Zikomo: Het pad van de minste weerstand

column
Laura Schuerwegen
Geschreven door Laura Schuerwegen

Ik heb het plannen zo goed als opgegeven. Vrij eigenaardig voor een doordenker zoals ik. Dromen doe ik wel nog, maar plannen, zeer weinig. Nu wil dat niet zeggen dat ik de toekomst niet meer stuur, maar wel dat ik neem wat er komt, zelfs als ik het initieel niet zo goed versta.

Om duidelijk te maken wat ik nu eigenlijk bedoel, moet ik een paar maand terug in de tijd gaan. Het is ongeveer februari, we wonen in België en hebben vrij recentelijk een klein mensje mogen verwelkomen in onze familie. Ons plan om vrij te leven, door ons eigen bedrijf op te richten, begint zijn glans te verliezen. Op het einde van de maand hebben we niet echt geld over om onze familie te voeden, terwijl we toch allebei bijna fulltime werken. En tegelijkertijd onze twee grotere kinderen unschoolen. Ons huis is op elke doordeweekse dag een mesthoop en alle kleine, simpele huistaken lijken een hel.

Krijgt mijn man opeens een jobaanbod. In Malawi. Met een aantrekkelijk loon.

Nu was het al vrij duidelijk dat België ons – als familie – niet zo goed ligt. Te koud, te grijs, te mens onvriendelijk te druk, te stresserend… We waren al andere opties aan het exploreren. Een community in Ecuador? Iets starten in Turkije? Maar de dagelijkse stress van huishouden en geldgebrek nam onze gedachten weg van toekomstdenken. Overleven werd belangrijker.

En dus dat aanbod.

Het zou ons in dezelfde situatie plaatsen die we ontvlucht waren in Liberia. Mijn man die zes dagen van de zeven werkt en ik thuis, opgesloten met de kids. En hoe graag ik ze ook zie, het is mij al lang duidelijk dat thuis zitten en alleen voor mijn kids zorgen niet mijn levensdoel is. Dus wat nu. Mijn man was (natuurlijk) geneigd om voor het geld te gaan. Een instant oplossing voor al onze problemen, maar ik zag er alleen de creatie van nieuwe problemen bij. Of eerder, terug gaan naar de vorige set problemen. Dezelfde fout maken…

Een ruzie die we hadden. Dagenlang. Onzekerheid. Wat met onze ambities voor een vrij leven? Los van bedrijven, niet langer een pion zijn…

En dan op een dag had ik een gesprek met een verlichtte vriendin op Facebook, degene die ik raadpleeg als er echt wat scheef zit waardoorheen ikzelf niet kan kijken. Dit was haar antwoord: “Het pad dat voor jou is ‘gaat vanzelf’.  Dus wat je wil, is niet altijd jouw pad.”

Nu is dat idee van het pad van de minste weerstand mij niet vreemd. Ik pas dat met mijn kinderen ook toe. Voor mezelf echter is dat minder evident. Mijn hersenen komen daar graag in tussen. Er is vaak discrepantie tussen wat ik wel zou willen of wat ik als de perfectie ervaar en wat voor me ligt.

Maar op die wijze woorden hebben we toch een beslissing genomen. Man en ik hebben een aanvaardbaar loon besproken en hij vertrok naar Malawi. En alles rolde gewoon. Hij aanvaard, loon aanvaard, spullen gepakt, opgestuurd en hier zitten we, in Malawi. Als men me een jaar geleden gezegd had dat ik nu in Malawi pralines zou maken en geiten melken, had ik waarschijnlijk ongelovig gelachen. En toch voelt het goed.

IMG_1173 IMG_1270

 

Dus ik plan niet meer. Ik weet dat de dingen die voor me liggen op mijn pad komen. Ik volg mijn interesses en passies en het rolt. De zorgen, het over overdenken, dat heb ik kunnen loslaten.

Dus van harte Zikomo* voor die wijze les op het juiste moment.

 

*zikomo is dank u in Chichewa, de taal die hier in Mulanje, Malawi gesproken wordt

Over de schrijver

Laura Schuerwegen

Laura Schuerwegen

Na acht jaar in West en Centraal Afrika te vertoeven woont Laura nu in Malawi met haar man en drie kinderen. Ze schreef twee boeken over zelfzorg en een kinderboek (in het Engels, verkrijgbaar op Amazon) en blogt op Authentic Parenting.

3 Berichten