Zikomo: Diep ademen

column
Laura Schuerwegen
Geschreven door Laura Schuerwegen

Mijn familietje heeft het wat moeilijk. De eerste noten van enthousiasme en alles nieuw zijn er wat af en de realisatie dat alles weer opnieuw moet begint er stilaan in te sijpelen. Ook bij mij.

En dan doe ik wat ik doe, ik trek me terug in mezelf en word ongelukkig. Sluit mezelf emotioneel af en begin te unparent-en. Ik doe gewoon alsof ik er niet ben wanneer ik het niet aan kan…

Mijn oudste zoon heeft het ook moeilijk, en is nog niet verbaal genoeg om te kunnen uitdrukken waarmee hij het moeilijk heeft. Nog niet emotioneel volwassen genoeg om zijn gevoelens te verstaan. Dus hij huilt. Elke dag. Een uur.

Frustrerend vond ik het de eerste dagen, en dan begon ik er een patroon in te merken. Begon ik ook te verstaan dat het was door de grote verandering, niet door de iPad of zijn zus of de banaan die op de verkeerde manier gepeld is. De verhuis. Het gebrek aan vertrouwdheid. Al is het niet de eerste keer dat we verhuizen in zijn korte leventje… of misschien net omdàt het niet de eerste keer is dat we verhuizen in zijn korte leventje.

Dus gisteren toen hij niet het juiste filmpje vond op Youtube en het weer begon, kon ik er stukken bewuster mee omgaan. Ik pakte hem op mijn schoot en vroeg hem samen met mij diep te ademen, terwijl zijn traantjes vrij stroomden.

Diep ademen is altijd goed… al is het maar voor mij, want huilen blijft toch een trigger, zeker als ik er niks aan kan doen. Al weet ik ook wel dat ik niet altijd iets moet doen, maar dat is voer voor een andere post. Diep ademen dus. In en uit.

Iets wat ik bij de dochter al leerde en wat nu met mijn zoontje dus ook goed helpt. Samen rustig worden. Na een paar diepe ademhalingen was het irrationele er al aan het afbladderen, het snikken minderde ook, de traantjes waren er nog.

“Mis je Ion (onze hond) misschien.”

Hij knikt ja.

“En mis je mamie ook?”

Hij knikt weer, met een hartverscheurende snik ertussen.

“Het is moeilijk om zover te zijn en alles opnieuw te beginnen, hè.” Nog een snik en een knik. “Mama heeft het daar ook moeilijk mee hoor.” Hij knikt weer. Daarna hebben we nog lang geknuffeld en dan sprong hij ineens uit mijn schoot en ging spelen. Waarschijnlijk weer spinnen vangen of zo.

Over de schrijver

Laura Schuerwegen

Laura Schuerwegen

Na acht jaar in West en Centraal Afrika te vertoeven woont Laura nu in Malawi met haar man en drie kinderen. Ze schreef twee boeken over zelfzorg en een kinderboek (in het Engels, verkrijgbaar op Amazon) en blogt op Authentic Parenting.