Waarom BZC

waarom bzc
Tina Toubac
Geschreven door Tina Toubac

Ter inleiding: Even kort over wat is BZC (baby zindelijkheidscommunicatie) en wat is het niet. Bij BZC is het DOEL niet om een baby/kind snel zindelijk te maken, in de gangbare betekenis van het woord. In mijn ogen worden baby’s ‘zindelijk’ geboren, in die zin dat ze kunnen communiceren wat hun noden zijn, niet enkel op het voedingsgebied, maar ook omtrent hun ontlasting.

Het is geen hoe- maak- ik-mijn -baby – het-snelste- zindelijk- methode… het is namelijk geen methode, maar een levenswijze…

waarom bzc

(c) Tina Toubac

De Westerse vorm van zindelijkheid is het gevolg van het ingaan op de behoeftes van je baby/kind.Het doel van BZC is je baby zijn/haar behoeften leren kennen door middel van communicatie (meestal gaat het om non-verbale communicatie: lichaamstaal en mimiek; soms ook verbaal: een bepaald huiltje/krijsje…).

Door in te gaan op de behoefte van je kind zal die doorgaans sneller zindelijk zijn, maar het is zeker niet altijd zo.

Kijk en luister naar je baby/kind, ga in op zijn/haar signalen en vooral geniet van je baby/kind.

Voor sommigen zal deze bovenstaande tekst, bekend in de oren klinken, het is de disclaimer, door mijn hand geschreven voor de Facebookgroep ‘Babyophetpotje’. Handig en misschien wel lui om dit gewoon naar hier te kopiëren? Ja vast wel. Toch vind ik deze tekst erg duidelijk en geeft het de definitie waar het bij baby zindelijkheidscommunicatie om gaat.

Waarom BZC?

Waarom zou je in deze tijd – waarin er geweldig absorberende wegwerpluiers, composteerbare luiers en hippe herbruikbare luiers bestaan in alle mogelijke variaties – je kind luierloos grootbrengen of gedeeltelijk je baby op het potje laten ‘gaan’. Dat is een vraag die ik al heel vaak gekregen heb en mijn antwoord begint steevast bij het verhaal over de schrale rode billetjes van mijn oudste dochter, die ik herbruikbare luiers aandeed. Ik verschoonde haar erg vaak, tegenover wat ik gewoon was te zien: mijn moeder was onthaalouder en daar werden de wegwerpluiers enkel verschoond wanneer ze vol aanvoelden of bij stoelgang. Toch traden al heel snel de eerste rode schrale billetjes op, allerlei smeerseltjes boden maar tijdelijk soelaas.  Het enige wat echt hielp, was na elk verluiermoment even de billetjes laten luchten. Toen ze kon lopen, hield ze zich vast aan onze salontafel om kaka te doen.  Ik dacht er geen moment aan om haar even op het potje te zetten. Nee, ik wachtte gewoon tot ze klaar was en als ik geluk had viel ze niet eerst nog eens op haar billen voor ik haar kon gaan verluieren. Mijn oudste was zindelijk twee weken voor ze naar school ging, ze was toen 2,5 jaar oud. Dus mooi op tijd.

Toen onze zoon werd geboren, had ik natuurlijk de herbruikbare luiers nog eens fris gewassen en ging ik weer aan het luieren. Ik wist niet beter dan dat, ik kende geen alternatief. Hij was een jongen die zijn plas ophield tot ik zijn luier uit deed en dan plaste hij, keer op keer! Toen hij ruim vijf maand wa,s hoorde ik dat je ook een baby op het potje kon zetten en ik ging meteen op internet op zoek naar meer informatie. Wij hadden nog een potje van zijn grote zus staan, dus dat was handig. Vanaf die dag zette ik hem op regelmatige tijdstippen op het potje, bij het opstaan, voor het eten, of na het eten,… Ik bleef wel tussen de potjes-momenten zijn katoenen luier en overbroekje gebruiken. Op een bepaald moment liet ik overdag in huis de luier gewoon uit. In de kringloopwinkel had ik voor 10 euro een hele voorraad aan potjes ingeslagen. Zodra hij kon lopen stonden in alle ruimtes in huis strategisch gezette potjes.  Ongelukjes gebeurden natuurlijk wel, maar die werden gewoon zonder commotie opgeveegd. Mijn zoon was dag en nacht zindelijk op 18 maanden, dus een jaar eerder dan zijn zus die herbruikbare luiers droeg. Toen mijn derde kindje geboren werd, was het heerlijk zomerweer dus ze was de hele tijd naakt bij me, op het luiertje na, zodra ik haar voelde plassen, maakte ik het “ssst” geluidje en zodra ze uitgeplast was deed ik de luier uit en deed ik een nieuwe aan. Na acht maand was was ze dag en nacht zindelijk. Ze was dus 10 maanden eerder zindelijk dan haar broer.

Toch, daar ging het mij nooit echt om. Mij ging het om het contact met mijn baby, het feit dat een baby perfect in staat is om te communiceren over zijn/haar behoeften.

Over de schrijver

Tina Toubac

Tina Toubac

Ik ben Tina, moeder van 5 kinderen . Sinds ik moeder ben geworden ben ik steeds op zoek naar hoe ik zo natuurlijk mogelijk met mijn kinderen kan omgaan, dit uit zich in de manier van opvoeden, ik kijk naar de noden van mijn kinderen en probeer dan daar op in te spelen…