Seksisme op de werkvloer

Seksisme
Laura Schuerwegen
Geschreven door Laura Schuerwegen
Ik ben een vrouw. Eentje zonder blad voor de mond en met een eigen zaak.

Ik heb een chocoladeverwerkend bedrijf in Malawi, maar daarnaast heb ik nog tal van andere hoedjes op: moeder, creatieveling, schrijfster, businessconsultant.

Onder dat laatste hoedje zat ik gisteren met een aannemer bij een prospectieve klant. Een introductiegesprekje wat ons misschien aan een heel groot designproject kan helpen. In zijn voorstelling van mij slaagt hij er even tussen dat ik een ‘hobby’ heb. Ik maak chocolade.

Ik was serieus uit mijn lood geslagen. Mijn hobby stelt wel drie mensen tewerk, levert aan de meest luxe etablissementen in de stad en doet binnen een goede week een winkel open. Je reinste seksisme. Was ik Dominique Persoone, dan was er zeker geen sprake van een ‘hobby’. Dit is niet ok!

Seksisme

Nu zaten we natuurlijk bij een klant en kon ik niet meteen mijn feministische guillotine uithalen. Dus ik vertrok ermee van de vergadering. Dat wrange gevoel in mijn maag dat ik een figuurlijke slag in mijn gezicht kreeg. Dat bijten dat ik al zo vaak ervaren heb in mijn leven, net als alle andere vrouwen die vanachter hun haard komen (en zelfs vele die eraan blijven staan). Ik ging ermee slapen, met dat gevoel, en ik stond ermee op.

Dit is niet fijn, dit is niet ok. En dan realiseerde ik:

Ik hoef niet zomaar opzij geschoven te worden. Ik moet dit niet tolereren.

Het hele contract staat of valt met mijn input. Ik trek mijn mond open.

Dus ik stuur mijn zakenpartner een whatsapp. Dat ik dat van die ‘hobby’ helemaal niet apprecieer en dat het mijn geloofwaardigheid en die van mijn bedrijf volledig ondermijnt. Dat het ongepast, seksistisch en kleinerend is. Ik hoef niet met die man te werken als hij mij niet respecteert als een gelijke.

Ik krijg meteen een berichtje terug. Een welgemeende sorry, en dat hij dat echt niet bedoelde. En een telefoontje. Dat hij er niet bij stilstond.

Ik zeg ‘m dat ik als vrouw al genoeg te maken heb gehad met seksisme en dat ik dat in een werkrelatie niet ga tolereren. Dat ik blij ben dat hij inziet dat het fout was.

Dat wrange gevoel is weg en nu heb ik misschien een extra persoon adept gemaakt even na te denken vooraleer hij standaard seksistische dingen gaat uitspreken. Al weet ik natuurlijk dat mijn slag nog lang niet gewonnen is.

Waarom schrijf ik dit vandaag? Zoals ik al aangaf is dit niet de eerste keer dat ik seksisme tegenkwam, op de werkvloer, op school, in het leven. Het zit overal. Maar dit keer kwam ik uit mijn slachtofferrol en stond ik op mijn strepen.
Dat doe ik bij mijn partner al een hele tijd wanneer hij weer zoiets uitflapt, maar in het bedrijfsleven lag dat voor mij toch gevoeliger. Maar het loont wel degelijk.

Iets wat diepgeworteld zit in onze cultuur kunnen we alleen uitgraven door er elke keer op te wijzen. Door niet zomaar te slikken en verder te gaan. Misschien heeft feminisme toch nog een kans.

Seksisme

Hoofd- en derde afbeelding: Katie Jeanne;  “Sad girl” op Etsy,  “Best friends” op Etsy
Tweede afbeelding: pinterest

 

Gerelateerd

Carrierebeestjes

Zikomo: Leren doorbijten

Over de schrijver

Laura Schuerwegen

Laura Schuerwegen

Na acht jaar in West en Centraal Afrika te vertoeven woont Laura nu in Malawi met haar man en drie kinderen. Ze schreef twee boeken over zelfzorg en een kinderboek (in het Engels, verkrijgbaar op Amazon) en blogt op Authentic Parenting.

2 Berichten