Zikomo: Individualiteit, solidariteit en groei

column
Laura Schuerwegen
Geschreven door Laura Schuerwegen
Ondanks alles is mijn kind toch serieus boven gemiddelde.” Een vriendin mama schudt dit zomaar even uit haar mouw. Ik was er ook schuldig aan, bij mijn eerste. Vergelijken en mijn kind superieur vinden. Zo goed als alle westerse ouders vinden hun eigen kind boven het gemiddelde, toch in ieder geval beter dan de rest. Ironie he, want ze kunnen toch niet allemaal beter zijn dan alle anderen.

Elke keer ik als ik mijn ongenoegen uitdruk over dit sentiment, die nood om superieur te zijn, krijg ik een ‘maar dat is toch natuurlijk, je ziet je eigen kind toch liever’. Ja, inderdaad, het is logisch dat je je eigen kind liever ziet, maar liever zien staat niet gelijk aan beter zijn. Al maken we deze fout in onze zo conditionele maatschappij wel vaker.

Immers, als die van jou beter is, dan is al de rest minder. Waar is de naastenliefde daarin. Onze doorgedreven individualiteit maakt dat we alles wat van ons is, beter vinden dan alles wat van een ander is, en als dat niet zo is, dan streven we toch gewoon naar méér en béter! Maar waar is de solidariteit in dit verhaal? “Ikke, ikke, en de rest kan stikken”, dat liedje zingen we, maar toch verzuchten we dat als we het nodig hebben – en als ouder is dat vaak het geval – er geen hulp is voor ons, dat we het allemaal maar alleen moeten rekken.

En waar is het kind in dit verhaal? Als dat precieuze kindje altijd maar beter moet zijn dan al de rest, hoe voelt zo’n kind zich dan? Hoe voelt het zich onder de vergelijkingen? En wat als het eens wat minder is. Wat een last! En wat met ouders die niet mee kunnen in het spelletje van beter, mooier sneller? Wat als je kindje een beperking heeft? Of leerproblemen, of…

Ik doe het dus niet meer, dat vergelijken. Mijn kids hoeven niet beter, rapper of mooier te zijn dan een ander. Ze zijn gewoon zichzelf en in mijn ogen zijn ze mooi en goed en snel genoeg. Ongeacht wat een ander doet en zelfs ongeacht wat broer of zus doet. Zij zijn individuen. Ze zijn geen verlengde van mijn status of ego.

Eens de competitie wegvalt, gaat een wereld open. Eentje waarin je een anders zijn kinderen wel naar waarde kunt schatten, aangezien je ze toch niet moet afmeten tegen die van jou. Waar je andere kinderen zelfs graag kan zien.

De grap is dat leven immers toch niet gaat om altijd maar beter. Dat is een leugentje wat de consumptiemaatschappij ons wil opleggen. Zolang wij beter nastreven zien we de realiteit immers niet. Zolang we mekaar het licht in de ogen willen ontnemen gaan we immers niet vooruit als maatschappij. Wat de consumptie dus weer ten goede komt.

Het gaat dus om groei. En groei is niet de drang naar beter, maar verandering, adaptatie, acceptatie. Het is niet op of neer, maar in alle richtingen. Een oude boom is niet beter dan een jonge. Een grote rivier niet meer waard dan een beekje… Groei is ontwikkeling, maar hoeft niet rechtlijnig van slecht naar goed. ‘Beter’ is te simplistisch om groei te bevatten.

 

Heb je plezier in wat je hier leest? Volg ons dan op Facebook

Over de schrijver

Laura Schuerwegen

Laura Schuerwegen

Na acht jaar in West en Centraal Afrika te vertoeven woont Laura nu in Malawi met haar man en drie kinderen. Ze schreef twee boeken over zelfzorg en een kinderboek (in het Engels, verkrijgbaar op Amazon) en blogt op Authentic Parenting.