Het lopen-op-blote-voeten-verhaal (deel 1)

blote voeten
Tina Toubac
Geschreven door Tina Toubac

Al van kind af aan liep ik thuis barrevoets. In huis, in de tuin, ik heb niet anders geweten dan dat dit normaal was…. Maar zodra we het huis verlieten werd het sokken aan en schoenen aan…. Als kind volg je de vraag van je ouders op, zo was het mij geleerd, je doet wat je ouders van je vragen. Basta.

Schoenen aan voor op straat te gaan is toch gewoon normaal? Dit hoort toch gewoon zo, niet? Liefst bij elke outfit een bijpassend paar schoenen, pumps, noem maar op.

Als kind kon ik niet lang stappen, of ik kreeg pijn in mijn benen en voeten, ik werd er ook heel snel heel moe van. Een verzwikte enkel was schering en inslag (lees: als ik met schoenen aan rondliep!). Er werd een afwijking aan mijn voet en beenstand ontdekt… Ik moest steunzolen aangemeten krijgen en vooral stevige schoenen, die goed bij de hiel ondersteunen. Ik heb die steunzolen enkele jaren gedragen en daarna nog altijd stevige ondersteunende schoenen zodra ik het huis verliet, onder het waakzame oog van mijn ouders.

Het eerste wat er altijd uit ging zodra ik thuis kwam was na mijn jas, mijn schoeisel en sokken. In huis deed ik enkel pantoffels aan wanneer mijn ouders zeiden dat het moest, omwille van de koude vloeren of wat de reden ook was….

Jaren later ik was getrouwd en we waren op stap met vrienden van mijn echtgenoot. Eén van hen liep op blote voeten op straat, ongehoord en gevaarlijk vond ik dat. Vooral in de stad want daar lag toch altijd veel glas en ander gevaarlijke zaken! De vriend van mijn echtgenoot lachtte en maakte zich duidelijk nergens zorgen om… Het was heel warm weer en mijn voeten zweetten in mijn wereldwinkel sandaaltjes van echt leder. Ik had na die wandetocht blaren op mijn beiden hielen. De sandalen hadden ook een heel harde trap. De onderkant gaf niet mee bij het lopen, ik had pijn in mijn enkels en mijn benen, doch duurde het vele jaren voor ik door had dat die sandalen de oorzaak waren.

Mijn volgende idee was – omdat ik altijd blaren op mijn hielen had – teenslippers aan te doen, van een degelijk merk natuurlijk. Maar ik kreeg blaren tussen mijn tenen, en nog meer pijn in de benen. Dus werd het de sandaal van dat merk met een speciaal geintegreerd anti-schoksysteem… Jaren heb ik op die sandalen gelopen, door weer en wind, alle seizoenen door, maar toch voelde dit niet helemaal zoals het hoorde….

Op een ochtend vond ik mijn sandalen niet, en het was echt tijd om te vertrekken, de kinderen moesten naar school, dan maar op blote voeten op de fiets… Dat voelde zo vrij,  mijn voeten en ik genoten van de wind en ik voelde me eigenlijk thuiskomen…dit was zoals het hoorde, het voelde juist… het enige waar ik wat angst voor had, was dat de kinderen erdoor gepest zouden worden. Die gekke mama op blote voeten.  Ik werd ook enorm nagekeken, aangestaard, maar de reacties bleven toen wel uit. Uit angst heb ik de dag erop toch maar mijn sandalen weer aangedaan, maar het voelde alsof ik mezelf verloochende… Ondertussen was ik ook lid geworden van een Facebookgroep over ‘het lopen op bloten voeten’, en door daar te lezen dat er toch nog wel wat meer mensen dit buitenshuis deden, durfde ik echt ‘uit de kast’ of misschien beter ‘uit de sandaal’ te komen. Sinds dat moment liep of fietste ik doodgewoon barrevoets naar school. Naar de stad was gaan doe ik alternerend barrevoets, met sandalen…. hangt ook af waar ik in de stad moet zijn, waar ik weet dat er veel glas ligt zal ik op mijn sandalen naar toe gaan… En als ik samen met mijng gezin op uistap ga ook, zij dragen schoeisel en ik vind het dan een beetje raar dat ik dan op mijn blote voeten loop, het lijkt dan of ik er niet bij hoor. Al dat op blote voeten lopen: dat maakt reacties los in mensen, groot en klein, jong en oud, … sinds ik meestal barrevoets loop is mijn sociaal contact op straat enorm toegenomen, en merk dat het online ook wel wat teweegbrengt. Wat vind jij er bijvoorbeeld van? In het tweede deel van mijn barrevoet verhaal zal ik wat anekdotes willen vertellen over de reacties van de mensen wanneer ze me op blote voeten zagen lopen.

Over de schrijver

Tina Toubac

Tina Toubac

Ik ben Tina, moeder van 5 kinderen . Sinds ik moeder ben geworden ben ik steeds op zoek naar hoe ik zo natuurlijk mogelijk met mijn kinderen kan omgaan, dit uit zich in de manier van opvoeden, ik kijk naar de noden van mijn kinderen en probeer dan daar op in te spelen...

4 Berichten

  • En vertel je dan ook iets over de winter (typische vraag hé 😉 )? Want ook dan ga je blootvoets in je sandalen hé? Ik lees graag je verhaal 🙂
    Ik was ook een blote-voeten-kind 🙂

  • Leuk artikel!
    Ook een blote-voeten-kind en nu mama, maar buitenshuis niet, enkel in onze tuin (ook voortuin of oprit wat vaak vreemde blikken oplevert).
    En dol op dauwtrappen en sneeuwtrappen