twee dochtertjes (°2011 en °2013).
Het gezinsleven is voor haar zeer belangrijk, ze hecht dan ook veel belang aan gezamenlijke gezinsmomenten/activiteiten.
Isabel kiest bewust voor een eerder traditionele levensstijl, waarin het haar grote uitdaging is om evenwicht te vinden tussen haar gezin, het moederschap, haar zelfontplooiing en haar werk.
Sinds 2005 is Isabel werkzaam als verpleegkundige bij Kind en Gezin; ouders ondersteunen, informeren en begeleiden in het prille moederschap/ ouderschap geven haar veel voldoening.
De thema’s opvoeding, zelfzorg en zorg voor elkaar interesseren haar sterk.
Isabel heeft tot nu toe geen ervaring in het schrijven van artikels en neemt hiermee een duik in het onbekende, ze schrijft vooral vanuit eigen gevoelens en ervaringen.

Laat een bericht achter