Kleuterkronkels – de pracht van een kinderbrein

Kinderbrein
Soetkin Weckhuyzen
Geschreven door Soetkin Weckhuyzen

Fantasie viert hoogtij bij grote broer! Hij gilt dat ik moet oppassen voor de haaien en krokodillen wanneer ik de woonkamer in wil stappen en net niet struikel over de draagdoekrivier die door het huis slingert. En papa kreeg van grote broer, die de meester speelde, eens goed op zijn donder toen die zomaar door zijn rij imaginaire kindjes stapte. “Papa, niet oppe mijn kindjes lope!” “Die treurwilg heeft lange haren waar je aan kan trekken”, vertelt hij wijselijk tijdens een wandelingetje in onze straat. En de vogels geven volgens hem applaus met hun vleugels! Tijdens het eten scheppen graafmachines en kranen in volle actie zijn bord leeg. Daar is hij best eventjes zoet mee. Maar zijn handjes zijn pas echte deugenieten! Ze maken steeds ruzie met elkaar als ze ingezeept en gewassen worden onder de kraan. Ook een bezoekje aan de wc is meestal heel erg bijzonder want zijn kaka praat met de pipi. De kaka heeft een diepe stem en de pipi klinkt heel hoog. Je hoort en ziet hier wat!

“Hoe ziet zo’n kleuterbrein er eigenlijk uit?” vraag ik me dan wel eens af. Kleurig en kronkelig, denk ik, en ook een beetje van de hak op de tak. Een kleurige krulhazelaar dus ofzo. Eentje die bijna in brand staat, aan het vuur en enthousiasme van grote broer te zien. Een gloeiende, kleurige krulhazelaar, ja, dat moet het zijn…

Het kinderbrein

Onlangs stuitte ik op het boek “De kleine filosoof”, een leerrijk boek dat je de pracht en het nut van een kinderbrein wil tonen. Want het kinderbrein licht tipjes van de sluier op rond waarheid, liefde en zelfs de zin van het leven. Ik las enkele mooie, verhelderende inzichten en wetenschappelijke verklaringen die je de betekenis van de kindertijd met nieuwe ogen doet bekijken en die ik graag hier wil delen:

Kinderen zijn kinderen en geen kleine, onvolmaakte volwassenen.

Het is heel simpel maar af en toe dreig je dit toch wel eens te vergeten! Ze zijn als het ware een andere vorm van de homo sapiens. Hun hersenen, denken en bewustzijn zijn anders, maar even complex en hoogontwikkeld.

Kinderen zijn misschien de levendige, rondfladderende vlinders die veranderen in de saaie rupsen die centimeter voor centimeter langs het pad van de volwassenheid kruipen.
De menselijke ontwikkeling lijkt meer op een metamorfose, zoals rupsen in vlinders veranderen, dan op simpele groei – en dan zijn kinderen misschien de levendige, rondfladderende vlinders die veranderen in de saaie rupsen die centimeter voor centimeter langs het pad van de volwassenheid kruipen.
Als je enkel kijkt naar capaciteiten van volwassenen, zoals langetermijnplanning, snel en automatisch handelen, scoren baby’s en jonge kinderen inderdaad tamelijk laag. Maar letten we vooral op verbeeldingskracht en leervermogen, dan zijn het juist de volwassenen die laag scoren. Rupsen en vlinders presteren ieder op hun eigen terrein!
Waar wij ons al eens terugtrekken uit de dagelijkse drukte om te genieten van kunst en cultuur of om zelf creatief aan de slag te gaan, zien kinderen die kunst en bron van creativiteit op elk moment van de dag en overal om hun heen. Ja, ook bij schoenen aantrekken, eten, wandelen door de straat,… niet altijd even handig voor gehaaste ouders maar eigenlijk gewoon magisch mooi!
Door zo naar kinderen te kijken, kan je misschien beter je ergernissen de baas blijven?

Kinderbrein

Spelen is een levensechte, zichtbare uiting van verbeeldingskracht en leervermogen.

