Waarom ik mijn dochter géén iPad geef op restaurant

ipad op restaurant
Karen De Looze
Geschreven door Karen De Looze

Het is een populaire internet-meme: “Wanneer ik even niet meer weet wat gedaan, geef ik mijn kind een iPad. Probeer het ook eens!” We voelen ons goed dit te schrijven en we voelen ons goed dit te lezen. Het bericht zegt immers “goh, iedereen doet wel eens iets wat hij eigenlijk niet zo koosjer vindt” en “geen enkele ouder is perfect.”

Dus je leest het in alle vormen: “als mijn kind niet in de auto wil, geef ik de iPad”; “op restaurant, geef ik de iPad”; “als ik wat langer met vrienden wil praten” – u raadt het – wordt de iPad gesuggereerd door goedbedoelende vrienden of meedenkers op Facebook.

Nu er zo veel ‘uit de kast gekomen wordt’ – het zijn immers bijna bekentenissen: “ik doe het ook wel eens” – wil ik toch ook even een andere stem laten horen. Waarom ik ervoor kies de iPad nìet uit te halen. Tenminste, niet wanneer het niet gewoon een iPad moment is; die zijn er ook.

* Wanneer ik de neiging voel opkomen om mijn kind een iPad toe te stoppen heeft mijn kind meestal een belangrijke boodschap voor me.

* Vaak is er een goede reden waarom mijn kind gilt. Is ze niet stil genoeg op restaurant? Hoeft dit wel? En als het écht nodig is dat ze ijsstil is, hebben we dan wel het juiste restaurant gekozen? Integereren we haar wel in de conversatie of doen we net alsof ze er eigenlijk niet is (of we liever eens met zijn tweetjes weg zouden zijn)? Indien het laatste het geval is, waren we dan niet beter gewoon met z’n tweetjes op stap gegaan terwijl zoon- of dochterlief kon spelen bij oma en opa?

* Een iPad toestoppen “werkt” misschien als symptoombestrijder, maar op de lange termijn maakt het mijn relatie met mijn kind er niet beter op.

Als moeder of vader kan ik verslaafd geraken aan het gevoel van ‘rust’ dat de iPad mij schenkt. Ik ga het meer en meer gebruiken en mijn kind voelt meer en meer dat ze er enkel mag zijn als ze – inderdaad – eigenlijk net doet alsof ze er niet is: stil is, zich gedraagt, enzovoort. Zij krijgt de boodschap dat ze niet gewenst is. Ik verlies de kans om het leven mét haar te beleven in plaats van ondanks haar.

Mijn kind kan verslaafd gaan geraken aan deze ’emotionele pijnstiller’ – een manier om zich ongevoelig te maken – en dan wordt de iPad een probleem voor mij, als ouder. De iPad wordt dan ook een probleem voor mijn kind – over lange tijd kan mijn kind afgestompt worden van het belangrijke gevoel van weerstand te voelen.

Over de schrijver

Karen De Looze

Karen De Looze

Karen De Looze studeerde pedagogie en antropologie, schoolde bij in levenscoaching en integraal ouderschap, en is vandaag ouderschapscoach bij Opvoeden Vanuit Verbinding en Parenting with a Spark. Lees meer over haar werk op www.opvoedenvanuitverbinding.be (Nederlands) of www.parentingwithaspark.com (Engels).