Vogelvrij – Thuis

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
Heerlijk vertoeven zo in het bos!
Sinds we onszelf vogelvrij mochten verklaren zitten we te genieten in het bos. Een stukje bosgrond die mijn schoonouders meer dan 40 jaar geleden kochten en waar verschillende hutjes staan waar we in kunnen leven. Een oude vleeswagen (stond op de grond toen ze hem kochten) werd tientallen jaren geleden al omgebouwd, geïsoleerd en aangekleed en wordt gebruikt als slaapvertrek, waar we met z’n allen heerlijk samen slapen. De 3 oudsten hebben het achterste gedeelte ingepalmd. Een stapelbed met matras naast… hoewel die matras zelden gebruikt wordt omdat dochter #1 en dochter #3 het liefst van al in elkaars armen slapen en elkaars gezelschap telkens weer opzoeken. Dochter #2 heeft plaats nodig en hoewel blij dat ze niet alleen ergens moet slapen, heeft ze toch het liefst haar eigen bed.
In het midden van de slaapwagen staat een groot dubbelbed (2 bedden tegen elkaar geschoven), waar zoon en ik slapen. Zoon aan zijn kant, ik aan de mijne. Het liefst van al had ik altijd met hem in mijn armen geslapen, maar ik heb helaas een aandoening die er voor zorgt dat mijn armen na enkele minuten in dezelfde houding beginnen te tintelen en “slapen”. Vreselijk gevoel dat na een tijdje enorm pijnlijk wordt. Ik draai en keer heel de nacht door en dat is toch niet zo fijn voor zo’n kleintje dat gewoon wil slapen. Dus wij slapen noodgedwongen naast elkaar, ieder op onze eigen kant. Als in: zoon slaapt door de nacht heen sinds hij een jaar of 3 is en ik kijk de halve nacht naar hem, want ik vind hem zo lief en mooi en zacht en ik wil gewoon naar hem kijken en van hem genieten zo lang hij klein is.
Vooraan in de slaapwagen staat aan de linkerkant een kastje waar we kleding in opbergen en aan de rechterkant een enkel bed waar manlief slaapt. Vroeger, voor zoon er was, lag manlief bij mij en werd dat bed door een van de meiden gebruikt. En toen zoon pas geboren was, die eerste zomer, sliepen man, zoon en ik in het dubbele bed. Tot de meiden besloten liever bij elkaar te willen liggen en zoon manlief telkens uit bed schopte ‘s nachts, want ook hij heeft veel plaats nodig om te slapen.
Och, het is goed zo. We kunnen slapen. Wie weet welke uitdagingen we op dat vlak nog gaan tegen komen in de komende maanden.
Toen ik gefotografeerd werd door Rem van den Bossche voor diens project “A Muse a Day” was deze helemaal verliefd op deze oude wagen en gebruikte deze als achtergrond voor de foto’s. Hij heeft z’n charmes…

