Vrouwelijke vrouwelijkheid

Vrouwelijkheid
Katia Smits
Geschreven door Katia Smits

Mannen zijn sterk, vrouwen zijn zacht? Stel je een wereld voor waar die vastgelegde rollen niet bestaan en waardoor zich nieuwe kansen voordoen.

De prequel van dit artikel schreef zichzelf. “Mannelijke Mannelijkheid” werd op amper een half uurtje tijd geschreven. Mijn vingers vlogen over de toetsen en typten de woorden sneller dan mijn hersenen ze konden verwerken. Dat artikel was meant to be. Het voelde zo juist op dat moment, zo eerlijk en echt. En ook zo nodig… mijn lieve man verdiende die ode aan zijn (en andere mannen hun) bestaan en ik voelde hem net als altijd haarfijn aan. Ik wist wat hij zichzelf niet kon vertellen, maar zo hard moest horen.

Vrouwen kunnen zich inleven in hun kinderen, zijn geweldig in het ontcijferen van hun man, maar durven tegelijkertijd amper naar zichzelf kijken.
En zo gaat het altijd. Dat wat mijn man voelt, dat wat mijn man is… niets is geheim voor mij. Ik voel hem aan alsof ik in zijn huid zit. Ik ken hem vanbuiten en vanbinnen. En ondersteboven. En diagonaal. Ik voel hem aan alsof ik het zelf ben.

Of net niet… want het schrijven van deze vrouwelijke versie zit al lang als idee in mijn hoofd, maar wilde maar niet komen. En net dat blijkt normaal te zijn voor veel vrouwen. Ik zie talrijke vrouwen om me heen die zich perfect kunnen inleven in hun kinderen, die geweldig zijn in het ontcijferen van hun man, maar die tegelijkertijd amper naar zichzelf durven kijken.

De rol van vrouwen

Al eeuwenlang is vrouwelijkheid een onderwerp dat gemeden wordt. Praten over sterke mannen is doodnormaal. Dat wordt ons met de paplepel meegegeven. De kleinste voorleesboekjes voor peuters en kleuters praten over hoe stoer papa is en hoe lief mama. Enkel nog maar de kaft zegt al genoeg. Papa wordt getekend met brede schouders. Een grote man, liefst met een stoppelbaard of ander teken dat “stoer” moet uitbeelden. En op die schouders zit het kind die in het verhaal diezelfde papa ophemelt als zijnde de sterkste papa van de wereld. Meestal is papa gelukkig ook lief, maar centraal staat hoe het kind aan papa’s armen mag bungelen, in zijn nek mag zitten, mag rollebollen over de grond met papa. Talrijke boekjes worden op diezelfde manier opgebouwd. Mijn driejarige zoon wil ze niet meer meebrengen van de bibliotheek. Na er twee van die soort gelezen te hebben, zijn ze volgens hem allemaal hetzelfde. “Ikke die al gelezen.” En geef hem eens ongelijk.
Datzelfde idee wordt ondersteund doorheen de verdere kindertijd. En tienertijd. En ook volwassenen denken vaak niet verder dan dat wat hen zo vaak voorgekauwd is. Mannen zijn stoer, mannen zijn sterk.

Sterke mannen, onderdanige vrouwen

Vrouwen zijn niet stoer, vrouwen zijn niet sterk. Die rol is namelijk al voor mannen voorbestemd.
In dezelfde soort kleuterboekjes worden mama’s als lief afgebeeld. Klein, smal, knuffelend. Geen kleuters stoer op hun brede schouders, maar in hun lieflijke armen. Zacht. Teder. Nooit anders dan dat. Datzelfde gebeurde volgens vele bronnen al tijdens de prehistorie. Vrouw zorgde voor de kinderen en mocht het eten klaar maken en kleding voor iedereen voorzien. De stoere mannen gingen jagen. De stoere mannen mochten ook gewoon hun gang gaan met de vrouwen van hun tribe. De lieve seks die wij anno 2017 in onze westerse wereld mogen ervaren, was toen nog ver te zoeken. Als de man zin had, moest de vrouw maar buigen. En anders werd ze aan haar haren de grot ingesleurd.
Of dat is toch wat we op scholen aangeleerd krijgen. De man als sterk wezen, de vrouw als klein en onderdanig. Terwijl in werkelijkheid primaten, apen en zelfs de meeste andere dieren erg matriarchaal zijn. Vrouwtjes kiezen uit verschillende mannetjes in plaats van dat mannetjes de vrouwtjes gaan domineren. Seks gebeurt om verschillende redenen en met verschillende partners.
Helaas werd de geschiedschrijving door mannen herschreven zodat wij denken dat we ten allen tijde zwak waren en mannen ons altijd gedomineerd hebben.