De auteur van het boek meent dat onze kindertijd de tijd is die we krijgen om te oefenen met onze verbeeldingskracht en ons leervermogen. Als kind wordt er gedurende lange tijd voor je gezorgd. Daardoor komt er tijd vrij, tijd die je kan vullen met waarnemen, nadoen, leren, fantaseren, creëren,…. om later als volwassene al die opgedane kennis en verbeelding in praktijk te brengen.
Zo kan je een soort evolutionaire taakverdeling zien tussen kinderen en volwassen. Kinderen vormen de afdeling “Onderzoek en Ontwikkeling”, degene met de innovatieve ideeën. Volwassenen zijn de afdeling “Productie en Marketing”, zij pikken tussen de miljoen nieuwe ideeën de drie of vier goede eruit en realiseren die.
Dit filmpje toont die magische fantasiewereld ook prachtig:

De hersenen van jonge kinderen beschikken over meer zenuwbanen.

Naarmate we ouder worden, ‘snoeien’ onze hersenen de zwakkere, minder intensief gebruikte zenuwbanen weg en versterken ze de meest gebruikte. Een doolhof van kronkelige fantasieweggetjes versus enkele efficiënte, brede snelwegen. Voilà, mijn theorie over de kleurige krulhazelaar netjes wetenschappelijk geformuleerd dus!
Het boek verklaart en vertelt natuurlijk nog veel meer over het kinderbrein. Het behandelt vragen als “Hoe ervaren baby’s de wereld? Voelt een tweejarige al empathie? Waarom gelooft een driejarige rotsvast in een verzonnen vriendje? En zoveel meer…
Kortom, het gaat over hoe kinderen de wereld veranderen.

Mijn kinderen veranderden alleszins mijn wereld enorm! Ik bekijk en beleef de wereld intenser, bewuster, kritischer, geïnspireerder dan vroeger.

Nog een leestip

KinderbreinDit schattige boekje in striptekenstijl toont je hoe kindjes met hun gefladder en oog voor bloemetjes tussen het saaie gras onze wereld steeds mooier kleuren! De zwart-/wit-beelden krijgen gaandeweg meer kleur en groeien uit tot een fleurig en warm verhaal. Geen woorden nodig, gewoon kijken door kinderogen!

Bronnen

De kleine filosoof van Alison Gopnik

Blommetjes van Jonarno Lawson en Sydney Smith

Gerelateerd

Het belang van de ‘waarom fase’

Knutselen: Droompotten

Over de schrijver

Soetkin Weckhuyzen

Soetkin Weckhuyzen

Ik ben mama van twee zotte kapoenen.
Ik hou van kringloopwinkelen, rommelmarktjes afschuimen,
(voor)lezen, knutselen, haken, naaien, in de tuin werken, piano spelen, lesgeven, zingen en kampvuurtjes.
Na de geboorte van mijn eerste zoontje ben ik veel beginnen lezen omdat ik voelde dat de maatschappelijke verwachtingen ivm baby’s niet klopten. Zo begon ik met draagdoeken, samen slapen, rapley, langvoeden, wasbare luiers,… Ik bleef ook veel langer thuis bij mijn zoontje dan eerst gepland en ging daarna bewust halftime werken. Al is het soms vallen en opstaan en wankelend wandelen op het opvoedingspad, het is zeker ook genieten en uitkijken naar wat komt want er valt nog zoveel te ontdekken!

3 Berichten

  • Dat van die creativiteit op elk moment bij kinderen zie ik zo levendig bij mijn jongere kinderen, die vervelen zich eigenlijk nooit. Dat zag/zie ik minder bij de oudste, waar ik veel te veel vanalles voor hem was invullen (entertainen) ; tijd voor eigen creativiteit is inderdaad zo belangrijk ☺
    Groetjes
    Valerie

    • Dat zie je bij veel ouders he. Dingen beslissen om te doen, zeggen hoe iets werkt, hoe je moet tekenen etc … Ik voel bij mezelf ook vaak de drang om uit te leggen hoe iets moet maar als ze het zelf ontdekken is het plezier eens zo groot! En ontdek je ook verschillende manieren om tot hetzelfde resultaat te komen. Loslaten, loslaten, loslaten 🙂