Vogelvrij: Verleden – heden – toekomst – NU!

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
Juli, Augustus, September… sinds voor de verhuis riep ik telkens hetzelfde uit: juli staat symbool voor het verleden, augustus voor het heden en september voor de toekomst.
En ik had gelijk ook. Juli was de maand van de verhuis en mochten we ons verleden doorbreken. Augustus was een maand waarin we konden aarden. Het hier en nu waren belangrijk. Proberen zoeken naar wat de toekomst bracht werd bestraft door pech en mindblur. We moesten er gewoon zijn. En toen kwam September en werden we rusteloos. Stilaan kwamen er toekomstplannen op ons af en mochten we gaan nadenken over wat we gingen doen. Toen kwam er ook ineens een eerste reisbestemming langs en voelden we meteen dat het juist was.

Neen, die reisbestemming delen we op dit moment nog niet. We vinden het stiekem wel grappig om binnenkort gewoon te vertrekken en daarna pas te vertellen waar we zijn toegekomen. Zoiets als dat ene YouTube filmpje dat de ronde gaat over een man en vrouw die een jaar op reis vertrokken en nadien met een baby thuiskwamen zonder dat iemand van familie en vrienden wist dat ze zwanger waren en een baby kregen. Geweldig vind ik die video! Met stip een van mijn favoriete YouTube filmpjes!
Dat deed ons wel even nadenken over wat je nu eigenlijk allemaal wil en kan delen met anderen.
In ons geval zijn we qua ideeën en bestemmingen zo vaak al veranderd in het afgelopen jaar dat mensen ons al lang niet meer serieus nemen. We gingen al naar Ierland, Portugal, de Canarische eilanden en noem maar op. Die ideeën zijn er ook effectief allemaal geweest, maar we weten nu dat als de Universe nog niet klaar is om je te laten weten waar je heen moet, dat je mag proberen zoeken naar “het juiste” zoveel je wil, het klopt toch niet.
Dus zelfs als we ons eerste reisdoel delen, geen kat die ons nog gelooft. En ons kennende is er nog steeds een kans dat we last minute nog van gedacht veranderen (hoewel die kans wel erg klein is nu), dus ik begrijp hen wel.

Het voelt gewoon juist om dit deel van het proces zelf te beleven.  

Het is ook gewoon erg speciaal om dit kleine gegeven enkel voor ons zes te houden op dit moment. We willen niet per se geheimzinnig gaan doen ineens. Het voelt gewoon juist om dit deel van het proces zelf te beleven. Dit nieuwe deel van ons leven brengt al genoeg angsten met zich mee, enkel en alleen omdat het een onbekende ervaring voor ons is. Als mensen gaan weten dat we ook nog eens buiten onze en hun comfortzone gaan trekken, gaat de nood hoog zijn om ons te vullen met nog meer angsten. Automatisch, omdat angst voor velen een algemene leidraad is en een reden om zichzelf en anderen vast te roesten op één plek. En hoewel we ons door onze angsten moeten heen wringen, is dit soort leven ook de vrijheid die we al jaren zochten. We zijn op het punt gekomen dat onze angsten ons niet meer tegenhouden en dat voelt erg bevrijdend.

Maar we merken dat de mensen rondom ons heerlijk hun eigen leven blijven leiden en hun vaste stramien blijven volgen. En hoewel we niet liever willen dan ieder van hen gelukkig te zien in het leven waar zij voor kozen, willen we ook niet dat onze intuïtie beklad wordt door hun angst voor het buiten de lijntje kleuren.
Dus kiezen we voor het gewoon doen en nadien kijken naar wat en hoe.

In ieder geval gaan we dus ver weg van hier… we zochten een plek uit waar we effectief met onze tenen in het zand kunnen woelen in het midden van de winter, met de zon op onze snoetjes. Dat waar we zo van droomden.

Wel spannend, hoor! Op dit moment zitten we nog heerlijk veilig in het bos, hebben we als gezin nog nooit gereisd en zitten we binnen 3 weken ineens ergens helemaal anders. Ieder van ons is ook gewoon radeloos van angst omwille van de vliegreis die we voor de boeg hebben. Manlief nam ooit wel eens het vliegtuig naar Spanje en vond het vreselijk, zo hoog in de lucht. Ik heb ook ooit op een vliegtuig gezeten, richting Tsjechoslovakije (toen dat nog bestond), maar was toen nog zo klein dat ik me daar niets meer van herinner. We vinden dat vliegidee allemaal ongelooflijk eng en zijn er eigenlijk niet helemaal gerust in. Onbekend is onbemind.

En toch gaan we er voor! Binnen enkele weken zitten we op een vliegtuig richting warmere oorden… met ieder een rugzak met kleding, de laptop, de camera, manliefs tekenspullen en that’s it. Geen gesleur met bagage en meer, gewoon wat kleding om mee te beginnen en de rest zien we ter plekke wel.

We doorleefden juli, augustus en september. Verleden, heden en toekomst.
Oktober staat voor actie!

Gerelateerd

Vogelvrij – Zo Vrij als een Vogel

Leer je angsten te controleren in 10 oefeningen

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.

1 bericht

  • Zo sterk van jullie: gewoon alles achterlaten en opnieuw beginnen.
    Geloven in de omgeving…

    Ik ben wel benieuwd naar dat youtube filmpje trouwens 🙂

Laat een bericht achter