Leven met autisme

woman sunset
volleven admin
Geschreven door volleven admin

Laat ik starten met te zeggen dat elke persoon met autisme(spectrumstoornis) anders is. Dit is heel belangrijk om te onthouden bij het lezen van dit artikel. Er zullen dingen zijn die voor mij makkelijker of moeilijker verlopen dan voor andere personen met autisme. Kom je dus in contact met een persoon met autisme, hou dat dan zeker in je achterhoofd en vraag hen waar je op kan letten.

Wat autisme is, laat ik jullie graag lezen via de links onderaan mijn artikel.

Het verleden

Ik ben Kimberley (25, bijna 26 maar daar denk ik nog even niet aan) en heb autisme. Mijn diagnose werd gesteld in december 2014, nog niet zo heel lang geleden dus. Toch was de diagnose enkel maar een bevestiging van wat ik al lang wist.
Ik voelde mezelf altijd wat ‘anders’ dan anderen. Ik had nooit echt veel vrienden, maar wel steeds één constante. Ik had één vriendin en als deze weg viel, kwam er een andere in de plaats en zo ging het keer op keer. Steeds had ik het gevoel dat ik moest strijden om hen en ik was heel erg jaloers wanneer er iemand anders wilde meespelen. Het was immers mijn vriendin.

Vanaf mijn 15 jaar had ik mijn twee paarden. Daar ging ik naartoe van zodra school uit was. Ik ging thuis eten en ging weer naar mijn paarden toe om pas weer thuis te komen om te gaan slapen. Bij mijn paarden had ik rust. Ik was alleen te midden van tal van velden en er was zelden iemand anders te bespeuren. Gewoon rust. Daar kon en kan ik enorm van genieten.

Ik kreeg vaak dingen te horen zoals “Kimberley, ik mag echt nooit een minuut te laat komen of jij wordt kwaad.”, “Als je bij Kimberley in haar kamer iets een milimeter verplaatst, heeft ze het gezien hoor en pas dan maar op.”, “Bij Kimberley moet het juist zijn.” En dat is waar. Ik heb een hekel aan laatkomers, dingen die worden verplaatst, dingen die gewoon niet correct zijn, … en vooral ik kan daar heel erg kwaad van worden. Ik hou van structuur, voorspelbaarheid en gewoon juiste dingen.

Op mijn 19 leerde ik mijn echtgenoot kennen. Ik bleek al snel (niet helemaal gepland maar wel zeer gewenst) zwanger te zijn en daar ging mijn gestructureerde en voorspelbare leven. Ik woonde nog thuis, was 19 jaar en zat in mijn laatste maanden school. Wat nu?! Al snel kwam er weer wat structuur doordat we gingen samen wonen. Tot onze zoon geboren werd, weg structuur!

Een bevalling waar ik niets in handen had (een spoedsectio) en aanrakingen van honderd en een mensen! (Bah! Aanrakingen!) Daarna kreeg ik dan weer bergen goed bedoelde adviezen. Mede dankzij mijn autisme durfde ik niet uitkomen voor mijn eigen mening. Alles wat ik tegen mijn gevoel kon doen met mijn zoontje, deed ik. Hij kreeg flesjes, moest af en toe huilen en ging van arm naar arm. Tranen springen me nog in de ogen als ik er aan terug denk.

Hoe het nu zit

Intussen zijn we 6 jaar verder en zijn we enkele keren verhuist, gehuwd en hebben we drie zoontjes.

In die 6 jaar nam ik mijn leven zelf in handen. Ik ben zelf gaan bepalen hoe ik mijn kinderen opvoed en dat doet deugd.

Echter, er blijven ook tal van dingen moeilijk.

Uitstappen zorgen voor zeer veel overprikkeling waardoor ik soms dagen daarna moet recupereren. Feestjes kies ik zorgvuldig uit. We doen eigenlijk enkel feestjes die ik zelf organiseer of ik stel een heleboel vragen over hoe het zal verlopen.

Ik heb ook een zeer slecht inlevingsvermogen. Zo kan ik in ruzie heel lelijke dingen zeggen omdat ik de impact van mijn woorden niet snap. Hierdoor heb ik ook altijd een grijns op mijn gezicht. Als iemand me vertelt dat iemand gestorven is, is de kans groot dat ik met een grijns zeg hoe erg ik het vind. Vreselijk vind ik dat zelf want uiteraard vind ik zo’n dingen heel erg, maar de grijns gaat nooit weg.

Ik heb een geweldige man die veel inspringt thuis om te helpen als ik overprikkeld ben en me laat doen in mijn doorgedreven structuur en vraag naar verduidelijking en voorspelbaarheid. Hij ziet er ook het plezier wel van in. Ik ben zeer naïef als ik mensen vertrouw en neem uitspraken letterlijk en daar maakt hij gretig gebruik van om mij af en toe te plagen. Ook is hij diegene die me op tijd afremt want ik kan geen ‘nee’ zeggen.

Vrienden heb ik nog steeds niet veel maar diegene die ik heb, zijn er die me begrijpen, mijn autisme kennen en mijn soms veel te absurde uitspraken kunnen nuanceren.

Vaak hoor ik ouders zeggen hoe bang ze zijn over de toekomst van hun kind met autisme en hoor ik hoe ze zich afvragen of ze ooit wel gelukkig zullen zijn. Wel aan deze ouders kan ik oprecht zeggen dat ik gelukkig ben. Ik heb een geweldige man, drie prachtige zoontjes, schatten van vrienden en een dak boven mijn hoofd. Ik heb geen enkele reden om niet gelukkig te zijn. Met begrip, respect en liefde kom je een heel eind voorruit.

Links

Over de schrijver

volleven admin

volleven admin

Volleven publiceert ook artikels van gastschrijvers, was jij er graag bij? Email dan naar welkom@volleven.be