Vogelvrij – (Ont)haasten

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits

Als er iets is waar ik naar uit kijk aangaande ons reisavontuur, is het onthaasten.

In onze huidige maatschappij is dat een zeldzaam iets geworden: je even niet haasten. Alles moet gedaan worden op zo weinig mogelijk tijd, zo snel mogelijk dit en nog sneller even dat er tussen. Rennen van hot naar her, onze dagen propvol vullen met vanalles en nog wat.
Zelfs mensen zoals wij, unschoolers, levend op ons eigen ritme, hangen er toch regelmatig aan vast. Buitenschoolse activiteiten van de meiden, de dagelijkse zoektocht naar sociale interactie, het dagdagelijkse leven… aan alles hangt een portie haast vast en maar vaak genoeg laten we ons daar helemaal door meeslepen.

Naar wat ik lees van andere reizigers/avonturiers is een nomadisch bestaan ideaal om te gaan onthaasten. De klok wordt een accessoire, geen noodzakelijk iets. Ik kan daar alleen maar van dromen op dit moment. Een extra les in loslaten, alles gewoon zijn gang laten gaan en gaan waar de wind je heen voert. Geen tijdsdruk omdat je de trein moet halen, geen lopen omdat je anders te laat bent op die ene les. Je leeft meer in het moment, in de wereld… je gooit je er als het ware helemaal in.

Waarschijnlijk stel ik het me allemaal idealer voor dan dat het uiteindelijk gaat zijn, daar ben ik me helemaal van bewust. Maar toch gaat het veel rustiger leven zijn dan nu, met beide voeten in een gehaaste maatschappij. Telkens ik me onze reistoekomst voor ogen hou, begin ik me als vanzelf rustiger te voelen. Vooral nu die auto er in voor komt. Hoewel ik het leren autorijden helemaal verwenst heb in het begin (vreselijk waren die eerste lessen, ik was er van overtuigd dat ik het nooit zou kunnen!), kan ik er nu -sinds de vorige les- stilaan wel van genieten. Begeleid door twee vriendinnen (begeleiders) is het heerlijk ademhalen. Even een momentje helemaal in onze eigen cocon, pure vrouwenpower in een stalen omhulsel. Ook even gedachten op nul, wat niet evident is voor mij. Maar op de weg moet ik nog op zoveel tegelijk letten dat er gewoon geen tijd is om na te denken over iets anders. Sinds ik er een beetje weg mee kan, met dat autorijden, vind ik het best mediterend… zelfs onthaastend, nu we toch nog maar doelloos rondrijden -met als doel het leren rijden- en niet ergens op tijd moeten zijn.
Dat gevoel wil ik meenemen onderweg, als we effectief gaan reizen. Go with the flow, come what may… we zien wel waar we uitkomen. Dat gevoel wordt het dagelijkse doel. Niet dat we dat doel elke dag gaan bereiken, maar het wel het uitgangspunt worden…

En dan vraag ik me af… waarom wachten tot we gaan reizen om dat als doel te stellen? Waarom niet gewoon nu mee beginnen? And so be it… de afgelopen week was zo immens druk en vol, dat het de ideale moment was om idee toe te passen. En dus gingen we onthaast doorheen een heerlijk druk weekend, waarin ik werd omringd door allemaal kleine dansertjes, zenuwachtig voor hun dansoptreden in een grote zaal vol mensen. Heerlijk om die kleine wezentjes met me mee te nemen in het onthaasten en hen zo te helpen hun zenuwen de baas te houden. Yoga, aromatherapie, knuffelen, praten, genieten van het samen zijn… alles werd gebruikt in het kleine stukje zaal dat onze groep mocht innemen. En zo ging het weekend ook voorbij. Rustig, onthaast in een overhaast moment. Ik heb van iedere seconde genoten…

“When you live on the road, going home is a place to escape and just be with your family to unwind.” – Jonathan Davis

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia’s gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.