Het nutteloze van een “neen” tegen een baby

Het nutteloze van een "neen"
Veerle Jochems
Geschreven door Veerle Jochems

Neen zeggen tegen een kleine baby heeft zeer weinig effect, dat merken ouders tot hun grote frustratie al snel… maar wat doe je dan wel?

Peuterlief klimt op de tafel of op de trap. Alarmbelletjes!

Zo’n tafel, zo’n trap, dat is best hoog. Je peuter staat nog niet stevig op z’n benen. Hij kan wel doodvallen… Snel, snel, peutertje weg van stoel en tafel, weg van trap. Oh jee, daar gaat ie weer. In geen mum van tijd doet ie ‘t weer…

Wat doen we nu? Weghalen en straffen? Het gevaar blijft. In een moment van verzwakte aandacht begint ie vast weer en is ‘t net zo gevaarlijk. Een andere optie is even de tijd nemen om erbij te gaan staan. Peuterlief wil een nieuwe vaardigheid leren. Op tafel kruipen mag ie misschien in de toekomst niet blijven doen, maar ergens op klimmen, zeker op een trap, is een vaardigheid die ze zich best toch ooit eigen maken.

Terwijl je peuter naar hartelust probeert, kom je als dichtstbijzijnde verantwoordelijke zo weinig mogelijk tussenbeide. Je hand zweeft misschien tien centimeters van peuterliefs billen zodat opvangen ten allen tijden kan. In plaats van dat echter al preventief te doen, bestudeer je de aanpak van peuterlief. Gaat ie voorzichtig genoeg?

Leer je kind kennen. De volgende keer is het al een stuk minder gevaarlijk. Je hebt peuterlief laten groeien als hij zich er klaar voor voelde. Op zijn eigen unieke tempo. Ideaal voor succeservaring en zelfvertrouwen. Je kind wil leren en ontdekken. Is er iets natuurlijkers als je zo klein bent en omringd bent door grote mensen die vanalles kunnen in die grote nieuwe wereld vol aanlokkelijke uitdagingen? Je kind is van nature nog leergierig. Zorg ervoor dat je er regelmatig in mee kan gaan en dat je hem laat voelen dat je hem vertrouwt en dat je gelooft dat het hem kan lukken, terwijl je voor je eigen gemoedsrust natuurlijk een veilig kader biedt (jouw allesziend oog en je bijdehandse hand – alleen te gebruiken als hij echt z’n evenwicht verliest!)

Ai, ai, daar gaat ie weer. Hij heeft de deur ontdekt. Open toe, open toe… Straks zit z’n vingertje geklemd. Kunnen we naar ‘t spoed. Hier moet ik echt een stokje voorsteken.

Sommigen doen ‘t letterlijk. Zo’n deurklem. Da’s een optie. Maar waarom begeleid je ook dit proces niet gewoon wanneer ‘t zich aandient? Erbij gaan zitten, hem aanspreken dat hij zachtjes moet doen, dat z’n vingertjes in de weg zitten. Als je hem daarbij aankijkt, zal je verbaasd zijn, hoe hij aandacht voor je zal hebben en je zal begrijpen, veel meer dan wanneer je hem verschrikt weg pakt en boos “neen” zegt!

Ok, maar bon, nu begint hij z’n broertje te slaan. Dàt kan ik toch echt niet toelaten!

Een peuter slaat niet uit kwaadheid. Een peuter slaat omdat ie op zoek gaat naar contact, reactie of effect. Pak z’n handje vast en leer hem ook zachtere bewegingen zoals aaien. “Aai, broer, aai!”

Maar daar heeft hij een voorwerp vast waar hij niet mee mag spelen. Heb je een voorwerp waar hij wel mee mag spelen? Wil hij ruilen? We zijn in de winkel en ik kan en wil dat voorwerp echt niet kopen! Misschien kan hij iets vastpakken wat je wel koopt. En anders kan hij er misschien even mee kennis maken en leg je ‘t terug van zodra hij er geen interesse meer in vertoont? Het geheugen en de aandachtsboog van zo’n kleintje is best nog kort en vaak wil hij niet meer dan even ontdekken, leren, groeien.

Je kan je “neen” houden voor die zeldzame belangrijkere momenten. Zo zal die des te krachtiger klinken en effect hebben.

Over de schrijver

Veerle Jochems

Veerle Jochems

Blij en dankbaar om de universitaire opleiding met aanvullend diploma die haar gevormd heeft en die chic staat in haar biografie. En toch tegen de tijd dat ze dat magische papiertje kreeg beseffende dat ze eigenlijk niks weet en dat het echte “volle” leven zich meer op het niveau van het voelen en doen situeert. Plots besefte ze dat het niet alleen zaak is van mooie ideeen te hebben maar ze ook te leven. Haar kinderen zorgden er pas echt voor dat ze er helemaal voor ging, met vallen en opstaan. Thuisbevallen, wandelen, reizen, wildkamperen, thuisonderwijs, klussen en tuinieren, boeiend samen onder weg. Nooit zoveel geleerd als de laatste 10 jaar dag in dag uit met de kinderen, eerst een grote verkwikkende plons In de natuur, nu een onzekere dans in de maatschappij…