Stop met roepen tegen je kind: ik ging de uitdaging aan!

Stop met roepen
Kathleen Leemans
Geschreven door Kathleen Leemans

Controle verliezen, roepen, schuldgevoelens… Dat moet anders. Leuk is het toch nooit. Ik stop met roepen tegen mijn kind!

Een tijdje geleden, zo rond september vorig jaar, las ik een blog over ‘stop met schreeuwen tegen je kinderen’. Om één of andere reden werd ik getriggerd door de uitdaging. Stoppen met roepen. Tegen mijn kind. Een 3-jarige furie met een eigen karaktertje. Helemaal de mama eigenlijk. Opeens dacht ik aan die momenten waarop ik de controle kon verliezen, en begon te roepen. Ik dacht aan mijn schuldgevoel achteraf waar ik eigenlijk nog nooit iets mee gedaan had. Dat moest en kon anders. Ik geloofde ook echt dat ik kon stoppen met roepen tegen mijn kind, want leuk was het nooit. Niet voor mij, en niet voor haar.

Maar hoe begin je nu aan zoiets?

Eerst en vooral bedacht ik me dat er altijd wel een aanleiding moet zijn om te beginnen roepen en dat die wel bij jezelf moet liggen en niet zozeer bij je kind. Want waarom roep je de ene keer wel en de andere keer niet? Ik kwam tot de conclusie dat ik vooral begon te roepen als ik:

  • mijn geduld verloor
  • niet veel geslapen had
  • gestresseerd was
  • gehaast was
  • niet goed in mijn vel zat.

Andere redenen kunnen ook het soort gedrag zijn dat je kind stelt, wat je vindt dat echt niet door de beugel kan of de reactie van je kind zelf, bijvoorbeeld als die de ene keer wel snel luistert en de andere keer niet. Stap 1 was gezet. Ik wist nu wanneer ik de controle verloor en ook vooral wanneer niet. Ik leerde de signalen kennen.

Over naar stap 2: kennis toepassen in de praktijk. Ik nam me voor om de volgende keer wanneer ik de neigng voelde opkomen om me heel boos te maken en te gaan roepen, deze gevoelens eerst en vooral bij mezelf te herkennen en erkennen, en ze een plaats te geven in plaats van eraan toe te geven. En dat werkte. Een paar keer diep in en uit ademen, tot 3 tellen of me even wegdraaien en de gemoederen bedaarden aanzienlijk in mijn hoofd. Controle over mijn eigen gedrag, ja, ik kon het! Maar dat maakt natuurlijk nog niet dat je kind ook effectief naar je luistert (al merkte ik een zekere rust, ook bij haar).

Stop met roepenDus over naar stap 3: conflict oplossen zonder te roepen. Eens je weer die controle voelt en jezelf rustig kan houden in verhitte situaties, komt het erop aan je kind toch te laten voelen dat het gedrag niet kan, en dat hij of zij moet luisteren. Maar eigenlijk begint dat simpelweg door eerst zelf te luisteren naar je kind. Om een voorbeeld te geven: vorige week deed zich een situatie voor tussen mijn 3-jarige dochter en haar papa waarin ik de gemoederen hoog voelde oplaaien. Papa wilde dochter haar luier aandoen en vroeg haar meermaals om recht te blijven staan want dat het anders niet lukte, maar dochter bleef maar in de zetel klimmen. Waarop papa haar telkens weer eruit haalde en haar tot stilstaan trachtte te brengen. Papa boos, dochter verontwaardigd, frustraties alom. Tot de simpele vraag kwam: “Waarom wil je nu niet blijven stilstaan?”. Dochter antwoordde: “Omdat ik koude voeten heb!”. Ze stond namelijk op de koude tegels in onze woonkamer en in de zetel was het natuurlijk lekker warm. Probleem opgelost: dochter mocht rechtstaan in de zetel en het avondritueel werd zonder problemen verder gezet. Simpel voorbeeld van hoe communicatie situaties zoveel makkelijker kan maken. En hoe conflicten door wederzijds begrip kunnen oplost worden. En hoe kinderen situaties beter leren inschatten omdat ze het gevoel hebben dat ze ook iets te zeggen hebben. Participerend opvoeden of zoiets, bestaat dat?

Zo las ik overlaatst in een tekst over opvoeden dat achter elke vorm van weerstand van een kind een goede reden zit. En ik ben er nu ook meer en meer van overtuigd dat het een belangrijke taak is van ouders om deze reden te achterhalen en dat deze reden de sleutel kan vormen voor succesvol opvoeden en vooral opvoeden met wederzijds respect en inspraak waarbij het kind centraal staat.

Moraal van het verhaal: wil je niet meer roepen tegen je kinderen?

Stop met roepen in drie simpele stappen:

  • Stap 1: Luister naar jezelf, naar je emoties, naar de signalen
  • Stap 2: pas ze toe in de praktijk (en niet vergeten goed te ademen!). En last but not least,
  • Stap 3: luister naar je kind! Elk kind kan zijn of haar behoeften perfect uitdrukken, en ouders zijn daarbij het beste alfabet!

 

Gerelateerd

Opvoeden met natuurlijke consequenties: hoe gaat dat?

Opvoeden vanuit verbinding

Over de schrijver

Kathleen Leemans

Kathleen Leemans

Kathleen Leemans (31) is klinisch psychologe en full-time werkende mama van 2 dochters Nora (5) en Annabel (0). Gepassioneerd door wetenschappelijk onderzoek, ballet en haar gezin. Ook volop zoekende naar een weg in het ouderschapslandschap, open minded maar ook kritisch. Haar stokpaardjes: natuurlijk ouderschap, autonomie-ondersteund en onvoorwaardelijk opvoeden. Haar grootste inspiratiebron zijn haar dochters, van wie ze heel veel leert over zichzelf maar ook over de wereld en de verwondering van elke dag. Ze blogt zelf ook op missesleeblog.wordpress.com

1 bericht