Waarom de peuterpuberteit net goed is!

Peuterpuberteit
Kathleen Leemans
Geschreven door Kathleen Leemans

‘Ik ben twee en ik zeg nee.’ Ik vind de peuterpuberteit prachtig. Ik wil namelijk dat mijn kind ‘nee’ zegt. Je leest hieronder waarom.

Eigen identiteit ontwikkelen

Mijn kind ontdekt zichzelf. Ze leert dat ze een eigen identiteit heeft. ‘Ikke’. ‘Van mij’. Als ouder kan je die ontwikkeling tijdens de peuterpuberteit aanmoedigen door ernaar te luisteren en ‘het zelf doen’ aan te moedigen. In eerste instantie vraagt dat tijd want natuurlijk lukt nog niet alles goed. Maar door te oefenen en te leren, kunnen kinderen bepaalde vaardigheden al van heel jonge leeftijd onder de knie krijgen. Op langere termijn win je daarmee tijd. Denk maar aan zindelijkheid, zelf eten,… maar ook de evidente vaardigheden zoals zitten, lopen en praten.

Praktijkvoorbeeld: Zelf schoenen aan doen

Laat je kind vanaf het begin experimenteren met kousen en schoenen. Mijn dochter is nu 22 maanden en doet zelf haar schoenen aan. Ik gaf haar de tijd en de ruimte om het te leren. Kijk naar de leergierigheid van je kind en geef hen de kans om het zelf te doen.

Als communicatiemiddel

‘Nee zeggen’ is communiceren. In sociale interactie gaan. Grenzen aangeven. Probeer deze grenzen als ouder zoveel mogelijk te respecteren. De ‘nee’ tijdens de peuterpuberteit is vaak de start van een interactie. Alternatieven zoeken. Ook als ouder je grens aangeven. Tot een compromis komen. Hoe sneller je je kind in dit soort interacties betrekt, hoe sneller en makkelijker echte communicatie mogelijk is en hoe makkelijker alles wordt.

Praktijkvoorbeeld: In de auto gaan zitten

‘Annabel kom in de auto, we gaan vertrekken.’
‘Nee.’
‘Kom schat, dan kunnen we vertrekken.’
‘Nee.’

In plaats van er een strijd van te maken, geef ik uitleg of stel ik vragen:

‘Ga je niet mee naar bomma en bompa?’
‘Ja.’
‘Dan moet je in de auto gaan zitten, anders kan je niet mee.’

Als ze blijft weigeren geef ik aan dat ze ook thuis kan blijven of dat we anders niet naar bomma en bompa kunnen gaan. Meestal zit ze daarna snel in de auto. Al helpt een beetje geduld ook wel.

Praktijkvoorbeeld: Jas aandoen

Dat is niet altijd zo’n succes. Als het uitleggen waarom het dragen van een jas belangrijk is niet helpt, geef ik alternatieven: een trui aandoen en de jas meenemen kan een optie zijn. Of gewoon laten voelen dat het buiten koud is, helpt meestal ook wel (Tip: opvoeden met natuurlijke consequenties).

Leren van en met elkaar

Mijn kind zegt ‘nee’ omdat ze zich nog niet zo genuanceerd kan uitdrukken. Eigenlijk betekent de ‘nee’ vaak niet echt ‘nee’ maar eerder:

‘Waarom moet dit? Ik wil eigenlijk liever iets anders doen, mag dat dan niet?’

Het is een vraag van het kind naar meer uitleg, waarom jij als ouder bepaalde dingen vraagt of wil, maar ook om te luisteren naar hun eigen wensen en noden. Een ‘nee’ hoeft niet negatief te zijn: de peuterpuberteit opent vaak deuren naar een leerproces en een interactie waar je beiden iets uit kan leren. Je kan je kind helpen om zich beter uit te drukken en zijn noden kenbaar te maken. Je leert hem zelf beter kennen. Je kan hem leren om rekening te houden met je wensen en noden als ouder. Ik zie de peuterpuberteit dus ook als iets positiefs, als een teken dat wij goed bezig zijn en als een deur naar een betere connectie tussen ons twee!

Praktijkvoorbeeld: De trap afgaan

Dat wil ze het liefst van al zelf doen. Maar meestal lukt dat niet zo goed. Ik ben dus nogal snel geneigd haar te pakken en zelf naar beneden te dragen. Tegenwoordig krijg ik een ‘ni helpe!’ als antwoord. Ze wil het echt zelf proberen. Ik hou het uiteraard veilig maar geef haar nu de kans om het zelf te doen totdat ze zelf vraagt om haar een hand te geven of te pakken. Zij leert stapje voor stapje zelf de trap af te komen en ik leer om haar tempo te volgen en mijn geduld niet te verliezen.

Herkennen jullie de nee-fase/peuterpuberteit? Wanneer zeggen jullie kinderen ‘nee’ en hoe lossen jullie dit op?

Gerelateerd

Opvoeden is geen machtsstrijd

Opvoeden vanuit verbinding

 

 

Over de schrijver

Kathleen Leemans

Kathleen Leemans

Kathleen Leemans (31) is klinisch psychologe en full-time werkende mama van 2 dochters Nora (5) en Annabel (0). Gepassioneerd door wetenschappelijk onderzoek, ballet en haar gezin. Ook volop zoekende naar een weg in het ouderschapslandschap, open minded maar ook kritisch. Haar stokpaardjes: natuurlijk ouderschap, autonomie-ondersteund en onvoorwaardelijk opvoeden. Haar grootste inspiratiebron zijn haar dochters, van wie ze heel veel leert over zichzelf maar ook over de wereld en de verwondering van elke dag. Ze blogt zelf ook op missesleeblog.wordpress.com

2 Berichten

  • Graag zou ik nog verdere artikkels willen lezen, zijn daar boeken van of hoe kunnen wij in contakt komen, dank u.

    • Beste
      U kan mij altijd vinden op Facebook (ook via Misses Lee blogt) of een email sturen via leemanskathleen@gmail.com
      Over de peuterpuberteit specifiek heb ik geen boeken, maar ik kan u wel volgende werken aanraden:
      – Kinderen zijn geen puppy’s van Jurgen Peeters. Ik zie dat hij nu ook een website heeft: http://www.kinderenzijngeenpuppys.be
      – De Gordon methode, How2talk2kids, Unconditional parenting van Alfie Kohn
      – Het wetenschappelijk werk van Prof. Soetens
      – Op google kan je ook zoeken onder de termen ‘onvoorwaardelijk opvoeden’, Gentle parenting, natuurlijk opvoeden, autonomie ondersteunend opvoeden
      Veel leesplezier!
      Kathleen