Vogelvrij – hoogsensitiefje

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
Hier zit ik dan. Mijn column due binnen enkele minuten en geen enkel idee waarover ik kan schrijven. Het schrijven zit geblokkeerd, er komt niets uit. Een staaltje overdreven hoogsensitiviteit ten gevolge van de afgelopen hectische week. Zelfbescherming? Gebrek aan eigenwaarde? Ik zal er niet ver naast zitten. Dat laatste is het onderwerp van het moment om aan te werken ook.

Sinds we Phoenix* verloren 5 weken geleden vond niet alleen hij zijn wedergeboorte, maar ook wij werden nog eens lekker door elkaar geschud. Alle tekenen leiden nu naar hetzelfde onderwerp: zelfontwikkeling, zelfwaarde. Mijn trouwe “bijbel” (De Sleutel tot Zelf-Bevrijding van Christiane Beerlandt) hielp me dat te ontcijferen. Alle ziektebeelden van de laatste maand vertelden hetzelfde verhaal. Best mooi om te zien, maar wat doe je daar nu mee?

De laatste week was er eentje om U tegen te zeggen. In een vorige column schreef ik al over dat schrijven een kinderdroom was. Iets wat ik al die jaren al zo graag wilde doen, maar mezelf niet toe in staat achtte. Iets waar ik niet goed genoeg in was.
Dat idee ging tot vorige week nog steeds mee. En toen zat ik gefrustreerd op bed, helemaal geïrriteerd door een discussie online. Ik was het beu, zo ongelooflijk beu. Met als doel eens goed op papier (/scherm) te zeuren, begon ik aan mijn eerste “echte” artikel. Maar wat oorspronkelijk dus een klaagzang was, heb ik met argumenten ondersteund en uiteindelijk toch ingezonden voor Vol Leven.
En dat artikel bleek een schot in de roos. Op een uur tijd zag ik het als een bom ontploffen. Het onderwerp zat duidelijk niet alleen bij mij erg hoog. Het vuur verspreidde zich razendsnel en overal ontstonden mooie, positieve discussies. Het werd meer dan 15000 keer gelezen. Dat is gewoon immens.

Maar in plaats van te genieten dat mijn schrijven dit veroorzaakte, want dat is exact wat ik als kind al zo graag wilde, werd ik er door overweldigd. Ik ben letterlijk onder de dekens in bed gekropen om er aan te ontsnappen. En nog steeds weet ik niet wat ik er mee aan moet. Wat een mooie kans geeft dit en wat een mooie droom wordt er hiermee begonnen… en toch is het zo groot en intens. Want dit is mijn schrijven en mijn schrijven veroorzaakt zoiets niet.

Dit doet me denken aan een ervaring toen ik tiener was, een jaar of 14 was ik. Ik zat in het zangkoor op school. Best een goed koor met koorleidsters die wisten wat ze deden… ik zong ook ongelooflijk graag, het maakte me warm en vrolijk. Maar toen vond onze koorleidster dat ik wel eens wat solo’s moest zingen. En dat bracht mij datzelfde overweldigende gevoel dat ik nu heb. Ik haatte mijn eigen stemgeluid, dus een ander kon dat ook niet goed vinden. Kort daarna ben ik uit het koor gestapt en zelfs volledig gestopt met zingen. Ik heb nooit nog een noot gezongen, zelfs niet toen mijn dochters klein waren. Pas het afgelopen jaar is dat beginnen ontdooien. En hoewel ik nog steeds niet van dat keelgeluid hou, kan ik wel weer genieten van het zingen zelf.

Dit artikel slingert mij helemaal weer naar toen. Dezelfde overweldiging, dezelfde drang om er maar gewoon volledig uit te stappen. Het enige verschil is dat ik nu ouder en wijzer ben. Die fout maak ik niet opnieuw. Nu opgeven is geen optie meer. Het gevoel dat ik dit waard ben, is me nog niet eigen. En ook het gevoel dat ik dit kan, zit nog ver weg gestopt. Ik kan nog steeds niet geloven dat mensen geraakt werden door iets wat ik schreef, maar de bevestiging is er wel. Dat kan ik nu niet meer ontkennen. Mijn eigen kunnen niet goed genoeg vinden, ligt volledig bij mij. Het mooiste bewijs daarvoor heb ik nu wel gekregen. Het is tijd om te gaan staan. Er is plaats voor een hoogsensitiefje als ik. Hoe ik die plek ga opvullen, is me tot dusver duister. Maar ik voel me wel klaar om dit gewoon te gaan doen. Via Vol Leven wachten er nog andere kansen op mij als ik me hiervoor kan openen, als ik mezelf dit maar kan gunnen. Je dromen vervullen als hoogsensitiefje met een lage eigenwaarde is knokken en vechten, maar voelt ook erg bevrijdend als je dat gevoel kan toelaten. De eerste stappen zijn nu wel gezet. Misschien kan ik binnen enkele maanden een artikel neerpennen over hoe je de schaduw in jezelf verslaat.

Dus zit ik nu op bed. Laptop op schoot, rolluik open, muziek in m’n oren (Uptown Funk van Bruno Mars… mijn go to nummer om mezelf op te vrolijken!), manlief die beneden de kinderen entertained, zonnetje op mijn snoet. Wat meer kan ik me wensen? Dit is gewoon heerlijk!
En hoewel ik eigenlijk geen inspiratie had om wat neer te pennen is dit toch vrij vlot uit mijn handen gekropen. Alsof het gewoon in mijn vingers zit. Het gevoel van “dit is niet goed genoeg, ik zou beter opnieuw beginnen” zit hoog in mijn keel, maar de afgelopen week heeft me nu wel bewezen dat ik dat niet meer als leidraad kan nemen. Wie weet valt dit uiteindelijk nog wel mee… En wie weet kan ik met dit schrijven 1 persoon raken die hier iets mee kan en zo zelf weer een stapje verder kan op zijn pad. Dan is het dit meer dan waard. Want als er iets is dat ik door deze column al geleerd heb: je bent nooit alleen. Hoe alleen je je ook voelt, er zijn altijd mensen die je begrijpen, die door hetzelfde door gaan. Je bent niet gek, je bent niet alleen. Je bent gewoon jezelf…
“All of these lines across my face, tell you the story of who I am… so many stories of where I’ve been and how I got to where I am…”

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.

1 bericht