Vogelvrij – Zo Vrij als een Vogel

vogelvrij
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits
En toen waren we lange tijd verder en kunnen we terugblikken op een periode die ons zowel lichamelijk als mentaal gebroken en terug geheeld heeft.
Het huis werd verkocht. We zijn vrij.

Toen ik schreef over onze verhuis als heelproces wist ik nog niet hoe waar mijn woorden waren. En hoeveel heftiger het allemaal nog zou worden. Een verhuis is NIET gemaakt om makkelijk te verlopen… als alles vlot verloopt, ga dan niet genieten van het goed verlopen, maar WEES OP JE HOEDE!! Want the Universe heeft af en toe een erg sadistisch trekje.
De laatste paar weken voor onze verhuis (wat dus niet echt een verhuis was, maar een uit-het-huis-trekken wegens geen huis om naartoe te gaan) waren geweldig. Alles liep op rolletjes… mijn geloof in het pad van de minste weerstand werd beloond, want er was geen enkele weerstand. Helemaal niets. Het pad dat we bewandelden was een zacht zandweggetje zonder putjes of steentjes. Zalig! We waren enorm opgetogen omdat we alle mentale lessen waar de verhuis symbool voor stond geleerd hadden. Of zo leek het toch…

Tot de laatste dag van het effectieve verhuizen, de dag voor we bij de notaris alle papierwerk ging tekenen. Alles wat mis kon lopen, liep mis. En hoe feller de gebeurtenissen hoe beter. Een emmer verf die in de auto omver viel en alles wit schilderde. De honden die bij dat “alles” hoorden en toen de koffer weer openging de straat insprongen waardoor we nog 2 uur lang witte pootjes van de straatstenen konden gaan schuren. De auto die een klein gaatje onderin bleek te hebben waar de verf doorheen kon en de straat op liep, waardoor we niet onderweg naar de bestemming konden omdat we een spoor zouden achterlaten van het huis tot daar. De kinderen die uiteindelijk -ocharme- pas om 1u ‘s nachts in hun bedje lagen omdat we dan pas op bestemming toekwamen. En de wekker liep om 8u alweer af om naar de notaris te vertrekken.
En toen kwam die dag-van-overdracht er. En die was zo mogelijk nog erger. Om 8u liep de wekker af. Iedereen slofte uit bed, probeerde aangekleed te raken en stopte voedsel in zijn mond. En toen we eindelijk allemaal in de auto zaten om te vertrekken… deed de auto niets meer. Geen kuchje. Geen geluidje. Zelfs geen rammeltje. Niets. Nada noppes niets.

Tja…

Ik ben er zeker van dat the Universe zich krom gelachen heeft, als het een levend iets was.
Daar stonden we, op 45 minuten rijden van de notaris af. In the middle of nowhere, het midden van het bos. Openbaar vervoer rijdt hier amper, om de 2u heb je eens een bus… maar zelfs die bus is op een half uur stappen van hier. We hadden nog maar een uur om er te geraken.
En toch zijn we er in geslaagd. Dankzij de hulp van mijn lieve vader die uit zijn bed is gesprongen en met de auto naar ons is toegesneld om ons te komen halen en naar de notaris te brengen.
We did it! Venimus, vidimus, vicimus.

En toen waren we vrij. Geen huis, geen verbindingen. Zalig!
Op dit moment zitten we heerlijk te genieten in het bos, in een chalet van mijn lieve schoonouders. We hebben een dak boven ons hoofd, eten om te eten en tijd om te bedenken wat onze volgende stap is.
Man en ik zijn volop aan het werk aan onze nieuwe website waar we mijn (kinder)verhalen willen combineren met zijn prachtige tekeningen. En ik ben weer aan het schrijven gegaan. Schrijven voor Vol Leven, schrijven aan een eerste boek, schrijven voor ons gezamelijke project… Na al die jaren gun ik mezelf eindelijk dat wat mijn hart zo graag wil doen en waar ik zo van geniet. Als er nog enige twijfel was of het avontuur dat we aangingen wel een goed idee was, dan is die twijfel nu wel volledig weg. Hoe kan je nu twijfelen als je je zo gelukkig voelt? Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld als nu. We lachen weer. We maken plezier. De kinderen hebben het naar hun zin en leven weer helemaal op. Man en ik staan dichter dan ooit bij elkaar. We genieten weer van elkaar. Mijn hart klopt weer…

Dit avontuur is ongelooflijk eng. Niet weten waar we volgende maand zullen zijn. Niet weten wat we zullen doen. Dat doe je niet zomaar.
En toch is dit tegelijk ook ongelooflijk juist. Dit is waar we sinds eind 2012 zo voor gestreden hebben. Vrijheid. Leven zoals wij het willen ipv geleefd worden.
Het zal nog wel even duren voor we gewend zijn aan ons nieuwe leven. Uiteindelijk zitten we nu nog steeds op een plek waar we al 13 jaar elke zomer verblijven. Hier zijn we thuis, dit kennen we nog. Het enige verschil is dat we als het kouder wordt, niet meer naar het huis terugkeren, maar ons in het Zuiden gaan verwarmen. Kan je het je voorstellen? Putteke winter met je tenen in het zand woelen, uitkijkend over de zee, terwijl verwarmd worden door de zon op je snoet.
Heerlijk!

Ik durf weer te dromen.
Dromen van al die dingen die we zo graag willen doen. Van al die plaatsen die we gaan bezoeken. Van zon, zee en strand. Van bergtoppen en dallen gevuld met de prachtigste bloemen. Van eindeloze bossen en de wezens die er wonen.

We finally did it!
Na jaren hopen, na jaren dromen, na jaren vechten… we zijn eindelijk op het punt dat we vrij zijn.

Vogelvrij…

Gerelateerd

Een verhuis als helingsproces

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.

Laat een bericht achter