Wandelvakantie in de bergen met kleine kinderen

wandelvakantie
Veerle Jochems
Geschreven door Veerle Jochems
Toen Christopher drie en Myria twee was, bereikten we berghutten op 3000 meter, op 7 uur wandelafstand van de bewoonde wereld. Het waren ware expedities, maar we hebben er allemaal de beste herinneringen aan. Op wandelvakantie in de bergen met kleine kinderen, een uitdaging is het wel, maar ook een avontuur!

De kinderen genieten vooral van kleine paadjes vol klauterstenen. Op zo’n wegen kunnen ze razend snel en verbazingwekkend behendig vooruit gaan. Op saaiere, rechtere, bredere wegen zoeken ze iets interessanters in de omgeving: koeien, bloemen, stenen die nu eens gsm, auto of bergdier zijn. Het vertraagt de boel. Maar het is geweldig te zien hoe je kinderen uit het niets een hele wereld creëeren.

Je kan ervan profiteren op dat moment op de kaart te kijken, eten te koken, uit te rusten van de grotere bagage (je sleept meer mee als je met z’n vieren bent dan met z’n tweeën natuurlijk en omdat het niet zeker is dat je in één dag op je bestemmming geraakt en niet steeds op je stappen wil terug keren, neem je best ook een tentje mee) of gewoon meespelen: torens maken met stenen in de natuur is veel leerzamer en een veel grotere uitdaging dan torens maken met Duplo-blokjes of houten blokken bijvoorbeeld.

Al die planten waar je anders misschien achteloos voorbijloopt, heb je daar eigenlijk al eens voldoende bij stil gestaan? Hoeveel mensen lopen er nietsvermoedend voorbij die vaak bijzonder heerlijke, vitaminerijke aanvulling op je proviand? Het maarts viooltje, zuring of wilde spinazie al geproefd?

Misschien is dit wel het moment om ook die wereld eens nader te verkennen? Wedden dat je kinderen straks smullen van de huttensoep en slapen als een marmot in de slaapzaal. Zij zijn ook moe en voldaan van hun inspanning. En als ze niet direct slapen (last van de hoogte), dan kan je ze inwijden in de wereld van de sterren die zo ver van de bewoonde wereld veel duidelijker te zien zijn dan midden in de stad.

De volgende morgen moet je niet als eerste weg zijn. Geniet van een magische zonsopgang, waarschijnlijk terwijl je kind nog zalig slaapt. En kijk of je kind in staat is de hele weg weer af te dalen. Betwijfel je het, blijf dan een dagje langer in het hooggebergte en wandel relax naar de rand van de gletsjer, over grote rotsblokken, kom oog in oog te staan met een steenbok, wijs je kind op de gevaren, verbaas je over de vele vogels die je toch nog ziet op zulke hoogte, keuvel wat met de uitbaters van de berghut en vertrek de volgende dag vol nieuwe indrukken en nieuwe energie weer naar beneden.

Uiteraard kan je niet verwachten dat je kind het hele traject alleen aflegt. Je moet erop voorzien zijn ze soms ook te dragen. Persoonlijk vind ik in de armen dragen beter dan in een rugdrager: de verleiding is minder groot je kind meer te dragen dan nodig en zwaardere kinderen op en af je rug heisen vond ik steeds een hachelijke onderneming, terwijl mijn man juist het gevoel had evenwichtsproblemen te hebben en meer schrik had om te vallen met een kind in de arm.

Op moeilijke stukken laat ik de kinderen echter haast altijd zelf lopen. Als ze het van kindsbeen gewoon zijn, voelen ze heel goed aan wanneer ze moeten oppassen en je instructies moeten duidelijk zijn.

Maar wat een overwinning en wat is er beter voor het zelfvertrouwen van je kinderen en jezelf dan samen over zo’n moeilijk stuk te geraken? Je blijft steeds bij je kind. Je houdt het steeds vast of vergewist je ervan dat het stevig staat en niet beweegt tot je je handen zelf weer vrij hebt. Dat is echt teamwork en vertrouwen (leren) hebben in elkaar, bijna pure overleving, maar dat kan zo nuttig zijn in het leven en kan echt eens deugd doen in een maatschappij waar het ergste dat ons nog kan overkomen is een gek tegen te komen die z’n frustraties omzet in moord, dingen die we nooit onder controle zullen kunnen hebben en waar we beter en liever niet bij stilstaan.

Een kind leert zoveel tijdens zo’n trektochten. Het enige wat je steeds in het oog moet houden, is dat je het kind niet overpusht (gevaar tot uitputting of problemen in de ontwikkeling van de groeischijven. Aansporen mag zeker, maar als je je kind een beetje kent (en anders leer je dat wel tijdens zo’n vakantie), merk je zelf wel wanneer je te ver gaat!) en dat het kind voldoende drinkt en eet (om deshydratatie en hoogteziekte te vermijden). Hou je kind steeds in het oog en probeer z’n ritme en kunnen een beetje te volgen, zonder daarom te slabakken en iedere uitdaging uit de weg te gaan. Als je die uitdaging aandurft, wacht jullie de mooiste, meest leerzame en meest voldoeninggevende vakanties ooit.

 

Over de schrijver

Veerle Jochems

Veerle Jochems

Blij en dankbaar om de universitaire opleiding met aanvullend diploma die haar gevormd heeft en die chic staat in haar biografie. En toch tegen de tijd dat ze dat magische papiertje kreeg beseffende dat ze eigenlijk niks weet en dat het echte “volle” leven zich meer op het niveau van het voelen en doen situeert. Plots besefte ze dat het niet alleen zaak is van mooie ideeen te hebben maar ze ook te leven. Haar kinderen zorgden er pas echt voor dat ze er helemaal voor ging, met vallen en opstaan. Thuisbevallen, wandelen, reizen, wildkamperen, thuisonderwijs, klussen en tuinieren, boeiend samen onder weg. Nooit zoveel geleerd als de laatste 10 jaar dag in dag uit met de kinderen, eerst een grote verkwikkende plons In de natuur, nu een onzekere dans in de maatschappij…

3 Berichten

  • Hey Veerle,

    We hebben vroeger mekaar al eens ontmoet samen met de kinderen.
    Leuk dat je hier komt posten! Ik lees je artikels graag.

    Groetjes vanuit het de andere kant van België,
    Sonja

  • Ik heb ook altijd vanaf mijn 3 jaar elke zomer bergvakanties gedaan met mijn ouders. ik hou er super herinneringen aan over! die natuur alleen al, en het gevoel dat je letterlijk bergen kan overwinnen. mooi artikel!

  • Ik ben nog nooit in de bergen geweest, maar door je verhaal ben ik er er bijna zeker van dat die nooit in een ooit gaat veranderen….;)