Vogelvrij: Intuïtie

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
Toen ik gisterenavond (/vannacht) ging slapen, kreeg ik nog even de intuïtie om de nieuwssites na te lezen. Heel bijzonder, want normaal gezien volg ik het nieuws niet. De negatieve energie die van zo’n site af straalt, laat ik liever links liggen. Maar gisteren was ik de laatste uurtjes rusteloos. Ik herkende het gevoel, een soort “weten” waar je niet van weet waar het vandaan komt. Het is er gewoon. Ook zo gisterenavond. Toen ik uiteindelijk de sites die ik zo vrees opende, was de boodschap snel duidelijk: aanvallen in Parijs, een gijzeling nog volop aan de gang, al minstens zoveel doden. I should’ve known…
Sinds jaar en dag heb ik een intuïtie om U tegen te zeggen. Als ik tegen mijn man nog maar “mijn gevoel zegt mij dat…” zeg, dan gaan de alarmbellen bij hem af en draait hij de hele situatie zodanig rond dat die intuïtie ons gezin niet raakt. Uit ervaring weet hij dat mijn gevoel altijd juist is. Altijd. En daar vertrouwt hij ook gewoon op. Zonder dat in twijfel te stellen. Nog geen enkele keer zijn we bedrogen uitgekomen, mijn intuïtie blijkt feilloos.

Ik herinner me dat ik dit als kind al had. Toen omschreef ik het als “ik volg altijd mijn hart, want mijn hoofd is niet juist”. Heel simplistisch uitgelegd natuurlijk, maar als kind begrijp je niet altijd wat er juist in je speelt.
Als kind ga je er ook van uit dat dit bij iedereen zo is. Dat wat je kent, is jouw versie van normaal. Sterker nog… het is nog niet zo lang geleden dat ik stilaan begon door te hebben dat niet iedereen dit heeft. Ik kan mezelf het leven zonder intuïtie niet voorstellen en heb het vaak gestoken op “mensen zijn bang voor hun intuïtie, iedereen heeft dat, maar velen steken dat weg” en “als mensen nu eens gewoon zouden vertrouwen op dat gevoel, dan zou hun leven er toch veel beter op worden?” en “mensen zouden minder naar hun hoofd mogen luisteren, hun hart heeft alle antwoorden”. Niet dus… het blijkt dat niet iedereen gezegend is met zo’n sterke intuïtie. En zelfs als ze hier wel mee leven, durven velen er niet voor uitkomen uit angst niet serieus genomen te worden.
Ook ik doorheen mijn kinder- en tienertijd niet. Hoe normaal ik het ook vond om dingen gewoon te weten, ik leerde al snel dat je daar niet over mocht praten. Niet thuis, niet op school, niet ergens anders. Het was iets dat je voor jezelf hield.

Toen ik zelf kinderen kreeg en zag dat ze stuk voor stuk even intuïtief waren als ik, heb ik het idee van dat verzwijgen overboord gegooid. Het voelde niet goed dat mijn kinderen zo’n belangrijk stuk van zichzelf niet mochten uiten. Naar mijn gevoel op dat moment (10 jaar geleden) was het ook gewoon normaal om zo door het leven te gaan en dus mocht dat gerust openlijk beleefd worden. We hadden toen ook het mooie voorbeeld van manliefs ouders die zo’n dingen met open armen ontvangen en zelfs erg enthousiast onthalen
Vooral toen onze 2e dochter (nu 9 jaar) het jaar voorbij ging en meer en meer haar eigen karakter begon te krijgen. Het werd al snel duidelijk dat we met haar toch echt wel de intuïtieve hoofdvogel hadden afgeschoten. Wat een wonderlijk kind op dat vlak! Ik herinner me dat ze nog jarenlang gekleurde kringetjes rond alle getekende mannetjes kleurde. Telkens dezelfde kleur rond hetzelfde mannetje. Papa donkergroen, ik donkerpaars, haar zus diep blauw… Voor haar was dat doodnormaal, want “dat zijn toch gewoon maar die kleurtjes die wij hebben, mama?”.
Of het moment dat ik kippevel kreeg van een herkennend maar niet thuis te brengen gevoel en dochter heel serieus zei “niet verdrietig zijn, mama, jouw vava is hier, alles is ok”. Wetende dat ik tot op dat moment nooit over mijn grootvader verteld had omdat de pijn van zijn overlijden jaren voorheen nog steeds te groot was.
Met stip op nummer 1 staat het moment dat mijn man zijn grootmoeder overleden was. Dochter kwam mij die ochtend vertellen dat “klein bomma’tje” dag was komen zeggen aan haar en dat ze naar het licht was gegaan. Een kwartier later belden mijn schoonouders op om te vertellen dat ze overleden was. Mooi was dat toen ik vertelde dat ik het al wist, ze meteen begrepen dat dat door dochter kwam en het ook nog eens normaal voor haar vonden.
Oh, of de geboorte van mijn metekindje. Vriendin was al uren aan het bevallen. Exact de moment van geboorte (tot op de minuut) kwam mijn dochter vertellen dat het zover was.
Zoals ik al zei… de hoofdvogel.
Mooi om nu te ontdekken dat zoon van 18 maanden hetzelfde is en we dit allemaal nog een keer mogen beleven.

