Vogelvrij: Long time no see

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits

Long time no see! Enkele weken gingen voorbij sinds de vorige column. Dat wordt niet de gewoonte, maar was wel noodzakelijk om te raken tot waar we nu geraakt zijn. Afstand nemen om niet te verdrinken in alles. Maar nu gaan de deuren en ramen van onze cocon weer open en is het tijd voor een nieuwe column.

Mee te nemen, te ruil, te koop…
De afgelopen weken stonden in het teken van een immense huisuitruim. Maar eindelijk gaat het vooruit.
Het huis heeft een eigen willetje, liet het al weten. En dat willetje wil ons buiten. De Universe helpt een handje in het aanmoedigen er vaart achter te zetten. Dus gaat het huis afbrokkelen. Stukje per stukje gaat alles stuk en komen er meer en meer moeilijkheden op ons pad. Zodanig dat we gewoon tijd te weinig hebben om het huis leefbaar te houden. De enige overgebleven optie is om het gewoon leeg te maken. Steuntje in de rug, dank je Universe.

Terwijl ik me te pletter studeer aan de doula cursussen en dagenlang ga oefenen met autorijden om zo snel mogelijk dat rijbewijs in handen te hebben, ruimt manlief zich een bult in dit huis. Meerdere kofferbakken vol gingen al richting containerpark, vuilzakken met hopen stonden al te wachten op de vuilkar. Bruikbare spullen worden weggegeven, geruild of verkocht.

De kinderen doen hun eigen ding dezer dagen, maar leren veel levenswijsheid door deze grote opruim. Wat heb je echt nodig om te leven? Wat is key in hun bestaan? Welke spullen zijn belangrijk voor hen, wat willen ze houden? Wat mag weg? En de belangrijkste les van al: als je ergens wil raken, moet je er voor werken.

Mijn webshop ligt er maar pover bij. Ik probeer zoveel mogelijk bestellingen af te werken tussendoor, maar het leegruimen neemt het grootste deel van de dag in beslag. Voor nieuwe ontwerpen is maar weinig tijd. Maar dat is ok, het geeft me kans om even alles te overdenken en nadien een andere richting uit te gaan.

Met iedere kamer die leeg raakt, wordt ook ons leven opgeruimd. We helen en groeien tijdens het proces.

Afscheid nemen valt zwaar. De meiden hun dans- en muziekactiviteiten vallen stil wegens einde schooljaar. Het besef dat dit effectief het einde is, weegt even door. Hoewel we voor de activiteiten zelf mooie oplossingen hebben bedacht zodat die onderweg doorgezet kunnen worden, hebben we in de loop der jaren vele lieve, fijne mensen leren kennen. Die achterlaten is een grote stap om te zetten. Life as we know it, gaat drastisch veranderen de komende maanden. Dat gaat gepaard met euforie, geluk, blijdschap, maar ook met veel verdriet. Let it go, let it go…

De ene les na de andere krijg ik op mijn bord. Niet altijd even makkelijk om doorheen te klauteren, maar levensnoodzakelijk. Het is geen toeval dat deze lessen samenvallen met de grote opruim.
De afgelopen 2,5 jaar heb ik mezelf tot op het bot afgebroken en weer opgebouwd. Nu is het verfijnen, kijken naar wat ik echt wil en nodig heb en heel veel grenzen stellen ter bescherming.
Ook is er het grote blok der zelfaanvaarding, waar ik nog lang niet zo ver in sta dan ik gehoopt had. Vooral nu ons hele leven in puinhoop ligt (letterlijk door de opruim, figuurlijk door het innerlijke groeiproces), komt nog maar eens te boven hoe makkelijk ik mezelf opgeef.
En dat maakt me zo… gho, ik zou kwaad kunnen zeggen, maar dat is nu net het thema van de laatste weken geweest. Er zijn zoveel dingen waar ik kwaad op zou moeten/kunnen zijn, maar het lukt me niet. Het internet staat vol met artikels over hoe je woede onder controle te houden, hoe je kwaadheid positief gebruiken, etc… maar weinig is er gekend over mensen die niet kwaad kunnen worden, die het gevoel van boos zijn niet beheersen, omdat ze het niet kunnen toelaten. Tijden de EFT-sessies vroeger kwam dat al aan bod. Ik herinner me de mantra “ik mag boos zijn, ik mag dat deel van mezelf aanvaarden”, maar vooralsnog kon ik daar niets mee doen. Ik slaag er niet in om dat gevoel eens gewoon te laten zegevieren, om daar eens lekker in mee te gaan.
Een vriendin bracht dit thema in me omhoog. For once and for all mag ik er mee aan de slag nu. Maar het bleek een helse beproeving. Ik kan kwaad worden aan de oppervlakte, maar het gaat niet dieper dan dat, het gaat niet tot in mijn core. Misschien heb ik er schrik van? Zou best kunnen… ik heb als kind gezien en gevoeld wat extreme woede kan doen. Van bloedende lippen en zwart geslagen oren tot mensen die teleurgesteld in je zijn omdat je nooit kon voldoen aan hun beeld van de perfecte dochter. Heb ik het daarom moeilijk om het beest der woede los te laten? Is het daarom dat ik enkel die razende woede kan voelen naar mezelf toe en niet naar anderen? Menig psycholoog zou verlekkerd in z’n handen wrijven bij de uitdaging om dit uit te dokteren.

