Wanneer je baby niet doet wat er in de opvoedingsboeken staat: mijn ontdekking van Attachment Parenting.

attachment parenting
Fran Habils
Geschreven door Fran Habils

En dan zit je daar…

Net als de meeste mama’s heb ik me tijdens mijn zwangerschap zo goed mogelijk op de komst van de baby voorbereid. Geboortelijst aanmaken, kleertjes kopen, suikerbonen en geboortekaartje kiezen, meubels in elkaar steken, boeken over de geboorte lezen,… Noem maar op! Ik was op alles voorbereid! Alles, behalve de opvoeding… Dat moest namelijk vanzelf gaan.  Bovendien vond ik mezelf als dochter van een schooldirecteur en studente kinderzorg meer dan goed geplaatst om aan mijn taak als moeder en opvoeder te beginnen. Tot mijn dochter er was…

Na een vlotte bevalling en de eerste alerte periode, zette onze kleine meid het op een ontroostbaar huilen. Ik kreeg haar niet kalm en ze hapte maar niet aan mijn borst aan. Uren hebben mijn man en ik daar gezeten, met de handen in het haar. Ik weet zelfs niet meer hoe ze uiteindelijk gekalmeerd is, maar ik denk dat ze gewoon van pure uitputting in slaap gevallen is. Achteraf bekeken, was dit een eerste teken aan de wand.

De volgende dagen sliep ze bijna constant. Wij dachten dat baby’s nu eenmaal enkel sliepen en aten en dat we dus een modelbaby op de wereld hadden gezet. Tot de vroedvrouw er ons op wees dat ze eigenlijk aan het inslapen was door ondervoeding. Even paniek! Tepelhoedjes, afkolfapparaat, papa en grootouders werden ingeschakeld en twee weken later hadden we al een heel ander kind!

Een héél ander kind…

Een kind dat veel huilde, een kind dat alleen maar tevreden was wanneer het een tepel in haar mond had of ik er mee rondliep. En niet gewoon rondlopen, nee, nee, haar rechtop houden, op en neer wippen in mijn armen, voor haar zingen én rondlopen! Als een van die dingen ontbrak, huilde ze. Soms viel ze op die manier dan toch in slaap en probeerde ik stap voor stap een van deze dingen te laten vallen om dan heel voorzichtig in de zetel te gaan zitten. De helft van de tijd bleef ze dan op mijn arm doorslapen, de andere helft gingen haar ogen wagenwijd open, zette ze het op een huilen en begon het hele circus opnieuw! Haar in haar bedje leggen was al helemaal uit den boze! Ik had haar kunnen laten huilen, maar mijn moedergevoel had daar een groot probleem mee.

Mijn leven was gereduceerd tot borstvoeden en rondlopen met mijn baby

Op twee weken tijd was mijn leven gereduceerd tot borstvoeden en rondlopen met mijn baby. En daar zat ik dan met al mijn ideeën over hoe je een kind moet opvoeden, een baby die helemaal niet doet wat er in de boekjes staat en een instinct dat me ingaf om haar vooral niet aan haar lot over te laten!

Ik voelde me de slechtste moeder van de wereld! Tot ik me, toen ons meisje ongeveer vier maanden oud was, ineens herinnerde dat ik ooit iets gelezen had over Attachment Parenting. Het enige dat ik me ervan herinnerde, was dat die mensen met hun kinderen samensliepen – wat wij ondertussen noodgedwongen ook deden – en dat ik het een absoluut belachelijk concept vond, want “zo worden kinderen natuurlijk nooit zelfstandig!”

Op zoek naar antwoorden, googlede ik deze term. Er ging een wereld voor me open!  Ik las dat mijn baby en ik eigenlijk perfect normaal waren en we gewoon deden wat onze biologie ons ingaf. Oké, ons meisje bleek wel meer een high-need kindje en had ook echt wel last van krampjes, maar de manier waarop ik inspeelde op mijn dochters behoeften, klopte.

Zo verwierf ik meer kennis over Attachment Parenting en paste ik de principes van deze opvoedingsstijl steeds bewuster in mijn dagelijkse omgang met ons kindje toe.

Attachment Parenting

]Het basisprincipe van Attachment Parenting is dat baby’s en jonge kinderen geprogrammeerd zijn om dicht bij hun hoofdverzorgers te willen blijven. Aanvankelijk zijn dit voornamelijk de eigen ouders en dan vooral de moeder.