Het huidige genderpatroon is ingegeven door een mannelijke drang naar opperste macht en pas echt doorgevoerd in de middeleeuwen. Voorheen stonden vrouwen gelijk aan mannen. Vrouwen en mannen jaagden zij aan zij in de prehistorie. Vikingen bestonden zowel uit mannen als vrouwen. Er waren meer vrouwelijke farao’s dan enkel Cleopatra. Onze geschiedenisboeken werden alleen zodanig aangepast dat de hedendaagse vrouw niet eens meer weet wat een afstand wij afgelegd hebben.

In de middeleeuwen veranderde de samenleving stilaan naar eentje met sterke mannen en onderdanige vrouwen. Vrouwen die dit mannelijk gezag niet aanvaardden, zij die wij nu als “sterke vrouwen” zouden zien en die een voorbeeld voor de rest van ons konden zijn, werden bestempeld als “heks”. En hekserij verbieden was de ideale manier om die sterke vrouwen onder de duim te houden. Wilde een vrouw niet buigen voor de mannelijke heerschappij? Dan werd ze de brandstapel opgegooid. Of het water in gegooid met een zware steen aan haar voeten gebonden. Op die manier konden ze zonder al te veel moeite al die sterke vrouwen uitroeien en hun superieure positie verzekeren. Angst is de meest makkelijke manier om een volk in bedwang te houden.

Niets verder

En nu leven we in 2017. Waarin er veel veranderd is… en tegelijkertijd ook weer niet. We leven nog steeds in een door mannen bestuurde wereld, waarin vrouwen als inferieur worden gezien.
Sterke vrouwen, die hun vrouwelijkheid in handen gaan nemen en voor zichzelf gaan staan, worden al heel snel bestempeld als “sloerie”. Of trut, kreng, slet en alle mooie woorden die bedacht zijn om vrouwen toch maar klein te houden.

Laat dat net het grote probleem zijn… vrouwen weten niet hoe hard de wereld tegen hen gekeerd is.

Mensen zijn altijd bang geweest voor sterke vrouwen die niet meewerken aan een mannelijke wereld. Op dat vlak staan we nu nog steeds niets verder dan 5000 jaar geleden.
Voor iedere vrouw die droomt van een wereld waarin vrouwen gelijk zijn aan mannen, staan er 10 mannen te springen om die vrouw haar dromen in de kiem te smoren. En achter die 10 mannen staat telkens een vrouw die zo gebrainwashed is door die mannelijke wereld dat ze nog liever die ene sterke vrouw tegen de vlakte werkt dan dat ze tegen de norm in gaat. En vaak nog zonder het zelf te beseffen. Want laat dat net het grote probleem zijn… vrouwen weten niet hoe hard de wereld tegen hen gekeerd is. En ze voelen zich vaak niet sterk genoeg om er iets aan te willen veranderen. Want uiteindelijk… mannen zijn sterk, vrouwen zijn zacht, niet waar?

Patroondenken loslaten

Vrouwelijkheid

Wel… hier achter de laptop zit een vrouw die zelf ook nog maar pas wakker is geworden. Die zelf ook nog maar net haar vrouwelijkheid in handen is gaan nemen. En het had een man die bang was van de wereld nodig om me dit te veroorzaken. Toen mijn man na de zwangerschap van ons zoontje mijn moederrol van onder mijn neus wegsnoepte, omdat hij – na een zoveelste ontslag omdat hij te “braaf” is – bang was om nog langer zijn rol als man van het gezin te vervullen, heeft dat mij in stukken gebroken. Tot op de dag van vandaag (meer dan 3 jaar later) heb ik moeite om mezelf moeder van mijn zoon te voelen en heb ik blijvend het gevoel dat ik heel wat tijd heb in te halen met hem. Mijn man werd beroofd van zijn mannelijkheid doordat de maatschappij niet om kan met mannen die zachter zijn en kroop daarom in de rol van vrouw van het gezin, waardoor ik geforceerd werd om de mannenrol op mij te nemen. Ik had net een kind gekregen en mocht geen moeder zijn.
Hoewel ik nu erg sterk in mijn schoenen sta is dat een van de pijnlijkste periodes uit mijn leven geweest.
Het is ook de reden waarom ik nu zo sterk sta. Het borrelde en bruiste in mij tot op een dag de bom barstte en ik met man en macht mijn vrouwelijkheid heb opgeëist en mijn man in zijn mannelijkheid heb neergezet. Hoewel mijn man zacht is en ik de broek draag in ons gezin ben ik in de eerste plaats vrouw nu. Een vrouw hoeft helemaal niet de zachtste in huis te zijn, net zo min als de man stoer en sterk moet zijn.
Een rollenpatroon dat buiten de norm valt, is even goed dan een gezin dat zich beter voelt in zijn vast-geijkte rollen. Een maatschappij is niet capabel om aan mensen te leren wat acceptabel is en wat niet. Vroeger niet, maar anno 2017 nog veel minder.

