Vaarwel Lars – Over Pesten op School

pesten
Laura Schuerwegen
Geschreven door Laura Schuerwegen
Gisteren stierf Lars Declerq. Op zondag probeerde hij zelfmoord te plegen. Lars werd gepest op school.

Pesten op school is niets nieuws in onze samenleving, pesten op de werkvloer ook niet. Het is een symptoom van een groter kwaad.

“De school had moeten ingrijpen”, wordt er nu geroepen. “Meer programma’s van de overheid!” “De ouders hadden die jongen maar uit school moeten halen.” “Die pesters zijn onmensen!” Meningen zijn er genoeg.

Eerst en vooral dient verduidelijkt te worden dat de pesters geen onmensen zijn, en ook geen onkinderen. Zoals ik al zei: pesten is een symptoom. Een evenwichtig, gelukkig kind dient niet te gaan pesten om zich interessant te voelen.

Symptomen behandelen zonder de oorzaak ook aan te pakken, houdt geen steek. Dat zouden we onderhand al moeten weten. Maar – net als in de westerse geneeskunde – houdt ook onze maatschappij van de ‘plakkertjes-methode’.

Sensibiliseringscampagnes hebben weinig tot geen effect. Gesprekken met scholen ook niet. Repressief handelen ten opzichte van pesten zorgt ervoor dat pesten gewoon nog meer onderhuids en onzichtbaar gaat gebeuren. De vraag die we moeten stellen is: waarom pesten kinderen? Als we hier een antwoord op durven geven, komen we tot de oorzaak, en hebben we een kans deze epidemie te verslaan, het kwaad met wortel en tak uitroeien, bij wijze van spreken.

Pestgedrag is aangeleerd gedrag.

Pestgedrag wordt vaak thuis aangeleerd.

Ik herhaal dus even: pestgedrag wordt vaak thuis aangeleerd.

pesten

Handelingen die in onze cultuur aanvaard worden en als normaal worden beschouwd, zijn vaak net de handelingen die pestgedrag teweeg brengen. Wij onderdrukken kinderen. Wij kleineren kinderen. Wij dringen de kinderen schaamte op. Wij controleren kinderen. Wij doen kinderen pijn, fysiek en mentaal. Allemaal onder het mom van de liefde. Soms onder de noemer van discipline, soms uit de pijn van ons ouderlijke hart, vaak vanuit ons eigen geleden leed.

Als samenleving zijn wij nog steeds aan het bekomen van de twee Wereldoorlogen en de wreedheden en hardheden die dat met zich meebracht. Slaan met de broeksriem wordt niet meer aanvaard, maar hoe zit het met slaan met de open hand? Hoe zit het met treiteren?

“Jongens huilen niet, mietje!”

“Doe eens normaal, trek zo geen lelijk gezicht, dat wil ik niet zien hoor.”

“Och, je bent echt wel ambetant, ga weg dat ik je niet meer zie.”

Als wij zo diegenen die het zwakst zijn in onze samenleving behandelen. Als wij zo diegenen behandelen die we het liefste zien, dan is het logisch dat zij net hetzelfde gaan doen. Monkey see, monkey do.

Kinderen zijn ook mensen en verdienen evenveel respect als uw volwassen medemens. Kinderen moeten gevoed worden, niet gecontroleerd en gemanipuleerd.

Dat getolereerd manipuleren nemen we mee in scholen, waar de kinderen in rijtjes moeten staan, tegen mekaar afgewogen worden, aan competitie moeten doen om de beste punten, de mooiste tekening en de verste sprongen. We zetten ze in klas onder druk om te presteren presteren presteren. En uren stil te zitten. Waar we een hoopje onvolwassen samen steken om dan te hopen dat dat de ideale leeromgeving is. Monkey see, monkey do.

Onze kinderen zijn onze toekomst. Maar onze kinderen zijn ook nu. Laat ons gewoon eens het hele systeem herdenken in plaats van te streven naar nieuwe lapmiddeltjes. Laat ons het kwaad met de wortel uittrekken, collectief. Laat het ons samen doen. We kunnen van mekaar leren. We kunnen mekaar helpen respectvoller met onze kinderen om te gaan en ze te behandelen als de sterke, unieke, inspirerende volwassenen-in-wording die ze eigenlijk zijn. Monkey see, monkey do.

Meer lezen

Why do people bully

Eerste hulp bij… pesten

Over de schrijver

Laura Schuerwegen

Laura Schuerwegen

Na acht jaar in West en Centraal Afrika te vertoeven woont Laura nu in Malawi met haar man en drie kinderen. Ze schreef twee boeken over zelfzorg en een kinderboek (in het Engels, verkrijgbaar op Amazon) en blogt op Authentic Parenting.