Nood aan een time-out? Probeer eens een time-in!

time in
Kathleen Leemans
Geschreven door Kathleen Leemans

Je kind doet iets wat je niet oke vindt. Je roept je kind op het matje. Maar je kind doet verder. Je wordt onrustig en dreigt. Je kind raakt van slag en panikeert. Het probleem sleept aan. Veel ouders kiezen dan voor een time-out: het kind verwijzen naar een andere plaats om ‘tot bezinning’ te komen…  Er zijn andere, betere oplossingen!

Ik paste time-outs een tijd toe. Totdat ik besefte dat het probleem voor mijn dochter niet opgelost was: enkel voor mezelf. Dit moest en zou anders en beter kunnen… voor ons allebei.

De vicieuze cirkel doorbreken

Je komt als ouder en kind in een vicieuze cirkel waar je:

  • Elkaar meer en meer ergert
  • Als ouder dreigt over goed gedrag
  • Als ouder zelfs roept

Kortom, je wil niets liever dan dat het ophoudt en dat je kind zich ‘gedraagt’.

Eerst en vooral is goed te beseffen dat opvoeden geen machtsstrijd is.

Probeer eerst de communicatie aan te gaan en zo het probleem op te lossen.

Je kan als ouder niet altijd rustig of geduldig zijn of blijven.  Hoe hard we ook proberen.

Je kind is vaak een spiegel voor jezelf
Toch kan je in jezelf een weg proberen zoeken waarbij je kan blijven ingaan op de signalen die je kind geeft.  Besef dat je kind vaak een spiegel is voor jezelf. Als je kind lastig lijkt te doen in jouw ogen, kan het ook gewoon een signaal zijn dat jíj een lastig moment doormaakt door vermoeidheid, stress, of andere persoonlijke problemen. Door hier even bij stil te staan, kan je de cirkel van verwijten en dreigementen doorbreken en het even over een andere boeg gooien: door connectie te zoeken met je kind in plaats van het weg te duwen.

De time-in

Dat is nu net waar de time-in voor staat: de verbondenheid herstellen die even verloren ging in de machtsstrijd of de probleemsituatie. Als je je kind op dit moment een time-out oplegt, zal het probleem dan wel verdwenen zijn (niet opgelost!) maar de connectie tussen jou en je kind is ook heel erg zoek. Je kind zal zich afgewezen voelen en alleen gelaten in de moeilijke momenten.

Het is zelfs wetenschappelijk bewezen dat zo’n time-out fysieke gevolgen kan hebben voor je kind: in hersenscans is duidelijk te zien hoe een kind op dat moment fysieke pijn lijdt en zo schade oploopt.

Reden te meer om de time-out te laten voor wat het is en eerder te opteren voor de time-in: je kind bij je nemen, weer die connectie maken, je kind troosten, het aanraken, knuffelen en laten merken dat het er niet alleen voor staat in de moeilijke momenten. Kortom, er onvoorwaardelijk zijn voor je kind zal de verbondenheid tussen jullie weer vergroten en de communicatie vergemakkelijken. Ook om het probleem op te lossen. Nog sterker, je leert ook beter om te gaan met je eigen emoties en signalen waardoor je zelf ook steeds beter in je vel zal voelen en de noden van je kind beter zal kunnen inlossen. Dit resulteert op termijn in een rustiger en aangenamer kind, dat helemaal geen behoefte meer heeft aan ‘straf’ of ‘time-outs’!

Aan de slag!

Hoe begin je daar nu aan, die cirkel doorbreken en je kind een time-in aanbieden in plaats van een time-out?

Eerst en vooral begint alles bij:

  • Het kijken naar jezelf
  • Het in vraag stellen van je eigen reacties
  • Het onderkennen van de probleemsituatie

Ik herinner me nog dat mijn dochter in het begin niet meteen stond te springen voor die time-in. Ze was dat niet gewoon. Ze wilde met rust gelaten worden, zoals dat in een time-out altijd gebeurt. Toch duurde het niet lang voor ze begreep dat ik er ook nu was voor haar. Dat ik een veilige haven was, ondanks mijn boosheid. Met de woorden ‘wil je niet liever boos zijn bij mij, dan boos zijn op je eentje?’ kon ik haar overtuigen tot een time-in. Vaak op de schoot, om samen de problemen uit te klaren. Op langere termijn heeft dit ervoor gezorgd dat ze nu veel beter haar emoties plaatst, ze deze naar ons toe uit en er beter mee omgaat dan vroeger. Bijvoorbeeld: ‘Ik ben bang’, of ‘Ik vind dit niet leuk’.
Time-out / time-in

We pakken alle problemen nu samen aan en komen er ook samen sterker uit. En dat geeft een boost aan de band met je kind en het zelfvertrouwen als opvoeder!