Instinctief willen baby’s maar één ding: dicht bij mama zijn
Mensenkinderen zijn na een normale zwangerschapsduur eigenlijk nog niet voldragen en zijn volledig afhankelijk van hun verzorgers om te overleven. Instinctief willen ze dus maar één ding, dicht bij mama zijn. Een scheiding van mama betekent gevaar en veroorzaakt enorm veel stress. Mama is namelijk zowel voedings- als warmtebron en zorgt voor bescherming tegen gevaren van buitenaf. Bovendien helpt mama om de emoties van de nog niet volledig ontwikkelde hersentjes te kanaliseren.

Maar we leven toch niet meer in grotten?

Uiteraard hebben we in de huidige tijd veilige huizen met centrale verwarming en warme wiegjes met dekens. We beschikken ook over babyfoons om zeker te zijn dat alles goed gaat met ons kindje en we hebben ook de oAttachment Parentingptie van flesvoeding. Het enige probleem is dat onze kinderen dit niet weten. Onze kleintjes worden nog geboren met het overlevingsinstinct van honderden jaren geleden. Misschien past onze soort zich in de toekomst nog aan deze nieuwe omstandigheden aan, maar voorlopig is dit nog niet het geval. Het is dus onze taak als ouder om ervoor te zorgen dat onze kinderen zowel in hun fysieke als emotionele noden voorzien worden en dit zowel overdag als ‘s nachts. Op die manier geven we hen de kans om stap voor stap onafhankelijker te worden.

In de huidige maatschappij leeft voornamelijk de gedachte dat we kinderen tot zelfstandigheid moeten dwingen. De realiteit is echter dat het vermogen tot zelfstandigheid samengaat met bepaalde ontwikkelingen in de hersenen. Deze ontwikkelingen gebeuren net als de motorische of cognitieve ontwikkeling bij elk kind anders. Het ene kind zal dus sneller dingen zelfstandig ondernemen dan het ander. Hen dwingen wanneer ze er nog niet klaar voor zijn zorgt alleen maar voor stress en in sommige gevallen permanente emotionele schade.

Hoe beter de hechting, hoe zelfzekerder en zelstandiger kinderen worden

Attachment Parenting gaat dus uit van het principe dat een kind eerst heel aanhankelijk moet zijn en een sterke hechting aan de ouders moet hebben voor het onafhankelijk kan worden. Sterker nog! Hoe beter de hechting met de ouders, hoe zelfzekerder en zelfstandiger kinderen uiteindelijk worden! Ze hebben namelijk een veilige thuisbasis om van te vertrekken en steeds weer naar terug te keren nadat ze een stukje van hun wereld ontdekt hebben.

Hoe ziet Attachment Parenting er dan in de praktijk uit?

Dat is voor elke ouder en elk kind een beetje anders.

Voor ons houdt het in dat ik thuis blijf om voor onze dochter te zorgen, dat ik borstvoeding (en vaste voeding trouwens ook) op verzoek geef, dat we samenslapen, haar vaak in een draagzak dragen en positieve discipline gebruiken. Maar het is ook perfect mogelijk om maar enkele van deze dingen te doen. Uiteindelijk komt het er voornamelijk op neer dat we ons als ouder bewust moeten zijn van de fysieke en emotionele noden van onze kinderen en dat we rekening houden met hun fysieke en emotionele mogelijkheden. Op die manier kunnen we altijd gepast reageren in verschillende situaties.

Elke ouder zal dit echter een beetje anders invullen afhankelijk van zijn/haar unieke situatie.

Over de schrijver

Fran Habils

Fran Habils

Na de geboorte van mijn dochter in 2013, nam mijn leven een heel andere wending.
Als thuisblijfmama ben ik zeer bewust bezig met opvoeding en dat heeft een positieve uitwerking op ons hele gezinsleven.
Het is begonnen met Attachment Parenting en heeft zich ontpopt tot een bewustwordingsproces waarin ik niet enkel anders naar mijn dochter kijk, maar ook naar de rest van de wereld en vooral mezelf!

Naast mijn gezin zijn mijn grote passies muziek en theater.
Ik hou ook van lezen, films en series kijken en de zon op mijn huid.

Na al twaalf jaar als vegetariër door het leven te gaan, begin ik me eindelijk ook een beetje meer te verdiepen in gezonde voeding.