Mensen en dieren in de ideale wereld

dieren
Veerle Jochems
Geschreven door Veerle Jochems

Een koppel wilde eenden heeft spontaan intrek gevonden in onze tuin. Elke ochtend en elke avond zijn ze daar. Soms vliegen ze weg, maar steeds komen ze terug. Onze bomen, onze beek, ons gezelschap, ik weet niet waarom ze precies onze tuin hebben uitgekozen, maar ‘t is genieten, elke keer we ze zien overvliegen, zien wandelen in het gras of spetteren in de plas!

Om de band met de natuur te  vergroten, hebben we zo’n kleine drie jaar geleden de stap gezet te verhuizen van een immens huis met minituin in een klein Vlaams provinciestadje naar een onooglijk huisje in een immense tuin in een dunbevolkt dorp in de Ardennen. In de tuin van 1 hectare zouden we gaan (moes)tuinieren en dieren houden…

Kippen, een ezel en misschien geitjes… De kippen voor de eitjes, de ezel als gezelschap en draaghulp tijdens onze vele wandelingen, de geitjes voor de melk… We verwachtten veel van de ezel, qua relatie en knuffelgehalte en niet veel van de kippen. Een jaar later, hadden de kids bijna dagelijks een kip op schoot en sleurden we de ezel mee op wandel… tot we ‘t opgaven.

Ja, ook dieren hebben gevoelens en een persoonlijkheid. Geen enkele kip is dezelfde en tot onze verbazing zijn ‘t ontzettend sociale dieren die de relatie met mensen niet schuwen en zelfs opzoeken. Te veel misschien zelfs want we zijn ondertussen geëvolueerd van volledig vrije uitloop tot semi-vrije uitloop want als ze voor dag en dauw al aan je slaapkamerraam komen krabbelen, kakelen en kukkeleku-en en zelfs binnen lopen als je raam open staat, aan de aardbeien en de tomaten zitten, op de tuintafel kakken en vliegen in huis aantrekken,  dan was dat er voor mij toch over. Sowieso kwamen deze knuffelvogels in het paradijs terecht. Van grote kwekerijen waar je ze hoort huilen tot een grote tuin met struiken en bomen. Kippen zijn qua oorsprong bosvogels. De lekkerste eitjes die ik ooit proefde waren inderdaad van zo’n vrije kippen die in een bos woonden…

En dan zouden we geitjes krijgen. De kids hadden al leren melken in de natuurstage en ‘t was hun grote droom. We hadden wat gewacht want we reizen graag en dat leek ons niet compatibel met geiten melken en verzorgen. Maar… onze overbuurman die paarden, geiten, kippen en een hond heeft, bleek bereid ‘t op zich te nemen als de verre horizonten ons weer lokken…

Een mamageit met haar twee kleintjes. Een droom! De oorspronkelijke eigenaar zat teveel in het ziekenhuis om gezondheidsredenen om zich nog zelf met de geiten te kunnen bezighouden. De kleintjes waren amper twee maanden jong toen we ‘t aanbod kregen. Ze dronken melk bij hun mama, maar als we geïnteresseerd waren in de melk, moesten we ons haasten. De mama had nog amper melk en zou maximaal twee weken later stoppen met melk geven. Eerlijk gezegd geloofde ik dat niet. En twee weken later waren we ook nog niet helemaal klaar qua infrastructuur om ze bij ons te nemen. De kids ongerust, want ze wilden echt geiten om de melk, anders niet! Er was echter nog een probleem dat ons deed aarzelen. Een van de kleintjes is een geitenbok. Op zes maanden zouden we hem van z’n moeder en zus moeten scheiden omdat hij ze anders zou bespringen en gedrochten van nakomelingen en/of een problematische zwangerschap bij veel te kleine zus zou veroorzaken… Willen wij ze wel apart zetten en hebben we daar wel een groot genoege tuin en voldoende infrastructuur voor? Die geitenbok was ons zorgenkindje. Omdat de eigenaars ons deden uitschijnen dat de kleintjes geen melk meer dronken, verloren de kleintjes hun baby-status en leek ‘t ons mogelijk ze te scheiden. We zouden alleen mamageit en mamadochter nemen. De eigenaars zouden ‘t geitenbokje verkopen aan Portugezen die graag geit eten…

Ik was er niet bij… toen we de geiten gingen halen, maar wat mijn achtjarige dochter nadien vertelde was hartverscheurend: de geitenbok zou aan de uier van zijn mama zijn gaan hangen toen ze haar weghaalden en hebben proberen te volgen, maar hij werd daarvan belet. In onze tuin zag ik de mama haar dochter steeds letterlijk afschermen tegen gevaar – wij… En algauw merkten we dat haar borsten lekten. Ik meende zelfs dat ze huilde. Het stond buiten kijf dat ze rouwde om haar kind. Wat had ik gedaan, die ooit zelf een kind verloren heb… En natuurlijk gaf ze nog melk… rijkelijk zelfs…

Toen besefte ik wat voor vergissing we hadden gedaan. De liefde tussen dier en mens kan je niet dwingen; je kan die hopen te verkrijgen door respect te vertonen aan je dieren. Een kind zo snel aan de moederborst onttrekken hoort daar niet bij, ook al wordt dat standaard gedaan in kwekerijen waar geiten worden gehouden voor de melk…

We belden de oorspronkelijke eigenaars. Het geitenbokje was nog niet verkocht en ja, we mochten ‘t ook komen halen, maar eerlijk, zeiden ze, ‘t lijkt z’n moeder niet te missen. Ze hadden zich een helse nacht vol gemekker voorgesteld, maar die is uitgebleven. Tenslotte heeft de geitenbok nog gezelschap van twee andere geiten die meer marktwaarde hebben en ze nog gingen verkopen. Nog even een aarzeling. Moeten we ‘t ons dan echt moeilijk maken om per se die geitenbok er bij te willen? Dat die moeder rouwt, is misschien inbeelding, projectie?