Naast de slaapwagen hebben mijn schoonouders vroeger verschillende hokjes gebouwd. Houten huisjes en hutjes die ieder hun eigen betekenis hebben. Eentje ter grootte van een grote caravan waar een keuken in gebouwd werd, met een tafel en banken aan de ene kant en zetels aan de andere. Een beetje het hoofdverblijf, waar we binnen zitten als het regent, gezelschapsspelletjes spelen aan de tafel. En waar we ‘s avonds in de zetel nog een boek lezen en thee drinken als de kinderen al naar bed zijn. Of waar ik nu op dit moment, terwijl ik buiten op een ligstoel lig te genieten van het zonnetje en deze column schrijf met de laptop op schoot, manlief door het raam kan zien afwassen, terwijl hij breed lachend naar mij staat te kijken en mij kushandjes toewerpt. De snoodaard! Hij weet hoe fijn ik dat vind, die lieve gebaartjes… en ik moet me concentreren op deze column!
Een ander huisje – dat we liefkozend “de garage” noemen, ook al heeft het geen garagepoort en kunnen we de auto er niet in parkeren – dient als opslagruimte. Sinds onze verhuis dit jaar hebben we de wanden vol kunnen zetten met de rekken/schappen die we in het huis hadden staan, waardoor die ruimte eens wat meer orde kent nu. En de wasmachine die we in het huis hadden staat daar nu ook. Voorheen hadden we geen wasmachine in het bos en werd alles met de hand gewassen of met zo’n kleine camping-machine, maar een wasmachine geeft toch net iets meer ruimte om meer andere dingen te doen. Mijn man zijn oude speelgoed van vroeger staat daar ook nog opgeborgen. Dat vonden de meiden al erg fijn toen ze kleiner waren, maar onze lieve zoon is er verzot op. Een oude Playmobile bus, die hij vol mannetjes kan zetten, om nadien iedereen weer uit te laden, want ze waren vergeten om hun kaartjes aan de chauffeur te geven… of een oude speelgoedhuisje in de vorm van een schoen, dat ruimte genoeg heeft om de kat in te proppen als we hem eventjes niet in de gaten houden… of zijn oude verzameling smurfen en dinosaurussen, waar zoon dierentuintje mee speelt. Zoon heeft ontzettend veel fantasie, net als zijn papa, en samen gebruiken ze dat oude speelgoed om de wildste avonturen mee te creëren.
Maar het grootste sierstuk van die ruimte is toch wel een waterpomp. Een enorm lawaaierig ding dat water voor ons uit de grond pompt. Een symbool van zelfvoorziening, als is het maar het idee dat er achter zit. Want het water hier in de grond zit bomvol ijzer. Zo veel ijzer dat het lijkt alsof je bloed drinkt als je daar een slok van neemt. Laat water uit de kraan een half uurtje in een glas staan en het water ziet oranje. Perfect bruikbaar om kleren te wassen, de afwas te doen, jezelf te wassen, een zwembad te vullen etc… maar om te koken maken we toch liever gebruik van flessenwater. Of van grote 10 liter-bidons die we bij de schoonouders thuis aan de kraan vullen als ze leeg zijn. En toch heeft die waterpomp zijn charmes. Al is het maar het idee dat je zelf je water uit de grond kan halen… en wat zouden we zijn zonder dat herkenbare pompgeluid dat af en toe de stilte doorbreekt?
Een laatste tuinhuisje hier op de grond wordt op dit moment gebruikt om de honden te laten slapen ‘s nachts. Hoewel we voor deze diertjes een nieuwe familie moeten zoeken nu (moeilijkste gevolg aan het nieuwe leven dat we navolgen… onze trouwe rakkers kunnen niet mee op reis), is dat tuinhuisje sinds jaar en dag hun slaapplek geweest. Het plekje waar je ‘s ochtends gestommel en gekrab aan de deur hoort wanneer je op weg bent om hen buiten te laten. Of waar 2 wildebrassen komen buiten gestormd wanneer die deuren effectief open gaan. Dat tuinhuisje werd vroeger door manlief en zijn broer gebruikt als slaapvertrek en dat zal het ooit opnieuw worden als de meiden groter zijn.

Het bos dient al sinds jaar en dag als onze thuishaven. Een plekje waar we in de zomer telkens naartoe gingen, maar waar we de rest van het jaar van bleven dromen. Het enige plekje waar we ons tot nu toe thuis gevoeld hebben, ook al hadden we een huis met alles erop en eraan. Het plekje waar we 3 grafjes hebben gemaakt en de resten van onze sterrenkindjes hebben begraven en waar we een boompje plantten bovenop zoons placenta na diens lotusgeboorte. Waar 3 van onze kindjes gemaakt zijn en waar we de mooiste herinneringen kregen.
Een plek waar aardmannetjes en kabouters onze leefwereld doordringen, waar elfjes rond het kampvuur vliegen en trollen de gracht bewonen…
Waar onze kinderen grote avonturen kunnen beleven, in bomen klimmen (en er weer uit vallen met alle gevolgen vandien), over (en in) de gracht springen, kikkers vangen en aan de waterkant weer vrij laten. Waar vriendjes komen spelen en nadien niet meer naar huis willen. Waar we telkens weer kunnen ademen en tot rust komen.

Hier willen we nog blijven tot het zomerseizoen op z’n einde komt. Daarna is het tijd voor het volgende avontuur.
En als we ons ooit weer willen settelen, gaan we voor een plek die ons hetzelfde thuisgevoel geeft als het bos hier. Dat is een droom die we voor onszelf mogen waarmaken.

Maar voor nu ademen we in en uit… zuurstof a volonté hier. Je longen met puurheid kunnen vullen, is een van de grootste luxes die een mens kan bezitten. Je hart met diezelfde puurheid kunnen vullen is rijker dan eender wat op aarde.

We are blessed.

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia’s gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.

3 Berichten