Geen iPad voor mijn kind!

Karen De Looze
Geschreven door Karen De Looze

 “Wanneer ik even niet meer weet wat gedaan als ouder, haal ik de iPad uit. Probeer het ook eens!”

We voelen ons eigenlijk goed bij deze boodschap. Het bericht zegt immers “goh iedereen doet wel eens iets wat hij eigenlijk niet zo koosjer vindt” en “geen enkele ouder is perfect.” “Oef!”

Dus je leest het in alle vormen: “als mijn kind niet in de auto wil, geef ik de iPad”; “op restaurant, geef ik de iPad”; “als ik wat langer met vrienden wil praten” – u raadt het – de iPad wordt gesuggereerd door goedbedoelende vrienden of meedenkers op Facebook.

Nu er zo veel “uit de kast gekomen wordt” – het zijn bijna bekentenissen: “ik doe het ook wel eens” – wil ik even een andere stem laten horen. Waarom ik er tòch voor kies de iPad liefst nìet uit te halen. Tenminste, niet wanneer het niet gewoon een iPad moment is; die zijn er immers ook. Daarna schaar ik me meteen aan de zijde van alle mama’s en papa’s die het toch af en toe doen. De “iPad-bekentenissen” geven weer dat we er ons eigenlijk niet goed bij voelen de verbinding met ons kindje op te geven. Toch hebben we soms zo’n tijd te kort dat we liever voor een snelle oplossing kiezen die ons rust biedt. Het goede nieuws is dat je ervoor kan zorgen dat je de verbinding met zoon- of dochterlief niet verliest wanneer je een situatie toch ontmijnt met de iPad. Zodat je deze kan bovenhalen zonder daarbij de onderliggende noden van je kindje te negeren. Open en vrij.

Maar goed, eerst waarom ik het liever niet doe:

  • Wanneer ik de neiging voel opkomen om mijn dochter een iPad toe te stoppen heeft ze meestal een belangrijke boodschap voor me.
  • Vaak is er een goede reden waarom mijn dochter gilt. Is ze niet stil genoeg op restaurant? Hoeft dit wel? En als het écht nodig is dat ze stil is, hebben we dan wel het juiste restaurant gekozen? Integreren we haar wel in de conversatie of doen we eigenlijk net alsof ze er niet is (of alsof we liever eens met zijn tweetjes weg zouden zijn)? Indien het laatste het geval is, waren we dan niet beter gewoon met z’n tweetjes op stap gegaan terwijl dochterlief kon spelen bij oma en opa?
  • Een iPad toestoppen “werkt” misschien als symptoombestrijder, maar op de lange termijn maakt het mijn relatie met mijn dochter er niet beter op.

Zo kan ik verslaafd geraken aan het gevoel van “rust” dat de iPad mij schenkt. Ik ga het meer en meer gebruiken en mijn kind voelt meer en meer dat ze er enkel mag zijn als ze – inderdaad – eigenlijk net doet alsof ze er niet is. Stil is, zich gedraagt, enzovoort. Zij krijgt de boodschap dat ze niet gewenst is. Ik verlies de kans om het leven mét haar te beleven in plaats van ondanks haar.

Een kind kan verslaafd gaan geraken aan deze “emotionele pijnstiller” – een manier om zich ongevoelig te maken – en dan wordt de iPad een probleem voor mij, als ouder (“mijn kind zit de hele avond voor de computer en zegt nauwelijks nog een woord tegen ons!”). De iPad wordt dan ook een probleem voor mijn kind – over lange tijd kan een kind afgestompt worden van het belangrijke gevoel van weerstand te voelen, evenals van haar draagkracht om er iets constructiefs mee te doen.

Ik geef mijn dochter dus liever geen iPad als we voor een moeilijke situatie staan. Ik wil dat mijn dochter weet dat ik aan haar zijde sta, ook al is een situatie sociaal uitdagend en is dat ook een uitdaging voor mij. Ik wil dat ze weet dat ik er voor haar ben, ook als ze weerstand biedt voor één of ander plan dat ik in gedachten heb. Ik wil dat ze <em>ervaart</em> dat we samen tot een échte oplossing kunnen komen, één die werkt voor haar, voor mij én voor onze omgeving. Ik wil dat ze weet dat ik die uitdaging aanga. Ik wil dat ze weet dat ik mee ijver voor een publieke ruimte waarin ze een plaats mag innemen. Ik wil dat mijn dochter weet dat wanneer we samen ergens heen gaan, ik het ook werkelijk fijn vind dat ze bij me is; dat we, wanneer we met het gezin iets gaan eten, ik niet alleen met mijn man wil praten, maar ook met haar.

Laat ons nu even kijken hoe we deze bezorgdheden kunnen meenemen naar die situaties waarin we ons kindje wél een iPad voorschotelen.

De iPad gebruiken vanuit verbondenheid

Zie je jezelf genoodzaakt om toch de noodoplossing van de iPad te gebruiken, dan kan je uitleggen aan je kindje waarom je op dat moment voor die oplossing kiest. Maak even oogcontact en vertel haar dat ze je niet stoort maar dat je je even overbevraagd voelt. Dat je – plak er een concreet tijdstip op – straks graag naar haar luistert en wil weten wat zij vandaag nodig heeft om zich goed te voelen. Nadien kan je even nagaan hoe de dag misschien anders had kunnen lopen. Was vroeger vertrekken een optie geweest? Was je kindje hongerig maar had je niets op zak? Zou het geholpen hebben op voorhand met je kindje te doorlopen wat jullie te doen stond?

Merk je dat je meer en meer gebruik gaat maken van de iPad om je kinderen te “managen”? Herken het als een signaal om even stil te staan bij je leven, je relatie met je kinderen en je daadkracht om je kinderen, vanuit verbinding, door de dag te gidsen. Graag een beetje hulp? Contacteer mij.

Over de schrijver

Karen De Looze

Karen De Looze

Karen De Looze studeerde pedagogie en antropologie, schoolde bij in levenscoaching en integraal ouderschap, en is vandaag ouderschapscoach bij Opvoeden Vanuit Verbinding en Parenting with a Spark. Lees meer over haar werk op www.opvoedenvanuitverbinding.be (Nederlands) of www.parentingwithaspark.com (Engels).