Opvoeden vanuit verbinding

opvoeden vanuit verbinding
Geschreven door Evelyn Loose

Ik heb een temperamentvolle kleuter. Een vrolijke enthousiaste meid van drie jaar met een warrige blonde haardos en een even warrige binnenkant. Die warrige binnenkant vormt al wel eens een uitdaging in ons gezin. Dat ervaar ik sterk in mijn relatie met haar.

Ze is emotioneel. Als ze blij is, dan is ze blij. De winkelier hoort vijf rayons voor we aan de toog zijn dat ze vandaag een steen heeft gevonden in de vorm van een konijntje. Als ze verdrietig is, dan is ze verdrietig. Je hart breekt, want dan huilt ze tranen met tuiten omdat ze haar knuffel niet vindt en haar wereld vergaat. Als ze boos is, dan is ze boos. Ze krijgt niet die mooie rode lolly die ligt te blinken aan de kassa of we kunnen niet blijven spelen bij haar boezemvriendinnetje, ook al is het al acht uur ’s avonds en is ze heel moe. Dan roept ze en gilt ze en smijt ze (potloden, poppen, knuffels en tutje, én zichzelf) en is ze niet voor rede vatbaar.

Dat boos zijn, die driftbui, is de echte uitdaging.

Driftbuien van mijn meisje zijn me ondertussen niet meer zo vreemd. Ze gebeuren, wanneer je ze verwacht en wanneer je ze niet verwacht. Ze zijn lastig, vragen veel energie en komen nooit op het juiste moment. Anderen hebben er een mening over, gedeeld of niet, je ziet de blikken wel of je krijgt de tips.

De meeste gangbare tips zijn overal te vinden (in boeken, tv-programma’s, online) en maken deel uit van de huidige visie op opvoeden in onze maatschappij. Ik kreeg ze ook in mijn opleiding (NVDR: tot kinderpsycholoog). Toen klonken ze logisch en simpel. Beloon het goede gedrag van je kind met een knikker  en aandacht, leer hen het ongewenste gedrag af door het te negeren of ze even in de hoek te zetten.

Dat is conditioneren, het gedrag van je kind sturen in de gewenste richting.  Ik houd er niet van, het gaat in tegen mijn natuur en mijn gevoel. Eenmaal mama geworden, voelde ik vanbinnen dat het geen recht doet aan de emoties van mijn kind. Mijn kind is een mens met evenveel emoties als ieder andere volwassene. Die emoties verdienen aandacht. Zeker omdat een driejarige kleuter nog niet overweg kan met haar emoties. Ze overvallen haar, ze overspoelen haar. Zonder steun van een vertrouwde persoon, laten ze haar onberedderd achter.

Tuurlijk wil ik van die driftbuien af. Ze maken mij nerveus en boos, ze geven me een gevoel van onmacht en falen als mama én als professional. Ik heb gezocht, gelezen, nagedacht, gespeurd naar de ultieme tip. Wat helpt het best?

Een ultieme tip heb ik niet gevonden, of toch bijna. In het leuke en makkelijk leesbare boek ‘Inspiratieboek voor leuker en makkelijker opvoeden. Opvoeden vanuit contact en verbinding.’ van Tischa Neve las ik dit: “De hele dag door contactlijntjes houden met je kind zorgt voor verbinding en een goed gevoel voor iedereen. Het voorkomt gejengel en gemuit. ”

Een contactlijntje vasthouden. Dat is een blik van ‘ik zie je’ en net iets langer dan anders in elkaars ogen kijken. Dat is zeggen ‘ik ben blij dat je er bent’ als ze ’s morgens opstaat en in haar slaap in haar oor fluisteren dat ze je liefste meisje is. Dat is een aai over haar wang en haar handje die het even vasthoudt, een gevoel van samen zijn. Dat is haar even heel dicht pakken als ze zegt ‘mama, ik wil je iets vertellen’. Dat is haar gebaar ‘I love you’ als we afscheid nemen voor de werkdag. Dat is samen op een bankje gaan zitten na schooltijd, haar aan mijn borst laten drinken, haar haar strelen en zeggen dat ik haar gemist heb.

Die fysiek nabijheid, dat fysieke herconnecteren doorheen de dag, bindt ons emotioneel. Het zorgt er voor dat we oog hebben voor elkaars binnenkant. Het maakt dat er begrip is voor wat we daar tegen komen. Het opent de weg naar flexibel omgaan met elkaars wensen, noden, verlangens en verwachtingen van dat moment. Het maakt dat ze hoort wat mijn argument is als ze iets niet mag. Met een ‘okee dan mama’ en een knuffel kan ze haar idee even loslaten.

En het werkt. Ik kan haar emoties beter opvangen, inschatten wat ze voelt en wat ze nodig heeft. Dan overspoelen haar emoties haar niet zo en hoeft die driftbui niet. Of vliegt het er toch even uit, maar blijf ik bij haar, laat haar even uitrazen en knuffelen we daarna.

Soms lopen de emoties toch weer hoog op. Loopt er een gillende kleuter door mijn living die maar blijft roepen: ‘ik wil niet!’. De emoties borrelen bij mij ook op. De temperamentvolle appel valt immers niet ver van de temperamentvolle boom…

Als de rust is weergekeerd, sta ik even stil bij mezelf. Waren er nog voldoende contactlijntjes? Was ik even te opgeslorpt door mijn dagelijkse bekommernissen om mijn kind te zien? Kon ik voelen wat zij voelde en wat ze nodig had? Had ik aandacht voor haar binnenkant? En wat zegt mijn binnenkant?

Ze zeggen wel eens dat kinderen je een spiegel voorhouden. Dat contactlijntje vasthouden is ook een lijntje naar mezelf. Dat is in die spiegel durven kijken en zien wat ik zie. Dat is proberen accepteren wat ik zie. Mijn verwachtingen over mezelf als ouder, mijn verwachtingen over mijn kind. Accepteren dat ze gewoon haar zelf is. Haar onstuimige blijdschap, haar diepgaande verdriet en haar immense boosheid. En haar driftbuien. Ze mogen er ook gewoon zijn.

Soms doet het deugd om even al je emoties heel hard naar buiten te gooien. Het is fijn als er dan iemand naast je staat die je helpt ze weer een plaats te geven.

Een contactlijntje vasthouden. Dat is de beste tip die ik ooit gelezen heb.

Over de schrijver

Evelyn Loose

2 Berichten