Jouw buik is zo dik

dik
Laura Schuerwegen
Geschreven door Laura Schuerwegen

Zeven maanden geleden kreeg ik er een flinke zoon bij. Vier kilo tweehonderdvijftig woog hij. Aangezien dit mijn derde kindje is en ik ondertussen al zeven jaar non stop borstvoeding geef, weet ik dat ik eerst bijkom na de bevalling (al geef ik aan twee kinderen de borst, het klokje rond) en pas begin te vermageren eens mijn regels terugkomen. Meestal een verhaaltje wat langer dan anderhalf jaar duurt. Anderhalf jaar dik dus. Nog dikker. Want ik ben sowieso al niet mager van nature.

Maar ondertussen weet ik dus wel dat dat allemaal goed komt. En toch…

Jouw buik is zo dik. Hij is precies nog dikker geworden

De woorden van mijn dochter van zes – bijna zeven – ze kwetsen me. Ik loop stampvoetend weg en mompel onder mijn adem “waarom zeg je nu zoiets, hoe durf je!”. Ik haal mijn man erbij. “Waar haalt ze het toch!” Ik ben boos, verdrietig, gekrenkt.

Even later ben ik wat bekomen en besef ik dat de fout niet bij haar ligt. Mijn buik is dik, dat is gewoon een vaststelling, niks anders? De fout ligt bij mij. Bij de associaties die ik maak bij “dik”, bij mijn dik.

Mijn dik is lelijk, is dom, is onaantrekkelijk, vies, afstotelijk zelfs…

Maar dat zijn mijn associaties. Niet die van haar. Mijn manier van reageren maakt dat zij later die associaties misschien ook zal maken. Dik is niet gelijk aan goed. Dik is dus slecht.

Maar dik is gewoon dik.

En mijn buik is gewoon mijn buik.

Ik heb maar één lichaam, en ja, dat is nu dik. En anders is dat ook niet mager. Maar het is wel mijn lichaam. Dat kan ik niet inruilen. En het heeft al fantastische dingen voor me gedaan. Het heeft drie geweldige kinderen voor me gedragen. Het heeft al bijna zeven jaar zonder stoppen rijkelijk melk laten vloeien om diezelfde kinderen te voeden, te troosten en liefde te geven. Het heeft geknuffeld, gedanst, gevrijd, gesprongen, over keien geklommen. Het heeft me nog nooit (zo heel erg) in de steek gelaten. Het is zelfs nog betrekkelijk lenig, zelfs na drie kinderen en een veel te sedentair leven met veel te weinig sport naar mijn zin.

Misschien is dat dikke lijf van mij, dat flubberlijf van mij, met die uitgezakte buik en ongelijke borsten, nog best wel ok.

Misschien zou ik best dat sterke lijf van mij – flubber en al – een beetje liever zien, een beetje meer respecteren.

Dus nu word ik niet meer boos bij een opmerking over mijn dikke buik. Nu lachen we er samen om, om mijn flubber, en zeg ik haar dat mijn buik zo groot is omdat zij en haar beide broers er elk meer dan negen maand hebben in gewoond. Dat mijn buik nu toch wel lekker zacht is om op te liggen. Nog zo slecht niet, die dikke buik.

Hoe zit het met jou? Heb jij je lijf wel lief? Flubber en al? Knoken en al? Uitgezakte delen net als de strakke kantjes?

Over de schrijver

Laura Schuerwegen

Laura Schuerwegen

Na acht jaar in West en Centraal Afrika te vertoeven woont Laura nu in Malawi met haar man en drie kinderen. Ze schreef twee boeken over zelfzorg en een kinderboek (in het Engels, verkrijgbaar op Amazon) en blogt op Authentic Parenting.

4 Berichten

  • Onlangs had ik een grote maaltijd verorberd en mijn buik stond vrij dik. Mijn kind zei: Mama, ben jij zwanger? Je buik staat zo dik! Er was daarna gelach, geen schuldgevoel of iets anders.
    En ik heb ook drie kindjes en ook geen perfect lichaam 🙂

    • Ja, bij mij hangt het ook wel van de dag – en mijn gemoedstoestand af. Normaliter lach ik er gewoon mee… maar die keer was het de spreekwoordelijke druppel.

  • Mooi stukje!
    Mijn uitgezakte borsten heb ik lief (een goede bh doet veel goeds daaraan :p), maar mijn uitgelubberde buik iets minder 😉
    Ik ben ook nooit slank of strak geweest, maar twee kinderen later komt die buik nooit meer goed ;).
    Maar ik heb er wel twee prachtige kinderen voor in de plaats gekregen!