Neen, ik voelde dat we niet anders konden. Ik rouwde mee en ik kon geen vertrouwensrelatie met mamageit opbouwen als haar geitenbokje achter haar rug om geslacht werd. Het was al erg genoeg dat het haar al twee nachten was ontnomen!

Die avond kwam het geitenbokje bij ons, niet in de kar, zoals mamageit en haar dochter. Maar direct in de mobilhome, boven wat balen hooi. De deur zwaaide open en daar zagen we hem staan, majestueus. Hij keek rond en mekkerde. Wat er toen gebeurde, hou je niet voor mogelijk. Mamageit had haar kind gehoord en mekkerde terug. Het geitenbokje had z’n mama gehoord. Hij durfde nog niet uit de mobilhome te springen, maar toen we hem daarbij geholpen hadden, rukte hij zich los. Paniek bij manlief en de kids. Ik kalmeerde hen. ‘t Was goed… ‘t Geitenbokje had z’n mama gehoord en zou haar terugvinden! En dat was ook zo. Hij verdwaalde eerst in de struiken, maar mama riep hem na en hij maakte geen omwegen en sprong over de omheining van het kippenhok z’n mama tegemoet. Eenmaal haar gevonden, stortte hij zich op haar borsten en dronk. Ik zag dat ‘t goed was en dat ik de juiste beslissing had genomen!

Een mooie wereld begint bij respect voor je medewezens, dier, mens en plant!

Het was zo stil in ‘t geitenhok vanmorgen. Zo anders dan gisterenmorgen. Bijna akelig. Ik ging even kijken. Mamageit was al wakker. Ze knabbelde wat hooi maar ze was direct alert zoals altijd… En haar kleintjes… lagen als yin en yang naast elkaar in ‘t stro. Tot ze me zagen en opschrikten en bescherming zochten bij hun moeder.

Het is die immense menselijkheid bij de geitjes die me zo ontroert. De kinderen wilden geitjes. Ik dacht meer aan schapen omwille van de wol. Maar net als bij de kippen lijkt de band de verwachtingen te overtreffen. Nu nog hopen dat we ‘t vertrouwen kunnen terugwinnen en dat mamageit het ons vergeeft…

 

Over de schrijver

Veerle Jochems

Veerle Jochems

Blij en dankbaar om de universitaire opleiding met aanvullend diploma die haar gevormd heeft en die chic staat in haar biografie. En toch tegen de tijd dat ze dat magische papiertje kreeg beseffende dat ze eigenlijk niks weet en dat het echte “volle” leven zich meer op het niveau van het voelen en doen situeert. Plots besefte ze dat het niet alleen zaak is van mooie ideeen te hebben maar ze ook te leven. Haar kinderen zorgden er pas echt voor dat ze er helemaal voor ging, met vallen en opstaan. Thuisbevallen, wandelen, reizen, wildkamperen, thuisonderwijs, klussen en tuinieren, boeiend samen onder weg. Nooit zoveel geleerd als de laatste 10 jaar dag in dag uit met de kinderen, eerst een grote verkwikkende plons In de natuur, nu een onzekere dans in de maatschappij…

4 Berichten

  • Hallo Veerle,

    Ik ben superblij met onze zijdehoentjes. Dat zijn superzachte kippen, zeer lief en gemakkelijk handtam te maken. Nu nog de kippentaal onder de knie krijgen… en we kunnen met mekaar vlot praten 🙂

    Als kippen een bos hebben om in te eten of scharrelen, dan hebben ze eigenlijk weinig kippengraan nodig. Wij hadden ons laatste graan gehaald bij Bio-ron , zie
    http://www.bio-ron.com
    Ik moet wel zeggen dat ze bepaalde graantjes laten liggen en niet lusten.
    Mag ik vragen wat jullie gebruiken van graan of leven ze eigenlijk van het bos alleen?

    Groetjes,
    Sonja

    • Dag Sonja, bedankt voor je reactie. Kippen zijn speciaal gekweekt en veredeld door de eeuwen heen opdat ze ons elke dag een eitje leggen en niet te snel broeds worden. Dat gaat helemaal op voor de gewone legkippen die na een eerste legjaar bij de kippenboer klaar zijn voor de slacht. Ik heb de mijne daar gehaald en ze leggen nog prima, maar ‘t zijn ook veelvraatjes en ik moet ze granen en keukenafval bijgeven. Mijn granen komen van bij Aveve. De biologische. Niet goedkoop. Ik zoek zelf nog een alternatief. Bij mij eten ze wel alles op. Keukenafval hebben ze leren eten.

  • Wat een mooi verhaal. En ook zo heerlijk opgeschreven! Onroerend mooi blogje, bedankt!