Waar is onze mens(elijk)heid gebleven?

menselijkheid
Isabel Degroote
Geschreven door Isabel Degroote

Hoe is het zover kunnen komen? Na alle gruwel van twee wereldoorlogen, staan we opnieuw aan de “vooravond” van WO III. Misschien staan we er zelfs al met een voet in.


13 november 2015, de dag waarop ik 32 werd, eindigde met verschrikkelijk nieuws: de aanslagen in Parijs.

Sindsdien is de “evidentie” van vrede en veiligheid plots geen evidentie meer.

Laat ons meteen duidelijk stellen: ik ben geen specialist inzake oorzaken en het verloop van het ontstaan van al deze onvrede en oorlogen… Hier spreekt vooral een bezorgd moederhart.  Want wat wil een moeder (een ouder) vooral voor haar kinderen? Een

Hier spreekt een bezorgd moederhart… want wat wil een ouder vooral voor haar kinderen?
zorgeloze en vredevolle kindertijd tegemoet kunnen gaan, waarin ze zich volledig kunnen ontplooien en gelukkig kunnen zijn, zonder dat ze een constant gevoel van onveiligheid moeten hebben.

Wij hebben dit als kind allemaal mogen meemaken, voor onze kindjes is dit iets minder vanzelfsprekend naar mijn gevoel…

Veelal wordt gezegd dat religie/geloof aan de oorsprong ligt van alle oorlogen. Maar er kan misschien ook de vraag gesteld worden of het dan gaat om een gebrek aan geloof of juist het radicaliseren van een geloof?  Naar mijn aanvoelen gaat het momenteel om een combinatie van beiden…

Zijn we hier in het westen de voorbije decennia niet net door het minder belang gaan hechten aan het geloof bepaalde normen en waarden uit het oog gaan verliezen? Meer en meer zijn we gaan leven in een cultuur waarin prestatiedrang en ‘zeker en vast niet opgeven’, heel belangrijk zijn geworden. Een mentaliteit met volgens mij geen al te positieve gevolgen:

money-finance-bills-500Machthebbers (staatsleiders, maar ook – plaatselijke – politici) zijn precies meer bezig met eigen belangen, eigen ego’s en vooral financiële rijkdommen!  Nooit tevreden met wat er is, steeds meer en meer willen ten koste van anderen (ook van andere werelddelen/bevolkingsgroepen…)

Maar waar is de aandacht voor “menselijke rijkdom” gebleven? Veiligheid, geluk, liefde, eenvoud,  vrede,…  Ik kan me soms mateloos ergeren aan de “kinderlijke” manier waarop politici en regeringsleiders soms “discussiëren” over eerder pietluttigheden, terwijl elders in de wereld mensen en kinderen in gevaar zijn door oorlog en bombardementen…

We zijn even kwetsbaar als andere bevolkingsgroepen op de wereld
Er wordt blijkbaar niet stil gestaan bij het feit dat wij even kwetsbaar zijn als de andere bevolkingsgroepen op de wereld, die momenteel constant in angst en onrust leven…

En laat het nu net die kwetsbaarheid zijn die ik meer en meer voel… Ik zou niets liever willen dan “wereldvrede”, wat nogal naïef is, maar hoe kunnen we als enkeling hier iets aan veranderen… ? Het ganse kluwen op wereldniveau, daar hebben wij geen invloed op, laat staan er iets aan veranderen…

Soms vraag ik me af: “Ben ik nu echt de enige die zo bezorgd is om de toekomst van onze kinderen??” Maar ik ben er uiteindelijk van overtuigd dat velen hetzelfde voelen zoals ikzelf…

Het haalt intussen waarschijnlijk niet veel meer uit (het kwaad is reeds geschied…)  Maar kunnen we niet met z’n allen proberen om wat gas terug te nemen in deze haastige, commerciële en materialistische wereld?!

Kunnen we niet terug op zoek gaan naar een manier om de goeie waarden en normen opnieuw een grotere plaats te geven in onze cultuur en westerse samenleving? En op die manier leren samenleven met elkaar en respect hebben voor ieders manier van leven?! En vooral: proberen om met minder gelukkig te zijn?? Het zou voor iedereen zoveel beter zijn en vooral voor al deze kinderen op onze wereld

Kunnen we (de ganse wereld) echt niet door het leven gaan met deze gedachte? “Geef de kinderen een wereld waar het goed is om te blijven…” Naar het liedje van Dana Winner

Er is een plaats,
Voor wie kind is gebleven
Wie in zijn hart,
Nog gelooft in een sprookjesverhaal
Dat waarheid wordt
Misschien doen we dat allemaal

GEEF DE KINDEREN EEN WERELD
WAAR HET GOED IS OM TE BLIJVEN
WAAR ZE KUNNEN SAMEN WONEN
ROND DE BOMEN DIE ER STAAN
GEEF DE KINDEREN EEN WERELD
DIE ONS ALLEN ZAL BEVRIJDEN
EN DIE ONS OOK DOET GELOVEN
LAAT DIE DROOM NU NOOIT MEER GAAN

Er is nog hoop,
Op wat zon, minder regen
Een hart is groot,
Ieder kind draagt een wereld in zich
Daar leef ik voor,
Geef het licht, geef dit streven door

GEEF DE KINDEREN EEN WERELD
WAAR HET GOED IS OM TE BLIJVEN
WAAR ZE KUNNEN SAMEN WONEN
ROND DE BOMEN DIE ER STAAN
GEEF DE KINDEREN EEN WERELD
DIE ONS ALLEN ZAL BEVRIJDEN
EN DIE ONS OOK DOET GELOVEN
LAAT DIE DROOM NU NOOIT MEER GAAN

Over de schrijver

Isabel Degroote

Isabel Degroote

Isabel (°83) groeide op - en woont nu nog steeds - op de West-Vlaamse "boerenbuiten". Ze is gelukkig getrouwd en mama van twee dochtertjes (°2011 en °2013).
Het gezinsleven is voor haar zeer belangrijk, ze hecht dan ook veel belang aan gezamenlijke gezinsmomenten/activiteiten.
Isabel kiest bewust voor een eerder traditionele levensstijl, waarin het haar grote uitdaging is om evenwicht te vinden tussen haar gezin, het moederschap, haar zelfontplooiing en haar werk.
Sinds 2005 is Isabel werkzaam als verpleegkundige bij Kind en Gezin; ouders ondersteunen, informeren en begeleiden in het prille moederschap/ ouderschap geven haar veel voldoening.
De thema's opvoeding, zelfzorg en zorg voor elkaar interesseren haar sterk.
Isabel heeft tot nu toe geen ervaring in het schrijven van artikels en neemt hiermee een duik in het onbekende, ze schrijft vooral vanuit eigen gevoelens en ervaringen.

2 Berichten

  • Ik ook ben bezorgd over de toekomst mijn aangenomen dochter Sofie is in verwachting ik zou blij moeten zijn maar ben het helaas niet op wat voor een planeet komt dat kind terecht haat oorlog jaloezie hebzucht ik ben invalide kunstenaar en astronoom en ik beweer helaas DE AARDE IS ZONDER DE MENS BEGONNEN EN ZAL ZONDER EINDIGEN sorry ik zie de planeet stilaan vergaan in oorlog en de natuur achteruitgaan helaas voel me niet gelukkig van de geschiedenis hebben we niks geleerd een realist Hubert