Het taboe rond miskramen doorbroken

Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
T oen we vorige maand voor de derde keer een kindje verloren in de buik, gebeurde er een prachtig iets: mensen stonden open voor ons verdriet, ons rouwen werd gewoon aanvaard en zelfs aangemoedigd, kennissen kwamen spontaan een knuffel geven toen we hen zagen, vrienden en familie belden ons op om te vragen hoe het ging met ons en of ze ergens mee konden helpen.
Wauw!

Wat een immens verschil met onze vorige miskraam eind 2012. Daar was geen ruimte voor, ons verdriet mocht niet te lang duren en rouwen kon helemaal niet want het kind had niet echt bestaan. Onze wereld stond stil, maar daar stonden we helemaal alleen in. Even wat lieve wensen online op de moment zelf, maar een ongemakkelijke stilte wanneer we er over wilden praten. Alsof het idee van ons kind evenmin mocht bestaan dan ons kind zelf.

Ik ben er positief door verrast. Het gaf me zelfs kans om op een diepere manier te helen, om het een plek te geven en het er te laten zijn. En dat geeft zo’n warme vrede dat het hele proces van verliezen en helen eigenlijk zelfs mooi werd.
De wereld is duidelijk in een nieuw bewustzijn gekomen waarin er meer plaats is voor innerlijk werk, waarin er meer openheid is op een dieper niveau. We werden begrepen, we werden aanvaard.
En dat is alleen maar fijn nieuws voor die vele mensen out there die net als wij hun kindjes nooit mogen leren kennen.

Veel vrouwen openden zichzelf en vertelden spontaan hun verhaal
Mijn ervaring nu is zelfs dat veel vrouwen zichzelf openden en spontaan hun eigen verhaal kwamen vertellen. Vrouwen van wie ik niet eens wist dat ze door hetzelfde verdriet gegaan zijn, ook al deelden we al vele momenten samen. Lange tijd is een miskraam een taboe geweest. Iets waar je niet mocht over praten, behalve tegen die paar mensen dichtbij, maar ook daar moest je niet in overdrijven. Je moest je er overheen zetten, zo’n dingen gebeuren nu eenmaal, veel mensen maken dat mee, er blijven over door gaan was niet nodig. Dat was de algemene tendens toen we in 2012 Aurora* verloren, op een enkeling na. Dat we haar naam mee op het kerstkaartje zetten, ging er volgens veel mensen over. Voor ons voelde het alleen maar normaal. Ze was een deel van ons gezin, ze hoorde er bij.
Haar eerste engeltjes-verjaardag was vreselijk. Niemand dacht er aan. Enkel die ene vriendin, maar ook zij een dag te laat. Niemand liet iets weten, zelfs onze ouders niet.
Maar gaandeweg dat jaar hebben we de mensen rondom ons voelen opwarmen. En niet enkel naar ons toe, maar een mooie wind die doorheen de hele wereld waaide.
Haar tweede verjaardag was prachtig! Mensen van wie we het helemaal niet verwachtten, lieten ons weten dat ze aan haar dachten. Ik werd er helemaal door ontroerd.

In de zomer van vorig jaar liet mijn oudste dochter weten dat ze haar tweelingzusje dat ze in de buik verloor 10 jaar geleden ook zo wilde vieren (lang verhaal kort: in 2005 onbewust zwanger van een tweeling, op acht weken bloeding dus naar het ziekenhuis voor een echo, we zagen een hartje kloppen dus voelden vooral opluchting. Tien jaar geleden waren we nog niet de mensen die we nu zijn, we dachten nog wel aan het kleintje dat we verloren waren, maar deden er niets speciaals rond). Zo gezegd, zo gedaan… mensen werden ingelicht dat ook dat kleintje een naam (Maya*,gekozen door oudste dochter) kreeg en herdacht werd op haar geboortedag. De warme wind die doorheen de mensen rondom ons waaide, leek hen ontdooit te hebben. Maya* werd openlijk een deel van ons gezin en aanvaard door onze naasten.
En nu vorige maand, 23 september, mochten we een nieuw engeltje verwelkomen. Het verdriet was/is immens groot, maar het is ongelooflijk fijn om het te mogen delen met anderen. Phoenix* bestaat en wordt aanvaard als zijnde ons kind. Het is alles wat iemand na een miskraam kan hopen.

De vele lieve woorden, gebaren en energie rond ons gaf ons de kracht om deze keer een mooi sluitingsritueel te houden. Ik had het geluk om het kleine vruchtje op te kunnen vangen (ik besef wat een zegen dat is!), dat konden we symbolisch terug aan de aarde geven.
We zijn naar ons plekje in het bos ontsnapt, we moesten er tussenuit.
Daar ben ik wol beginnen spinnen om er een zakje van te breien. Een zakje om het kleine lichaampje in te steken.

12063614_10153724780587268_6039176148008047138_n

Ook maakten we in ons sterrenkindjes-hoekje een extra plekje klaar waar we het lichaampje begraven hebben.

12049672_10153724887437268_6986479126532161311_n

En het mooiste van alles? Mensen rondom ons vonden het een mooi gebaar en stuurden nog meer energie onze kant op.

Er is hoop, lieve sterrenkindjes-ouders. De tijd is er klaar voor om het taboe rond onze verloren kindjes te doorbreken. Ze mogen er zijn, er is plek voor om ze er openlijk te laten zijn.
Koester ze, herdenk ze, doorbreek de stilte. Eindelijk kunnen we datgene doen waar we in ons hart zo naar gesnakt hebben. Onze kindjes hebben bestaan, ook al mochten we hen nooit in onze armen wiegen. De wereld is klaar voor al die zieltjes die er nooit mochten zijn. Open je hart en laat de mooie warme energie binnen. De wereld is ontdooid…

het taboe rond miskramen doorbroken

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia’s gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.