Dezelfde oude wonde

Wij vrouwen dragen een eeuwenoude wonde mee die onze voormoeders hebben opgelopen door de mannelijke heerschappij door de eeuwen heen. Een pijnlijke wonde die ieder van ons dagelijks meesleurt, zonder dat we het zelf beseffen. Een wonde gevormd in de tijd dat onze zusters op de brandstapel gezet werden.
Deze wonde helen kan enkel als iedere vrouw op aarde waardig gaat staan voor zichzelf. Als vrouwen zichzelf waardig genoeg gaan vinden om niet aan vastgeroeste patronen te willen blijven voldoen. En vooral wanneer vrouwen elkaar in hun waardigheid gaan laten. Wanneer we een vrouw niet meer gaan veroordelen op de kleding die ze uitkiest of de make-up die ze al dan niet wil dragen. Wanneer het ok is voor een vrouw om te kiezen of ze haar op haar lichaam laat groeien of niet, zonder dat er maatschappelijke druk wordt uitgeoefend op de keuze die ze maakt. En dat zijn maar enkele voorbeelden.
Vrouwen worden in deze maatschappij aan meer regels onderworpen dan mannen. En om de een of andere reden wordt daar gewoon mee akkoord gegaan. Vrouwen veroordelen elkaar zonder stil te staan dat we dezelfde oude wonde meedragen. Vrouwen zijn zo gewend aan de zachte, gehoorzame rol die ze moeten spelen dat er niet meer wordt nagedacht of dat wel eens anders kan.

Zelf kiezen

Stel je een wereld voor waarin iedereen een blanco blad voor zich heeft dat ie naar hartenlust mag invullen. Geen peer pressure, geen druk van onzichtbare normen en waarden, geen mensen die je vertellen of je sterk of zacht moet zijn, niemand die je niet aanvaard zoals je bent.
Er zou geen onderscheid meer gemaakt worden tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid, behalve dan het extra stukje vlees dat wel of niet tussen je benen hangt. Of die twee gevulde hoopjes melkklieren die je wel of niet hebt. Je mag zelf bepalen welke rol je speelt in je gezin, welke haarlengte je draagt, welke kleren fijn voelen om te dragen. Je kan zelf kiezen of je haar op je lichaam laat groeien en waar, of je jezelf maquileerd of niet.

Je kiest dat wat er in jou zit: stoerheid, zachtheid of iets compleet zelf bedacht. Niemand die je vertelt wie of wat je moet zijn, je bent vrij om dat zelf te kiezen. Geen voorbedachte rollen, geen patronen die je verplicht moet volgen.

Vrouwen die elkaar als sisters benaderen en elkaar in de ogen kunnen kijken zonder voorwaarden.

Een brandstapel houdt me niet tegen

Het is mogelijk, lieve vrouwen. Het lijkt een utopie, maar mits samen naar hetzelfde doel te werken, is het haalbaar.
Begin bij het begin: jezelf.
Ga op zoek naar jezelf. Laat al het patroondenken los en stel jezelf voor in de puurste vorm die je kan bedenken. Dat wat jij bent, dat wat jij wil zijn. Zonder angst voor de mensen rondom je.
Verander wat veranderen moet, breek los. Breek de onzichtbare tralies rondom je… je bent vrij.
Eens je jezelf als jij aanvaard hebt, jezelf als vrouw geclaimed hebt, kan je datzelfde ook aan anderen verlenen. Toon waardigheid tegenover je sisters. Steek een hand uit naar zij die nog steeds gevangen zitten en toon hen het voorbeeld van jouw zijn.
Vrouwen zijn de underdogs op deze wereld… als we zelf niet gaan losbreken, gaat niemand het doen. Enkel wij kunnen onszelf en de andere vrouwen naar een wereld van gelijkheid duwen. Zonder veroordeling om wie we zijn en wat we doen.

Deze vrouw kruipt in ieder geval nooit meer terug in haar schulp. Ik ben een vrouw in de vorm die ik zelf koos. Zelfs een brandstapel houdt me niet meer tegen.

Gerelateerd

Mannelijke mannelijkheid

Wat is dat toch met dat haar? Over schaam-, been- en okselhaar!

Over de schrijver

Katia Smits

Katia Smits

Vrijheid en vertrouwen staan centraal in Katia's gezin. Samen met haar man en 4 kinderen houden ze die waarden hoog in het vaandel. Als radical unschoolers maken ze de stap om een nomadisch leven op te bouwen. Wortels uit de grond en gaan waar de wind hen naartoe voert. Een verhaal van dromen en tegenslagen, van samenwerking en volharding, van vrijheid en vertrouwen.

Laat een bericht achter