Meer lezen over de time-in als alternatief op de time-out?

Transform your time-outs into time-ins

Time-out’s are hurting your child

Time-in, an alternative to time-out

 

Over de schrijver

Kathleen Leemans

Kathleen Leemans

Kathleen Leemans (31) is klinisch psychologe en full-time werkende mama van 2 dochters Nora (5) en Annabel (0). Gepassioneerd door wetenschappelijk onderzoek, ballet en haar gezin. Ook volop zoekende naar een weg in het ouderschapslandschap, open minded maar ook kritisch. Haar stokpaardjes: natuurlijk ouderschap, autonomie-ondersteund en onvoorwaardelijk opvoeden. Haar grootste inspiratiebron zijn haar dochters, van wie ze heel veel leert over zichzelf maar ook over de wereld en de verwondering van elke dag. Ze blogt zelf ook op missesleeblog.wordpress.com

4 Berichten

  • Door zelf mama te worden, kijk ik helemaal anders naar opvoeden. Ik werk ook als Psychotherapeut en thuisbegeleider. Ik gaf een time in eens als tip bij ouders van een 3 jarige , maar na 1 poging gaven de ouders op. Heb je praktische tips voor het volhouden van een time in als het kind niet lijkt te willen of niet lijkt te kalmeren?

    • Beste Deborah,

      ik ga een vervolg maken op dit artikel dat zal focussen op praktijkvoorbeelden en hoe de time-in ook kan helpen grenzen te stellen voor je kind. Zoals ik zelf al aangaf in dit artikel betekent een nieuwe aanpak aanpassen voor zowel de ouders als de kinderen.

      Wanneer je kind niet kalmeert bij een time-in vermoed ik dat de situatie al zwaar uit de hand gelopen is. Wat ik meestal doe is me gewoon op de grond zetten in het midden van de ruimte en mijn dochter bij mij roepen. Als ze niet wil komen, blijf ik herhalen dat ze altijd bij mij mag komen zitten. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat ze niet kwam. De ene keer duurt het al wat langer dan de andere keer maar gaandeweg leerde ze dit kennen en nu komt ze eigenlijk vanzelf naar me toe.

      Misschien is het ook aangewezen zelf eens te experimenteren met de time-in bij je eigen kinderen? Op die manier kan je andere ouders misschien beter op weg helpen!

      Groetjes,
      Kathleen

      • Dag Kathleen,

        Bedankt voor de vlugge reactie.
        Ik ben het zeker ook van plan om zelf toe te passen. Mijn dochtertje is bijna 1 jaar en dus meer een peutertje dan een babytje en zal het zeker ook kunnen toepassen bij ‘stress’momenten :).

        Ik kijk al uit naar het vervolgartikel.

        Groetjes,

        Deborah

    • Beste Deborah,

      Als consultant vind ik het mijn taak om ouders alvast bij een eerste gesprek te laten weten dat kinderen die eerst met time-outs zijn opgevoed reeds bepaalde associaties hebben aangeleerd die een beetje in de weg gaan zitten wanneer je plots voor een alternatief kiest, de time-ins. Het is zaak om de ouders te laten weten geen mirakels te verwachten van bij poging 1: de ouders hebben tijd nodig om zich werkelijk ook subtiel het principe van de time-ins eigen te maken. Zolang dit niet gebeurd zullen kinderen voelen dat er toch ergens iets “niet klopt”. Ook wanneer ouders zich het principe van de time-ins hebben eigen gemaakt zullen kinderen eerst even niet weten wat gedaan en ook even tijd nodig hebben om te kijken wat er gaande is en wat de nieuwe situatie van hèn vraagt (bijvoorbeeld ze worden uitgedaagd om zich zélf anders te verhouden tot hun emoties). De situatie vraagt actieve steun van de ouders naar het kind toe om de opgebouwde associaties actief een beetje af te leren. Liefst worden ouders daarin ook zelf begeleid. Je mag het zo zien: een heel familiesysteem ondergaat op zo’n moment een drastische verandering. En dat vraagt van iedereen wat tijd. Dit heeft niets met “niet willen” te maken, maar eerder met het feit dat een kind zich onzeker voelt wanneer ouders plots iets anders doen. Je kan dit illustreren naar ouders toe met een voorbeeld uit hùn leefwereld. Stel dat je baas plots heel anders zou reageren naar jou toe, hoe zou dat voor jou voelen?