Maar nu wil ik richting vrijheid. En dat wil zeggen dat het beest los mag… los moet.
Een moeilijke les die heel erg naar boven is gekomen toen een vriendin de nodige woorden op me afgooide. Het is zij die me er op wees dat ik eens gewoon boos moest zijn. En niet op mezelf, want het gebrek aan boos kunnen zijn op anderen, vergeld ik al jaren op mezelf. Haar intuïtie zat er vlak op. Boos op alles en iedereen die ons onrecht aan doet. Op die domme regering met hun stomme regels en wetten die nergens op slaan. Op die vreselijke maatschappij die van ons buitenbeentjes maakt terwijl wij alleen maar gelukkig willen zijn en zelf ons leven willen leiden ipv platgetreden paden te moeten bewandelen. Op al die mensen die hun kop in het zand steken of niet verder kijken dan hun neus lang is, op die familie die me nooit kon aanvaarden zoals ik was, omdat ik anders was dan zij, die het nodig vonden/vinden om achter mijn rug te roddelen omdat ik niet bij hen pas. Op die vriendin die duidelijk maakte dat ze me maar tot op bepaalde hoogte kan aanvaarden en niet all the way zoals het echte vrienden betaamd, die haar drang naar zelfsabotage per se op mij moest afschuiven en de laatste weken tot een hel gemaakt heeft. Op die andere vriendin, die telkens mijn leven in en uit zwiept om nadien maanden niets van zich te laten horen, waardoor ik me een of ander goed doel voel waar zo af en toe eens aandacht aan geschonken wordt, terwijl ik zoveel meer kan zijn dan dat. Op die zogenaamde beste jeugdvriend die onze vriendschap moest verknoeien door altijd maar te blijven vragen en nooit terug te geven, die er niet voor me was wanneer ik iemand nodig had, terwijl ik al die jaren alles liet vallen waar ik mee bezig was wanneer hij mij nodig had. Op mijn klasgenoten vroeger, die mij als mikpunt zagen, omdat ik zo anders was, alsof dat een gerechtvaardigd excuus is om iemand niet te aanvaarden en volledig de grond in te pesten. Op mijn leerkrachten die dat gewoon lieten gebeuren en mij als last zagen, maar niet wilden zien waarom ze zo’n fucked up wezen voor hun neus hadden. Op die groep mensen die ik ooit -online- leerde kennen, die me als naïef wezen zagen waar je vanalles op kon vastpinnen omdat ik raar genoeg was en iedereen dat wel zou geloven en waar ze dan ook nog mee weg kwamen alsof het niets was. Op mijn ouders omdat ze me niet de start hebben gegeven die ieder kind verdient, geen warm nest waarin vrede, liefde en rust huisde, maar jaren van ellende, pijn en angst. Op mijn moeder die nog steeds niet trots op me kan zijn, laat staan dat onder woorden brengen, terwijl ik hopeloos blijf hunkeren naar haar liefde en aanvaarding, zoals iedere dochter doet. Op mijn oudste broer die lichamelijk zo sterk en onafhankelijk is, maar nooit de nood heeft gevoeld zijn zus te beschermen tegen de grote, boze wereld. Op mijn man omdat hij alles zo tergend traag doet en ik altijd maar moet wachten, wachten, wachten. Op mijn meisjes, af en toe, omdat ze gewoon kinderlijke dingen uitsteken waar iedere ouder zich wel eens lastig in maakt. Op mijn zoon, waar ik alles voor gegeven heb, waar ik 7 maanden voor ziek ben geweest tijdens de zwangerschap, waar ik na de bevalling mezelf op een dieet heb gezet om hem toch maar borstvoeding te kunnen blijven geven met zijn talrijke intoleranties, waar ik zo immens naar heb uitgekeken en zolang op gewacht heb, maar die me nadien aan de kant zette om een papaskindje te worden, die als eerste woordje “papa” zei en elke avond bij papa in slaap wil vallen, die mij als verwerpbaar ziet omdat zijn papa zijn grote held is.
Allemaal woede die zo hard in mij opborrelt dat het op ontploffen staat. Woede dat wil woekeren en als een groot vuur wil oplaaien. Woede dat een aarding wil, aanvaarding dat het er mag zijn, zodat het nadien weer de grond mag intrekken.

Vol Leven is nogmaals mijn therapie. Door het neer te pennen, is de hele brok tot op mijn maag gezakt. Dat is al een stukje dieper dan het ooit gezeten heeft. Nog lang niet waar het zijn moet, maar wie weet raakt het daar ooit wel.

Wat als je een gevoel niet beheerst? Als je een bepaald gevoel niet kan voelen, hoe graag je ook wil? Als ik het antwoord heb, schrijf ik er een hulp-artikel over…

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.

1 bericht

  • Als kind in een liefhebbend en begripvol gezin opgroeien is o zo belangrijk en dan gaat alles veel gemakkelijker om dat te bereiken wat je wil in je leven. Dan geraak je sneller op het juiste pad dat het best bij je hoort.
    Het verleden kan je niet meer terughalen en ook al denk je ‘had ik dat maar beter gedaan’, dat eindigt in het niets. Maar ook zo een mensen kunnen op hun levenspad weer terecht komen al duurt het meestal wat langer omdat ze zitten met de angsten uit hun verleden.
    Omring je eerder met positieve energie en je zult de juiste mensen tegenkomen die je helpen verder te geraken.
    Je kinderen zijn nu omringd door de juiste liefde die jij misschien vroeger niet had, het kan dus alleen maar beter gaan! Veel succes met jullie reis!