Maar nog steeds dacht ik dat dit voor ieder kind geldt, het ene kind misschien meer dan het andere, als kinderen maar de ruimte kregen om dit te ontwikkelen.
Het is pas recent dat ik ontdekte dat dit helemaal niet het geval is. Dat zelfs maar een kleine minderheid zo intuïtief is.
Sinds kort vallen alle puzzelstukjes op dat vlak samen.
Ik kende het fenomeen van hoogsensitieve mensen al en heb de felontwikkelde intuïtie ook wel eens daar op gestoken.
Deze week kwam ik in aanraking met het hele concept rond empaten en empatie. Empaten zijn mensen die erg gevoelig zijn voor de energie en emoties van andere mensen en levende wezens. Wat ik dacht dat bij hoogsensitiviteit hoorde, is in feite nog een stapje verder. Empaten hebben een buitengewoon ontwikkelde intuïtie en zuigen als het ware de energie van andere mensen op. Vooral de mensen rond zich heen (zowel kennissen als vreemden), maar ook soms van veel verder. Als in landen en hele continenten verder. Sommige empaten werken zelfs over het internet heen, alles wat hen verbind met andere mensen, no matter waar die zich op de wereldbol bevinden. Ze voelen wat anderen voelen. Bewust of onbewust.
Ik kende het woord al lang en had nooit het idee dat het echt iets bijzonders was, maar nu kreeg ik de kans het meer te gaan bestuderen. Het voelt als thuiskomen.
Zoveel dingen die nooit een steek hielden, doen dat nu wel. Dingen die ik nooit begrepen heb, begrijp ik nu wel. Dingen die voor mij normaal en algemeen leken, blijken dat toch niet te zijn en eerder eigen aan mijzelf en andere empaten.
Ik moet toegeven dat het idee dat ik zo’n mooi empatisch wezen ben, mij nog wat vreemd valt. Mooi en ik gaan niet samen in dezelfde zin. Maar toch… het resoneert zo hard. Dat wat ik lees, dat wat ik hoor, dat wat ik voel… this is it.
Het verklaart ook dat wat mijn leven als kind/tiener/volwassene zo moeilijk maakte tot nu toe. Waarom ik zo depressief ben zonder te weten waarom. Waarom ik soms zo in paniek schiet zonder deftige reden. De angsten die ik voel, het verdriet, de intense moodswings… allemaal puzzelstukjes die eindelijk op z’n plek vallen en waar ik weer verder mee kan. Ontdekken dat je gevoelens vaak helemaal niet van jou zijn, is immens. Ontdekken dat als je je rusteloos voelt, het kan betekenen dat er elders in de wereld heel wat gaande is, is gewoon “beyond”.
Hoe nieuw mijn ontdekking ook is, het is weer een stukje helen er bij, weer een stukje in de juiste richting, een stapje in de richting der vrijheid, weer een puzzelstukje compleet in de puzzel die mijn leven is.

 

Heb je plezier in wat je hier leest? Volg ons op Facebook en blijf op de hoogte.  Klik hier.

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.